Σαν τα χιόνια...

(Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις.)

Τελικά η διαμονή στην Ελλάδα αποδείχθηκε πιο ανασταλτική για το blog απ’ ό,τι ολόκληρο μεταπτυχιακό. Μου αρέσει που στο προηγούμενο κείμενο έλεγα ότι «έχω όλο το χρόνο για να αναρτήσω μπλα μπλα μπλα...». Όντως χρόνο είχα, αλλά είχα και άλλα μάλλον πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω (έλα, υπάρχει κάτι πιο ενδιαφέρον από το να γράφεις σαρκαστικά κείμενα στο ίντερνετ;;;). Από την άλλη, το φθινόπωρο δεν είχα καθόλου διάθεση να γράψω κάτι. Με παρηγορεί το γεγονός ότι και στα περισσότερα blogs (που διαβάζω), ειδικά το Νοέμβριο, επικρατούσε μια παρόμοια κατάσταση. Κοντά στα Χριστούγεννα ξαναπήρα ζεστά το θέμα, για διάφορους λόγους δεν έγραψα τότε και πέρασαν πάλι οι μήνες. Τέλος πάντων, τουλάχιστον πρόλαβα το Πάσχα. Το ερώτημα τώρα είναι, μετά από τόσους μήνες τι να γράψω για τα τεκταινόμενα στο Liverpool; Το έναυσμα έδωσε ο καιρός στα μέσα Φεβρουαρίου, που αφού μας σκέπασε 2-3 μέρες με χιόνι, μετά μας έστειλε στις παραλίες (βλέπε Ρόδος). Καιρός να σας μιλήσω λοιπόν για το...

Βρετανικό καλοκαίρι

Και συγκεκριμένα για το «βρετανικό καλοκαίρι 2007». Να δηλώσω καταρχάς ότι πλέον καταλαβαίνω για ποιο λόγο οι Άγγλοι με το που θα πιάσει Ιούνιος εξαφανίζονται από το νησί τους και γεμίζουν τα δικά μας και τους συμπονώ. (Τα νησιά μας βέβαια δεν φταίνε σε τίποτα.) Ο λόγος είναι πως το καλοκαίρι στο Liverpool κράτησε μόνο μια (1) ημέρα!!! Συγκεκριμένα είχαμε καλοκαίρι μόνο στις 9 Ιουνίου. (Γιατί και πώς θυμάμαι την ημερομηνία θα εξηγηθεί παρακάτω.) Ήταν η μόνη μέρα που κυκλοφόρησα με κοντομάνικο και ίδρωσα από τη ζέστη (και όχι επειδή έτρεχα να παραδώσω κάποια εργασία). Επιπλέον ήταν το μόνο βράδυ που οι κλιματολογικές συνθήκες μου θύμισαν καλοκαίρι στην Ελλάδα. Τόσο πολύ μάλιστα που ήταν αδύνατον να κάτσω μέσα. (Το ίδιο κι άλλοι Έλληνες, Ιταλοί κ.ά.) Όλο το υπόλοιπο διάστημα ήταν ένα διαρκές φθινόπωρο (ούτε καν άνοιξη) με διαλείμματα χειμώνα. Το τι βροχή φάγαμε δεν λέγεται! Την ώρα που η μισή Ελλάδα καιγόταν, εμείς μουλιάζαμε από τις συνεχείς βροχοπτώσεις. Ίσως και να έβρεξε περισσότερο απ’ ό,τι τον χειμώνα. Κατά γενική ομολογία ήταν το χειρότερο καλοκαίρι των τελευταίων ετών. Βέβαια, η εναλλαγή ήλιος-βροχή-ήλιος-βροχή-... είναι σύνηθες καλοκαιρινό φαινόμενο (εκεί), αλλά από βδομάδα σε βδομάδα, όχι κάθε μισή ώρα!

Παρόλα αυτά, το Liverpool ήταν από τις περιοχές που πλήγησαν λιγότερο από αυτό το κύμα κακοκαιρίας. Όλες οι βορειότερες και κεντρικότερες περιοχές είχαν γίνει βάλτοι. Σε χειρότερη μοίρα από όλες ήταν η Οξφόρδη, η οποία πλημμύρισε όταν ξεχείλισε ο Τάμεσης, και για έναν επιπλέον λόγο ο οποίος δεν έγινε ευρέως γνωστός. Οι περισσότερες βιβλιοθήκες του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης είναι υπόγειες, οπότε φανταστείτε τον πανικό των πανεπιστημιακών όταν τα νερά παραλίγο να πλημμυρίσουν το Πανεπιστήμιο! Η καταστροφή θα ήταν ανυπολόγιστη. Μετά την πλημμύρα η Οξφόρδη θα είχε βιβλιοθήκη του ίδιου μεγέθους με το Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Τελικά τελευταία στιγμή τη γλίτωσε και έτσι αποφεύχθηκαν οι μαζικές αυτοκτονίες. Ελπίζω όμως να πάρουν μέτρα για το μέλλον, γιατί όπως πάμε δεν το βλέπω καθόλου απίθανο να ξανασυμβεί.

Το «θετικό» της όλης κατάστασης ήταν πως ο καιρός ήταν ιδανικός για εντατικό διάβασμα. Πόσο να τον αντέξεις όμως; Έναν μήνα; Δύο; Τρεις μήνες ήταν πάρα πολύ, ειδικά όταν έχεις συνηθίσει το ελληνικό καλοκαίρι. Βασικά το βιολογικό μου ρολόι αποσυντονίστηκε πλήρως με το διαρκές φθινόπωρο και μια ύπουλη κατάθλιψη ανέλαβε τα ηνία. Ύπουλη, γιατί ένοιωθες μια ατονία, μια βαρεμάρα, μια υπνηλία και μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι φταίει είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος. (Όχι ότι μετά μπορούσες να κάνεις πολλά πράγματα, απλά το πάλευες και περίμενες μπας και φτιάξει ο καιρός καθόλου και συνέλθεις.)

Αλλά αρκετά έγραψα για το πιο σύντομο ανέκδοτο της περσινής χρονιάς. Ας πάμε σε ένα άλλο ανέκδοτο.

Μύθοι και Πραγματικότητα (Μέρος δεύτερο): Η βρετανική οργάνωση.

Όπως πρέπει να έχω γράψει στο παρελθόν (αν όχι το κάνω τώρα), η εντύπωση που μου έδωσε η οργάνωση των Άγγλων είναι η εξής: Ό,τι συμφέρει οικονομικά να το οργανώσουμε, το οργανώνουμε, ό,τι δεν συμφέρει, όχι. Δεν είναι λοιπόν γραμμένο στο DNA τους το να είναι οργανωτικοί, αλλά το να βγάζουν κέρδος. Και αναφέρω ένα παράδειγμα:

Είναι Παρασκευή βράδυ, αρχές Ιουνίου, λίγο πριν τα μεσάνυχτα και χαζεύω στο ίντερνετ. Στις 12 ακριβώς η σύνδεση κόβεται. Αρχικά νόμισα ότι το πρόβλημα ήταν του υπολογιστή μου, έψαξα τα καλώδια, έκανα restart, περίμενα λίγο, τίποτα. Αναγκαστικά περίμενα μέχρι το πρωί (πέφτοντας για ύπνο) οπότε συνειδητοποίησα ότι το πρόβλημα ήταν γενικότερο. Υπήρχε και ένα χαρτί στην πόρτα του Διαχειριστή που έλεγε ότι λυπάται για την αναστάτωση και ότι το πρόβλημα θα λυθεί τη Δευτέρα. (!!!) Και εδώ ξεκινούν τα ερωτήματα:

Ερώτημα 1^ο: Τι πάει να πει «το πρόβλημα θα λυθεί τη Δευτέρα;»

Τι είδους πρόβλημα είναι αυτό που πρέπει να έρθει η Δευτέρα για να λυθεί, αφήνοντας ολόκληρο το Σαββατοκύριακο όλους τους μεταπτυχιακούς φοιτητές της Εστίας χωρίς ίντερνετ; Υπάρχει περίπτωση να συνέβαινε τέτοιο πράγμα στην Ελλάδα και να περιμέναμε μέχρι τη Δευτέρα; Αλλά, θα πει κανείς, στην Ελλάδα είναι αναμενόμενο, στην Αγγλία όμως; Το πιο ωραίο όμως είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι συνέβη:

Ερώτημα 2^ο: Γιατί η σύνδεση διακόπηκε τα μεσάνυχτα ακριβώς;

Δώστε βάση. Εκείνη η Παρασκευή ήταν η 8^η Ιουνίου. Τι ιδιαίτερο είχε εκείνη η μέρα; Ήταν η τελευταία μέρα του εαρινού εξαμήνου. Η μέρα που για τους προπτυχιακούς φοιτητές τελείωνε η χρονιά, η μέρα που άδειαζαν τα δωμάτια στις Εστίες και επέστρεφαν σπίτια τους. (Έτσι κατάλαβα ότι και στη δική μας την Εστία υπήρχαν αρκετοί, αν και θεωρητικά προορίζεται μόνο για μεταπτυχιακούς.)

Από τα μεσάνυχτα λοιπόν το ημερολόγιο θα έδειχνε Σάββατο 9 Ιουνίου. Τι πιο φυσικό να υπάρχει κάποια αυτόματη ρύθμιση που να διακόπτει την παροχή ίντερνετ στις Εστίες των προπτυχιακών εφόσον θα είναι άδειες. Προφανώς όμως, κάποιος έδωσε κατά λάθος την εντολή να κοπεί το ίντερνετ από ΟΛΕΣ τις Εστίες του Πανεπιστημίου. (Αυτό διασταυρώθηκε και με την άλλη Εστία μεταπτυχιακών, που ούτε αυτή είχε ίντερνετ. Η γύρω περιοχή όμως είχε. Και οι βιβλιοθήκες επίσης.) Επομένως η μαλακία έγινε είτε από κάποια υπηρεσία του Πανεπιστημίου είτε από τον πάροχο του ίντερνετ (είτε κι από τους δύο).

Ερώτημα 3^ο: Αφού το πρόβλημα ήταν τέτοιας φύσεως (και όχι υποδομής) γιατί έπρεπε να περιμένουμε μέχρι τη Δευτέρα;

Γιατί χέστηκαν. Δεν μας είχαν πλέον ανάγκη. Οι τρεις δόσεις των διδάκτρων είχαν ήδη πληρωθεί και από τις 4 δόσεις για τη στέγαση είχε μείνει μόνο η τελευταία, η οποία είχε ήδη δρομολογηθεί. (Αυτά για τους μεταπτυχιακούς. Οι προπτυχιακοί (που είναι και πολύ περισσότεροι) είχαν ήδη ξεμπερδέψει με τα οικονομικά για τη συγκεκριμένη ακαδημαϊκή χρονιά.) Τη Δευτέρα λοιπόν που θα άνοιγαν οι υπηρεσίες του Πανεπιστημίου, θα λυνόταν το πρόβλημα σε 5 λεπτάκια (όπως και έγινε).

Και οι... παρενέργειες:

Από τη στιγμή όμως που οι 2 βασικές βιβλιοθήκες του Πανεπιστημίου είναι ανοιχτές το Σ/Κ μέχρι τις 21:30, μικρό το κακό, σκέφτηκα. Το Σάββατο θα συναντιόμουν με τον Κώστα στις 14:00 στο κέντρο, οπότε είπα να ξεκινήσω νωρίτερα, να περάσω κι από την κοντινή μου βιβλιοθήκη για να δω τουλάχιστον τα email μου και να στείλω κι ένα. Φτάνω λοιπόν έξω από την βιβλιοθήκη, όπου βρίσκω την πόρτα κλειστή και ένα χαρτί πάνω που να λέει ότι η βιβλιοθήκη από σήμερα (αφού τελείωσε το εαρινό εξάμηνο) μπαίνει σε θερινό ωράριο, το οποίο σημαίνει:

Το Σάββατο είναι ανοιχτή μέχρι τις 13:00 (η ώρα ήταν ήδη 13:30) και την Κυριακή είναι κλειστή... Η άλλη βιβλιοθήκη όμως τα Σάββατα θα είναι ανοιχτή μέχρι τις 17:00. Υποδέχτηκα τα νέα με ένα νευρικό γέλιο. (Ήταν κι άλλος ένας φοιτητής δίπλα μου εκείνη την ώρα, ο οποίος μάλλον ψιλοτρόμαξε.) Έλα όμως που έπρεπε απαραιτήτως να στείλω το γαμημένο το email πριν τη Δευτέρα, οπότε άρχισα να τρέχω προς την άλλη βιβλιοθήκη, που βρισκόταν σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από την προκαθορισμένη πορεία μου. Μπήκα λοιπόν αλαφιασμένος στην δεύτερη βιβλιοθήκη, μπούκαρα στο κοντινότερο δωμάτιο υπολογιστών, όπου συνειδητοποίησα ότι όλοι οι μη χρησιμοποιούμενοι υπολογιστές ήταν κλειστοί. Μέχρι να ανοίξει, να κάνει login, να στείλω το email, η ώρα είχε πάει περασμένες 14:00 και εγώ την πιο ζεστή μέρα του χρόνου πάλι έτρεχα για να μην στήσω πολύ τον Κώστα...

Ε, είναι δυνατόν μετά να ξεχάσω την ημερομηνία;;; (Κι όπως λέει ο εκφωνητής της σχετικής εκπομπής στην κρατική τηλεόραση, «την ημέρα εκείνη το ημερολόγιο έδειχνε 9 Ιουνίου του 2007».)

Αυτό που μου έκανε όμως εντύπωση και είναι σχετικό με την βρετανική οργάνωση, είναι πως δεν είχα ιδέα ότι θα αλλάξει ωράριο η βιβλιοθήκη. Και το σημειώνω αυτό γιατί στην βιβλιοθήκη θα έπρεπε να υπάρχει τουλάχιστον μια ανακοίνωση. Επίσης, στο email του Πανεπιστημίου, λάμβανα καθημερινά ειδοποιήσεις για ψύλλου πήδημα (μέχρι και για το πότε είχε τελειώσει ο καφές στο δωμάτιο των διδακτορικών, που δεν χρησιμοποιούσα). Ωστόσο, την προηγούμενη Τετάρτη που είχα πάει στην βιβλιοθήκη δεν είδα καμμία ανακοίνωση, ούτε έλαβα κανένα email που να με ενημερώνει για κάτι τέτοιο. Προφανώς δεν θεωρήθηκε από κανέναν αρκετά σημαντικό ώστε να ενημερώσει εγκαίρως τους φοιτητές. (Και μετά βρίζουμε τους Έλληνες δημόσιους υπαλλήλους...)

Τέλος πάντων, το μόνο καλό που βγήκε από αυτήν την ιστορία ήταν ένα ωραίο διήμερο διακοπών (βοήθησε κι ο καιρός) και η ανακάλυψη μιας κρυμμένης καφετέριας-εστιατορίου με πολύ ωραία ατμόσφαιρα (και wireless network). Α, ναι, να επισημάνω ότι ίντερνετ καφέ όπως τα ξέρουμε στην Ελλάδα δεν υπήρχαν στο Liverpool (ή αν υπήρχαν ήταν πάρα πολύ καλά κρυμμένα).

Είπα βιβλιοθήκη και θυμήθηκα κάτι που επίσης κολλάει στην ενότητα «οργάνωση»:

Τα βιβλία που η βιβλιοθήκη έχει παραγγείλει αλλά δεν έχουν φτάσει ή δεν έχουν τοποθετηθεί ακόμα, εμφανίζονται στον ηλεκτρονικό κατάλογο και μπορείς να τα ζητήσεις, ώστε να είσαι ο πρώτος που θα τα δανειστεί. Έτσι λοιπόν, ζήτησα ένα βιβλίο που χρειαζόμουν τον Μάιο και άλλο ένα τον Ιούλιο. Το πρώτο μάλιστα ήδη αποδελτιωνόταν. Έφτασαν τα μέσα Αυγούστου, κανένα βιβλίο δεν είχε έρθει και τότε με έζωσαν τα φίδια. Είπα να χρησιμοποιήσω το (πολύ ωραίο) σύστημα δανεισμού από άλλες πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες που είχαν τα βιβλία (inter-library loan). Πριν όμως κάνω την αίτηση, σκέφτηκα να ρωτήσω την υπάλληλο τι γίνεται σε περίπτωση που η βιβλιοθήκη έχει παραγγείλει τα βιβλία. Μπορούσα να τα δανειστώ από αλλού; Η απάντηση ήταν, ορθά-κοφτά: «όχι»! Μα... «όχι». Αφού... «όχι». Μήπως... «όχι». Το μόνο που κατάφερα ήταν να αιτηθώ να βιαστούν τουλάχιστον με την αποδελτίωση και βέβαια με έγραψαν εκεί που ξέρουν. Γύρω στα μέσα Οκτωβρίου, δηλαδή τουλάχιστον 2 εβδομάδες αφότου είχα γυρίσει στην Ελλάδα, μου ήρθε ένα email που με ενημέρωνε ότι το (πρώτο) βιβλίο είναι έτοιμο για να το παραλάβω!!! Έκανε δηλαδή τουλάχιστον 5 μήνες για να αποδελτιωθεί! Και ένα εκατοστό την ημέρα να έκανε, πιο γρήγορα θα είχε φτάσει στο ράφι! Για αυτό λοιπόν δεν θέλω να ξανακούσω ούτε κουβέντα για τη βρετανική οργάνωση!

Και τώρα περνάμε στην ενότητα που όλοι περιμένατε:

Τα Νέα της Εστίας!

Και ξεκινάμε με τους πολυαγαπημένους μας Ινδούς (που έγιναν και επίκαιροι με το «αναψυκτήριο» Μαγγίνα).

Προφανώς κάποια στιγμή γύρω στα μέσα Ιουλίου αποφάσισαν ότι δεν μας βασανίζουν αρκετά στο σπίτι που έμενα και βρήκαν έναν τρόπο να μας κάνουν να νιώσουμε την απόγνωση που ένιωθαν οι συγκάτοικοί τους στα υπόλοιπα σπίτια. Το κόλπο ήταν απλό και αποτελεσματικότατο: Ανταλλαγή.

Αποφάσισαν (μεταξύ τους) να φύγει ένας από τους Ινδούς μας (που δεν μαγείρευε) και μας έστειλαν έναν άλλο (που μαγείρευε). Περιττό να σας πω ότι μας γονάτισε. Η κουζίνα όταν έφτανε το βράδυ ήταν σαν βομβαρδισμένη. Όλοι έκαναν τις τσαπατσουλιές τους, αλλά με αυτόν το πρόβλημα έπαιρνε εκθετική μορφή. Είχα αρχίσει να λυπάμαι τις καθαρίστριες, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποίησα ότι μετά τις 9 Ιουλίου (όταν δηλαδή πληρώθηκε και η τελευταία δόση του ενοικίου) έπαψαν πλέον να έρχονται καθημερινά και χρειαζόταν να κάνουμε συχνά πυκνά εμείς τη δουλειά τους, οπότε και άρχισα να βρίζω (κεφαλλονίτικα, για όποιον ξέρει τι σημαίνει).

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ινδός μαγείρευε λίγο πριν την ώρα που συνήθιζα να μαγειρεύω εγώ, με αποτέλεσμα όλο μου το πρόγραμμα να πηγαίνει στράφι. Γιατί για να αναπνεύσεις στην κουζίνα, έπρεπε να έχει περάσει τουλάχιστον δίωρο πλήρους εξαερισμού. Έφερνε κι ένα φίλο του σχεδόν κάθε μέρα, οπότε παράλληλα είχαμε και ηχορύπανση.

Ειλικρινά δεν ξέρω τι ήταν χειρότερο: Να τους βλέπω να μαγειρεύουν, ξέροντας ότι μετά αυτό θα το φάνε, να τους βλέπω να τρώνε (τα γουρούνια είναι πολύ παρεξηγημένα ζώα), ή να βλέπω την κουζίνα αμέσως μετά;

Έλα όμως που ήταν ευγενικό παιδί, καμμία σχέση με τους άλλους τους κάφρους, και δεν μπορούσα να του κρατήσω κακία; Τι έφταιγε αυτός αν είχε μάθει να ζει έτσι; (Βέβαια, τι φταίγαμε κι εμείς;) Τέλος πάντων, κάποια στιγμή προς το τέλος Αυγούστου όσο ξαφνικά ήρθε, τόσο ξαφνικά έφυγε και ηρεμήσαμε. Οι δύο τελευταίες εβδομάδες παραμονής στην Εστία κύλησαν χωρίς απρόοπτα.

Και κάπου στα μέσα Σεπτεμβρίου έφτασε η ώρα να τους αδειάσουμε τη γωνιά... Αν και ποτέ δεν συμπάθησα ιδιαίτερα το κελί που έλεγα «δωμάτιο», συγκινήθηκα λίγο όταν το είδα άδειο. Όσο για την κουζίνα, την αφήσαμε όλοι οι συγκάτοικοι σε άριστη κατάσταση. Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες για να κάνετε τη σύγκριση του πώς τη βρήκαμε και πώς την αφήσαμε. Η μέρα με τη νύχτα!

Και... Εστία τέλος.

Έξοδος

Η διαμονή στην Εστία τελείωσε, όχι όμως και η διαμονή στο Liverpool, οπότε έπρεπε να βρω κάπου να μείνω μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου. Παράλληλα έπρεπε να τελειώσω και τη διπλωματική, την οποία ήθελα να έχω παραδώσει πριν τη μετακόμιση για να κάνω και λίγες διακοπές. (Πού τέτοια τύχη.)

Ευτυχώς λύση βρέθηκε, και μάλιστα όπως αποδείχτηκε, η καλύτερη. Με φιλοξένησαν ο Πάνος και ο Κώστας στο σπίτι που νοικιάζουν. Η φιλοξενία τους ήταν άψογη και καταλυτική για να συνεχίσω τη δουλειά μου. Ελπίζω μόνο να μην τους δημιούργησα ιδιαίτερο πρόβλημα. Αν το έκανα, δεν το έδειξαν. Και πάλι ευχαριστώ παιδιά.

Η εμπειρία της διαμονής έστω και για λίγες μόνο μέρες σε ένα κανονικό σπίτι, μου έδωσε και μια εντελώς διαφορετική εκδοχή της ζωής στο Liverpool. Ενώ πριν έλεγα ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω άλλο εκεί, είδα ότι στο σωστό χώρο (και πάντα με καλή παρέα) θα ήταν δυνατόν. Ηρεμία, ησυχία, χωρίς προγραμματισμό για το πότε θα φάω, πότε θα πάω στην τουαλέτα, πότε θα πλυθώ, απλά πράγματα που ήταν δυσεύρετα στην Εστία. Επίσης, σε εκείνο το σπίτι είδα μερικά από τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα όσο καιρό ήμουν εκεί, όπως αυτό στην φωτογραφία παρακάτω.

Και ένα τελευταίο σχόλιο για την καινούρια πτέρυγα της βιβλιοθήκης Sydney Jones. Από την ημέρα που μετακόμισα, τις περισσότερες ώρες της ημέρας ήμουν στις βιβλιοθήκες του Πανεπιστημίου, πρώτον για να μην ενοχλώ τα παιδιά στο σπίτι, αλλά και επειδή ήταν σχεδόν αδύνατον να κουβαλάω κάποια βιβλία μέχρι το σπίτι τους. Το ίδιο διάστημα εγκαινιάστηκε και η καινούρια πτέρυγα της βιβλιοθήκης που με αφορούσε περισσότερο. Η λέξη δέος νομίζω περιγράφει ακριβώς την αίσθηση που είχα όταν μπήκα μέσα. Ήταν ένα εντυπωσιακό κτίριο, που στόχο είχε όχι τόσο να στεγάσει βιβλία (τα περισσότερα παρέμειναν στην παλιά πτέρυγα) αλλά να στεγάσει αίθουσες μελέτης, υπολογιστών και τα γραφεία του προσωπικού. Είχε βασιστεί σε μεγάλο βαθμό στον φυσικό φωτισμό, που σε συνδυασμό με το τεράστιο κεντρικό «αίθριο» (έφτανε μέχρι την οροφή) έδινε την εντύπωση του ναού (της γνώσης). Εγώ πήγαινα κάθε μέρα στον δεύτερο όροφο, στην αίθουσα μελέτης για τους μεταπτυχιακούς, ένα φωτεινό δωμάτιο με μεγάλα τραπέζια ...και ένα βασικό μειονέκτημα. Όλοι οι θόρυβοι που γίνονταν στο ισόγειο, και ειδικά τα εκνευριστικά μπιπ των καρτών στην είσοδο-έξοδο και του τσεκαρίσματος των βιβλίων για δανεισμό, έφταναν κανονικά μέχρι πάνω. Ακόμα και με κλειστή την πόρτα (από γυαλί) ο ήχος έμπαινε μέσα, δημιουργώντας μακροπρόθεσμα έναν ωραιότατο πονοκέφαλο. (Σχεδιασμός να σου πετύχει...)

Και εδώ κλείνει η αφήγηση των περιπετειών μου στην μακρινή Βρετανία (για την ώρα). Θα γράψω βέβαια μερικά πραγματάκια ακόμα, κυρίως για την πόλη του Liverpool, και έχω και εκείνες τις ρημάδες τις φωτογραφίες που θέλω να ποστάρω εδώ και 15 μήνες, οπότε αναμείνατε στην οθόνη σας.

Γεράσιμος

Υ.Γ. Παραλίγο να το ξεχάσω. Καθ’ όλη τη διάρκεια το καλοκαιριού (λέμε τώρα) το Πανεπιστήμιο σκαβόταν απ’ άκρη σ’ άκρη. Για να πας οπουδήποτε έπρεπε να κάνεις διάφορους κύκλους, οι οποίοι όσο πέρναγε ο καιρός εξελίσσονταν. Είχα σκοπό να κάνω ένα ξεχωριστό ποστ για αυτό, μέχρι που βρήκα την παρακάτω γελοιογραφία που περιγράφει την κατάσταση ακριβώς (μια εικόνα χίλιες λέξεις):

Χρόνια πολλά Liverpool!

(Μπρρρ...)

Πηγή φωτογραφιών: BBC

Πρέπει να ενημερώνομαι για τα νέα του Liverpool πιο συχνά.

Ξαφνικά απόψε στις 22.00 ένας καταιγισμός από κρότους και λάμψεις γέμισε την ατμόσφαιρα. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα απορίας, θυμήθηκα μια ταμπέλα στο δρόμο για το σούπερ μάρκετ που κάτι έλεγε για πυροτεχνήματα. Βγήκα έξω τρέχοντας (μέγα λάθος) και κατευθύνθηκα προς το πάρκινγκ απ' όπου νόμιζα ότι θα φαίνονται τα πυροτεχνήματα (το δωμάτιό μου κοιτάει προς την αντίθετη κατεύθυνση). Δεν φαίνονταν όμως και χρειάστηκε να πάω στην είσοδο της εστίας, όπου κι εκεί εξαιτίας των δέντρων μόνο οι κορυφές των πυροτεχνημάτων φαίνονταν. Ακολούθησα κάποιους άλλους προς τα αριστερά, φτάνοντας στο κοντινό πάρκινγκ από όπου είχαμε την καλύτερη δυνατή θέα προς τον Καθεδρικό του Liverpool. Ένας ουρανός γεμάτος πυροτεχνήματα αποκαλύφθηκε μπροστά μας. Τα πυροτεχνήματα εκτοξεύονταν κι από τους 2 ναούς του Liverpool. Επί 20 λεπτά ο ουρανός ήταν γεμάτος χρώματα και κρότους (πιο πολύ κρότους, γιατί βλέπαμε τα μισά αλλά τα ακούγαμε όλα). Είχε μια σχετική ψύχρα, δεν είχα προλάβει να πάρω μαζί μου ούτε μπουφάν ούτε φωτογραφική μηχανή ούτε την κάμερα, και ήταν μεγάλη η απόσταση για να γυρίσω πίσω (να γιατί ήταν μέγα λάθος να φύγω βιαστικά), οπότε απλά έκατσα και κοιτούσα υπό τον ήχο της Ωδής στη Χαρά από την 9η του Μπετόβεν που ακουγόταν από κάπου στο βάθος.

Και κάπου εκεί προέκυψε η ερώτηση: Γιατί όλος αυτός ο χαμός;
Σήμερα είναι (ήταν) τα 800α γενέθλια του Liverpool! - Με πληροφόρησε ένας από τους συγκατοίκους μου. (Η μισή εστία ήταν ήδη παραταγμένη εκεί γύρω.) Εκείνη τη στιγμή πέρασαν σε flashback όλες οι μικρές στιγμές κατά τη διάρκεια των προηγούμενων εβδομάδων που κάποιος κάπου κάτι ανέφερε για την επέτειο των 800 χρόνων, αλλά εγώ δεν είχα μπει στον κόπο να ψάξω περαιτέρω. Αναρωτήθηκα, πόσο ανενημέρωτος (= μαλάκας) μπορώ να είμαι για να μην πάρω χαμπάρι ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της πόλης για την τρέχουσα χρονιά; Το σύμπαν συνωμότησε (λέμε τώρα) για να είμαι εδώ σε αυτό το ιστορικό γεγονός κι εγώ το αγνόησα;

Και πάνω σε αυτές τις βαθύτατες φιλοσοφικές σκέψεις μου ήρθε η μυρωδιά της κάπνας και πρόσεξα τον καπνό που σιγά σιγά γέμιζε την ατμόσφαιρα. Ο αέρας δυστυχώς ήταν κατά το μέρος μας. Το φεγγάρι έγινε κόκκινο και ξαφνικά συνειδητοποίησα πως ακριβώς έτσι είναι η ατμόσφαιρα στη μισή (τουλάχιστον) Ελλάδα αυτές τις μέρες. Αφού είδα για λίγη ώρα ακόμα τα βεγγαλικά-πυραύλους να χτυπούν (και) τον Καθεδρικό ναό, το θέαμα έφτασε στο μεγάλο φινάλε (που δεν ήταν και τόσο μεγάλο για φινάλε) και παγωμένος και καπνισμένος πήρα το δρόμο της επιστροφής μέσα στην καπνο-ομίχλη.

Πίσω στο δωμάτιο, μπήκα στο ίντερνετ και έψαξα να βρω πληροφορίες για τις εκδηλώσεις της επετείου (κάλλιο αργά παρά ποτέ). Προφανώς η μέρα ήταν γεμάτη δρώμενα, μουσική, παρελάσεις (ένα μικρό καρναβάλι δηλαδή), κι εγώ δεν πήρα χαμπάρι τίποτα από όλα αυτά. Βέβαια, δεν είχα διάθεση και για πολλά με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, είχα και πολλή δουλειά, οπότε καλύτερα έτσι (είπα στον εαυτό μου - δεν ξέρω αν το έχαψε).

Τώρα γιατί τα έγραψα όλα αυτά;
Για να δικαιολογηθώ που δεν έχω ούτε μια φωτογραφία και θα πρέπει να περιμένω μέχρι αύριο μεθαύριο για να βρω κάποιες στο ίντερνετ και να τις ανεβάσω. (Αίσχος)

Update: Όπως μπορείτε να δείτε από το slideshow στην αρχή, οι φωτογραφίες ανέβηκαν.

(Πώς φαίνεται ότι αυτή η πόλη δεν θα μου λείψει ιδιαίτερα...)

Γεράσιμος

Υ.Γ. Από την άλλη, δεν έκλεινε και τα 2500...

Νέα από το Liverpool

(Καιρός ήταν)

Σήμερα θα σας μιλήσω για τη νυχτερινή ζωή στο Liverpool και πιο συγκεκριμένα για τη δική μου. Μέχρι πρόσφατα, η νυχτερινή μου ζωή περιελάμβανε μόνο ξενύχτι για να τελειώσω εγκαίρως τις εργασίες για τη σχολή. Τον τελευταίο καιρό που έχω κάποιο χρόνο έχω βγει μερικές φορές παραπάνω, αλλά όχι για να το ξημερώσω. Μέχρι προχθές.

Εστία by night

Μια διαπίστωση που έχω κάνει στην Εστία εδώ και κάποιο καιρό είναι ότι στο σπίτι 14 κανείς δεν κοιμάται τα βράδια. Απλά, άλλοι κάνουν περισσότερη φασαρία κι άλλοι λιγότερη. Προχθές το βράδυ (Παρασκευή) λοιπόν, κατεβαίνω κατά τις 12.30 στην κουζίνα να φτιάξω ένα σάντουιτς και να πιω λίγο νερό. Εκεί πετυχαίνω 2 Κορεάτες και 3 Ινδούς (δηλαδή τον Κορεάτη συγκάτοικο, έναν από τους Ινδούς συγκατοίκους και μερικούς φίλους τους) να τα πίνουν. Συγκεκριμένα έπιναν ένα Κορεάτικο ποτό, που είναι μεταξύ κρασιού και βότκας (στο περίπου) και φτιάχνεται από δαμάσκηνα (!). Προσφέρθηκαν να με κεράσουν ένα ποτήρι κι εγώ δέχτηκα. Βέβαια το ένα ποτήρι έγινε δύο, στο μεταξύ ήρθε και μια φίλη των Ινδών, μετά έβγαλαν και τις μπύρες από το ψυγείο, μέχρι να τελειώσει το αλκοόλ η ώρα είχε πάει 3.30...

Το ποτό συνοδευόταν από γαριδάκια και... αποξηραμένα φύκια! Το σχήμα τους ήταν τετράγωνες και λεπτές φέτες σαν αυτές του ζαμπόν για τοστ, μόνο που κάθε φέτα αντί για ζαμπόν είχε πατικωμένα φύκια. Για όσους δεν έχετε φάει, στη γεύση είναι περίπου σαν τα αποξηραμένα βατραχοπόδαρα όπως είπε η Ινδή, αλλά επειδή εγώ δεν έχω φάει βατραχοπόδαρα και δεν ξέρω αν έχει δίκιο, σας λέω ότι είχαν την γεύση που φαντάζεστε ότι μπορεί να έχουν τα αποξηραμένα φύκια. Δεν ήταν κακή, αλλά δεν ήταν και να το παρακάνεις. (Για να είμαι ειλικρινής, κάτι μου θύμισε, προς θαλασσινό, αλλά δεν μπορώ να το προσδιορίσω.)

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης που επίσης συνόδευε το ποτό (με έντονα στοιχεία εκδίκησης προς την Αγγλική γλώσσα) έγινε ευρεία ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων. Μάθαμε πως στα Κορεάτικα ο μεθυσμένος λέγεται ‘τσιέσα’, ενώ στα Ινδικά ‘μπέουντα’ (και ο πολύ μεθυσμένος ‘μπάκα μπέουντα’). Εγώ τους έμαθα τα ‘λιώμα’ και ‘σκνίπα’ (κυρίως γιατί ήταν αυτά που μπορούσα να τους εξηγήσω ευκολότερα).

Στα πιο σοβαρά, έμαθα ότι οι νεότεροι Κορεάτες σερβίρουν τους μεγαλύτερους κρατώντας το μπουκάλι και με τα 2 χέρια, ως ένδειξη σεβασμού, ενώ όταν πίνουν μπροστά σε μεγαλύτερους συνηθίζεται να στρίβουν το κεφάλι στο πλάι, για να αποφεύγεται η βλεμματική επαφή. (Τώρα, αν αυτό το κάνουν μόνο οι γυναίκες ή και οι άντρες δεν το κατάλαβα, γιατί έχασα αυτό το σημείο της συζήτησης.) Στην Ινδία από την άλλη, εκτός του ότι υπάρχουν περιοχές που η πώληση αλκοόλ απαγορεύεται εντελώς, οι νέοι δεν επιτρέπεται να πίνουν μπροστά στους γονείς τους. Είπα να τους πω κι εγώ ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει στην Ελλάδα και το μόνο τελετουργικό που έχουμε είναι να τσουγκράμε τα ποτήρια με τόση φόρα ώστε να χύνεται το μισό περιεχόμενό τους στο τραπέζι, αλλά σκέφτηκα ότι θα τους στεναχωρήσω.

Στο θέμα της μαγειρικής, προσπαθούσαν να συμπεράνουν ποιανού η κουζίνα είναι πιο πικάντικη, οπότε προσφέρθηκα να τους λύσω την απορία δίνοντας τα πρωτεία στην Ινδική. Σκέφτηκαν μάλιστα να κάνουν διαγωνισμό με εμένα για δοκιμαστή, ως ουδέτερο, αλλά μετά πρέπει να είδαν ότι το βλέμμα μου αγρίεψε και το έκοψαν εκεί.

Όσον αφορά τα οικονομικά, για τους Κορεάτες η Αγγλία είναι τόσο ακριβή όσο και για τους Έλληνες (δηλαδή το ευρώ και το Κορεάτικο νόμισμα είναι ισοδύναμα). Για τους Ινδούς όμως η ζωή στην Αγγλία είναι έως και 80 φορές πιο ακριβή (!), για αυτό και αναγκάζονται να δουλέψουν. Μιας και το ‘χαμε ξανασυζητήσει, Δημήτρη, κανείς τους δεν προέρχεται από πλούσια οικογένεια, ούτε έχουν υποτροφία. Αυτό είναι αξιοσημείωτο, γιατί όλοι σπουδάζουν στη σχολή του management, όπου τα δίδακτρα είναι διπλάσια σε σχέση με τα δικά μου και πολλαπλάσια για όσους προέρχονται από χώρες εκτός Ε.Ε. (Ίσως βέβαια με την Ινδία να ισχύει ό,τι και για την Ε.Ε., αλλά και πάλι τα λεφτά είναι πολλά.)

Ενώ εγώ σοβαρεύω το κείμενο όσο περνάει η ώρα, το αντίθετο συνέβαινε με τη συζήτηση. Λίγο η επίδραση του αλκοόλ (ειδικά ένας Κορεάτης είχε γίνει τσιέσα, μπέουντα, σκνίπα), λίγο το κέφι της παρέας, ρίξαμε πολύ γέλιο. (Ποιος να μου το ‘λεγε μια εβδομάδα πριν ότι θα τα έπινα με τους Ινδούς στην κουζίνα και θα κάναμε και αστειάκια...) Είπαμε να το καθιερώσουμε και να μαζευόμαστε κάθε Παρασκευή. Έτσι κι αλλιώς, αν έχουν σκοπό να μαζεύονται εγώ από τη φασαρία δεν πρόκειται να κοιμάμαι, οπότε καλύτερα να συμμετέχω στην φασαρία παρά να σπάνε τα νεύρα μου. Από ό,τι κατάλαβα μάλιστα, δεν είναι η πρώτη φορά που έτυχε να συναντηθούν στην κουζίνα.

Αυτά την Παρασκευή. Πάμε τώρα στο Σάββατο.

Liverpool by (Saturday) night

Συνήθως το Σάββατο το βράδυ δεν βγαίνω. Είτε στην Ελλάδα είτε εδώ, αυτή η λαοθάλασσα που πάει και στριμώχνεται ασφυκτικά σε μπαρ και κλαμπ κάθε Σάββατο ποτέ δεν ήταν του γούστου μου. Ωστόσο χθες μου τηλεφώνησαν η Χριστίνα και ο Δημήτρης (άλλος Δημήτρης αυτός) για να βγούμε, και αφού είχα καιρό να τους δω είπα να κάνω κι εγώ μια φορά το πείραμα.

Αν και στο Liverpool τα βράδια πάντα υπάρχει μια σχετική κίνηση κόσμου στους δρόμους μέχρι αργά (σε αντίθεση με τις περισσότερες πόλεις σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες), το Σάββατο γίνεται ο χαμός. Ειδικά όσο πλησιάζει κανείς προς το κέντρο και πυκνώνει ο κόσμος, τόσο πιο καρναβάλι γίνεται η κατάσταση. Νεράιδες, λαγουδάκια, νοσοκόμες, είναι οι συνηθισμένες αμφιέσεις. Γενικότερα το ντύσιμο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί συντηρητικό (νομίζω το πιάσατε το υπονοούμενο). Κατά τη 1.00 που έφτασα εγώ στο κέντρο, ήδη αποχωρούσαν οι πρώτες τσιέσα και οι πρώτοι μπέουντα. Μια μάλιστα, αφού παραλίγο να πέσει πάνω μου, αποφάσισε μετά να μου πιάσει την κουβέντα όλο χαμόγελα. Όχι ότι θα καθόμουν, αλλά δεν μου πολυάρεσε το βλέμμα αυτού που τη συνόδευε και είπα να προχωρήσω.

Το δεύτερο ενδιαφέρον στοιχείο της Σαββατιάτικης νυχτερινής ζωής του Liverpool είναι η αστυνόμευση. Σε κάθε γωνία, μα σε κάθε γωνία, από τους κεντρικούς πεζόδρομους, υπήρχε ένα αστυνομικό βαν με τουλάχιστον 3 αστυνομικούς. Επίσης, όταν πλέον φεύγαμε, είδαμε και 2 με εκπαιδευμένα λυκόσκυλα. (Ήθελα να ‘ξερα τι ακριβώς είναι εκπαιδευμένο το λυκόσκυλο να κάνει; Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να μάθουμε.) Κάπου ψηλά στο σκοτάδι θα πέταγε λογικά και το αθόρυβο ελικόπτερο της αστυνομίας. Μόνο οι έφιπποι έλειπαν.

Φτάνω στο μαγαζί. Μια σχετικά μεγάλη ουρά στην πόρτα περιμένει να μπει μέσα. «Ωραία, δέσαμε», σκέφτηκα. Αναρωτήθηκα κιόλας αν θα με αφήσουν οι πορτιέρηδες να μπω γιατί δεν ήμουν κυριλέ ντυμένος, αλλά ευτυχώς δεν υπήρξε τέτοιο πρόβλημα. Λίγο πριν φτάσω στην πόρτα, ένας από τους 3 πορτιέρηδες διαπληκτίστηκε με ένα νεαρό από μια παρέα παραδίπλα. Ο «καυγάς» τέλειωσε με μια σπρωξιά από την «ντουλάπα» που έστειλε το νεαρό 2 ζαρντινιέρες παραπέρα (κυριολεκτικά). Αυτός και η παρέα του την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια, αφού είπαν 1-2 «κουβεντούλες».

Μπαίνοντας μέσα, μου ήρθε πρώτο πρώτο ένα κύμα ζέστης. Ανεβαίνοντας στο πατάρι μου ήρθε και το πρώτο κύμα μπόχας, πιθανότατα ιδρώτας σε συνδυασμό με ζεσταμένη μπύρα (και ποιος ξέρει τι άλλο). Το μαγαζί ήταν ωραίο, η μουσική ήταν μέτρια, αλλά, όπως μου είπαν οι υπόλοιποι, πριν έρθω ήταν πολύ καλύτερη. Η ώρα στο μαγαζί πέρασε ευχάριστα χωρίς να συμβεί τίποτα ιδιαίτερο. Αξίζει μόνο να αναφέρω κάτι που είναι συνηθισμένη πρακτική στο Liverpool (και στην Αγγλία γενικότερα υποθέτω), αλλά εμένα με μπερδεύει πολύ. Για να καθαρίσουν τα τραπέζια, πάγκους κλπ, στα περισσότερα μαγαζιά χρησιμοποιούν ένα υγρό σαν Azax που απλά το απλώνουν πάνω στο τραπέζι. Το πρόβλημα είναι ότι το υγρό αυτό κολλάει, σαν να έχει χυθεί κάτι στο τραπέζι. Εμένα, λόγω συνήθειας, όποτε ακουμπάω κάπου και κολλάει, το μυαλό μου πάει στο δεύτερο, και τελικά δεν ξέρω πού να ακουμπήσω, με αποτέλεσμα να το αποφεύγω γενικότερα.

Από το μαγαζί φύγαμε λίγο πριν τις 3.00 και αφού περπατήσαμε λίγο στο κέντρο παρακολουθώντας τους μεθυσμένους να παραπατάνε από δω κι από κει, πήραμε να φάμε κάτι στο χέρι και γυρίσαμε στο σπίτι της Χριστίνας και του Δημήτρη. Αφού φάγαμε, πήρα το δρόμο της επιστροφής. Η ώρα ήταν 4 παρά κάτι και είχε ήδη αρχίσει να ξημερώνει. Περπατώντας προς το Πανεπιστήμιο, είδα την πιο σουρεαλιστική σκηνή στη ζωή μου μέχρι στιγμής. Κατ’ αρχάς, αυτό που εμείς κάναμε εντός του σπιτιού, οι υπόλοιποι το έκαναν στο δρόμο. Παντού τριγύρω ήταν σκορπισμένες συσκευασίες φαστφουντάδικων και αποφάγια, και δίπλα τους οι τελευταίοι παραπαίοντες ξενύχτηδες. Ο ουρανός είχε μισή ντουζίνα αποχρώσεις του μπλε, από τουρκουάζ (εγώ τιρκουάζ το ήξερα, αλλά το λεξικό του Word το βγάζει λάθος) στην ανατολή ως βαθύ μπλε στη δύση. Την παράσταση όμως έκλεβαν περίπου 30 γλάροι (τουλάχιστον), οι οποίοι είχαν κάνει «έφοδο» στο κέντρο της πόλης και έκαναν βουτιές προς τα αποφάγια! Ειλικρινά λυπάμαι που δεν έχω φωτογραφίες ή βίντεο από τη σκηνή. Είχε γεμίσει ο τόπος γλάρους! Όπου κι αν κοιτούσες έβλεπες τις λευκές τους σιλουέτες και έπρεπε να προσέχεις για να μην σου έρθει κανένας στο κεφάλι καθώς βουτούσαν. Οι γλάροι στο Liverpool και μάλιστα μακριά από τη θάλασσα δεν είναι κάτι ασυνήθιστο, αλλά όχι σε τέτοιους αριθμούς. Η αντίθεσή τους με τα κτίρια του κέντρου της πόλης ήταν τέτοια, που έχανες λίγο την αίσθηση του χώρου. (Τα κτίρια έμοιαζαν λίγο ψεύτικα για ψαροχώρι.)

Αφού τους χάζεψα για λίγο, άφησα πίσω μου το κέντρο και συνέχισα το δρόμο μου προς την ανατολή, ελπίζοντας να έχω πέσει για ύπνο πριν ξεμυτίσει ο ήλιος...

(Αυτό το πράγμα, να ξημερώνει πριν τις 5 και να νυχτώνει μετά τις 10 έχει καταντήσει εκνευριστικό. Δεν μπορείς να το ευχαριστηθείς το ξενύχτι έτσι. Ξέρετε τι είναι να γράφεις μια εργασία, να τελειώνεις κατά τις 5.30 και εκεί που πας να πέσεις για ύπνο να κοιτάς έξω και να είναι μέρα; Άντε να κοιμηθείς μετά.)

Γεράσιμος

Παράρτημα

Μπορεί να μην έχω φωτογραφίες από χθες το βράδυ, έχω όμως μερικές από την ημέρα που πήγα για paintball:

Μπουκωμένοι με το "πρόγευμα"

Ταμείο

Σοβαροί

Φυσιολογικοί

Πένθος

(Ή στις όχθες του ποταμού Mersey έκατσα κι έκλαψα)

Πού να ‘ξερα χθες που έγραφα το προηγούμενο κείμενο τι τροπή θα έπαιρναν λίγες ώρες μετά τα πράγματα... Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Το ποτήρι ανήκει στο επόμενο στάδιο της εξέλιξης

Με το που έκλεισα τον υπολογιστή, βγήκα από το σπίτι και κατέβηκα στο κέντρο για να βρω τον Δημήτρη και τη Χριστίνα και να δούμε τον αγώνα κάπου έξω. Αφού συναντηθήκαμε και με τον Γιάννη και τη Ζωή, ψάξαμε να βρούμε πού θα κάτσουμε. Καταρχάς, όλα τα μαγαζιά ήταν ασφυκτικά γεμάτα και οι θαμώνες τους ήδη πιωμένοι, οπότε αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε προς κάποια πλατεία. Η επιλογή μας αποδείχθηκε λάθος γιατί σε καμμία πλατεία δεν υπήρχε οθόνη λόγω του φόβου επεισοδίων. Θα μου πείτε τώρα, πόσο ρεαλιστικός ήταν αυτός ο φόβος; Η απάντηση φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία.

Η ηρεμία πριν την καταιγίδα

Πριν καν αρχίσει ο αγώνας, είχαν πλακώσει ήδη οι έφιπποι αστυνομικοί (στη φωτογραφία φαίνονται οι πλάτες των τριών, αν και μέτρησα τουλάχιστον 5) για να «ηρεμήσουν» ορισμένους οπαδούς που τα είχαν πιει (σιγά το νέο) και είχαν αρχίσει να παρεκτρέπονται. Επομένως, αποφασίσαμε να πάμε σε ένα καφέ-μπαρ που συχνάζουν οι Έλληνες του Liverpool. Στο μαγαζί μπήκαμε μόνο και μόνο επειδή ο Γιάννης είναι ένας από τους τακτικούς θαμώνες. Οποιοσδήποτε άλλος προσπάθησε να μπει «έφαγε» πόρτα γιατί το μαγαζί ήταν τίγκα. (Και οι 2 πορτιέρηδες-μπράβοι δεν ήταν τύποι των πολλών συζητήσεων, αν με καταλαβαίνετε.)

Όλα ωραία όλα καλά μέχρι εδώ. Το ισόγειο ήταν όπως προείπα ασφυκτικά γεμάτο, οπότε ανεβήκαμε στο πατάρι. Κι εκεί γινόταν πανικός και μέχρι να καταλάβουμε τι γινόταν, ο Γιάννης και η Ζωή είχαν φτάσει στην άλλη άκρη. Τη στιγμή που ο Γιάννης μου έκανε νόημα να πάμε εκεί, βλέπω έναν μυώδη τύπο με το μαλλί μισό πόντο να με κοιτάει με εξαιρετικά άγριο βλέμμα και να μου κάνει κάτι χειρονομίες από το βάθος. «Ποιος ξέρει τι τρελός είναι αυτός, άσε μην φάμε και ξύλο» σκέφτηκα και δεν προχώρησα, αλλά ούτε τον ξανακοίταξα. Μετά από μερικά λεπτά αμηχανίας και διαφόρων μετακινήσεων κόσμου, ο τύπος (ο οποίος μάθαμε ότι είναι μπάρμαν στο μαγαζί) μας πλησίασε και με σταθερά αγριωπό βλέμμα μας εξήγησε (όχι απειλητικά) ότι το πατάρι σήμερα είναι πριβέ για τους εργαζόμενους του μαγαζιού και ότι πρέπει να κατεβούμε. Εγώ, ο Δημήτρης κι η Χριστίνα κατεβήκαμε (αν μας έπαιρνε ας κάναμε διαφορετικά), ενώ ο Γιάννης προσπαθούσε να του εξηγήσει ότι είμαστε μαζί του, αλλά ο τύπος δεν καταλάβαινε τίποτα.

Οκ, παρεξήγηση, θα σκεφτεί κανείς. Υπάρχουν ορισμένες λεπτομέρειες όμως που δίνουν άλλη διάσταση στα πράγματα. Πρώτον, δεν υπήρχε καμμία πινακίδα (χαρτί έστω) που να λέει ότι το πατάρι είναι πριβέ, ούτε κανένας από τους άλλους υπαλλήλους του μαγαζιού μας είπε τίποτα. Δεύτερον, στο πατάρι υπήρχαν και άλλοι απλοί πελάτες, όπως ο Γιάννης. Δέχομαι ότι τη συγκεκριμένη μέρα ο μπάρμαν κι η παρέα του ήθελαν το πατάρι για την πάρτη τους και για τους «καλούς» πελάτες, όμως το βλέμμα του έλεγε πολύ περισσότερα. Υπήρχε ένα μίσος, ένα «δεν σε γουστάρω» όχι επειδή ήμουν άγνωστος, αλλά επειδή ήμουν ξένος. Και δεν το αντιλήφθηκα μόνο εγώ αυτό. Ειλικρινά, εκείνη τη στιγμή ένιωσα πάρα πολύ άσχημα και εννοείται πως δεν ήθελα να μείνω ούτε λεπτό εκεί μέσα. Μαζί μου κι ο Δημήτρης με τη Χριστίνα. Ωστόσο, ο Γιάννης κατέβηκε πίσω μας και προσπάθησε να μας πείσει να μείνουμε και θα κατέβαινε κι αυτός κάτω με τη Ζωή να δούμε τον αγώνα όλοι μαζί. Με τα χίλια ζόρια τον πείσαμε να κάτσει εκεί που κάθεται και να δει τον αγώνα με την άνεσή του. Εμείς θα πηγαίναμε στο σπίτι των παιδιών. (Ούτως ή άλλως δεν βλέπαμε καλά κι η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική και εμένα δεν με σήκωνε.) Από την άλλη, θέλαμε τόσο πολύ πλέον να χάσει η Liverpool για να πέσει ο μπάρμαν κι η παρέα του σε μαύρη κατάθλιψη, που δεν μας έπαιρνε να κάτσουμε άλλο. Ήμουν σίγουρος ότι αν έβαζε γκολ η Milan εγώ θα πανηγύριζα, και βέβαια μετά θα με σφάζανε επιτόπου. Έτσι, είδαμε τη σέντρα και φύγαμε (οι τρεις μας).

Στο δρόμο (που δεν κυκλοφορούσε ψυχή) πήραμε και κάτι να φάμε και την αράξαμε στο σπίτι του Δημήτρη και της Χριστίνας, όπου είδαμε τον υπόλοιπο αγώνα με την άνεσή μας. (Θα βάζαμε και ελληνικό σχολιασμό μέσω e-ραδιοφώνου, αλλά υπήρχε σημαντική διαφορά φάσης.) Αυτό που δεν ήξερε ο μπάρμαν είναι πως όταν ρίχνω κατάρες, συνήθως πιάνουν. Και χθες δεν ήταν μια από τις εξαιρέσεις. Μέχρι και το σκορ προέβλεψα. Πίστευα ότι η Liverpool θα βάλει ένα γκολ, οπότε η Milan χρειαζόταν 2. Τελικό σκορ: 2-1.

Στο πρώτο γκολ της Milan έπεσαν τα πρώτα γέλια. Απέξω δεν ακουγόταν τίποτα. Τσιμουδιά. Κιχ. Όλο το Liverpool το είχε βουλώσει. Πέρασε το διάλειμμα του ημιχρόνου χωρίς να ακουστεί ούτε μια ιαχή, ούτε ένα τραγουδάκι από τα τόσα που έλεγαν νωρίτερα όλο χαρά οι κοκκινοντυμένοι Λιβερπουλιανοί. Αν στο πρώτο γκολ είχαμε σιγή, με το δεύτερο στο 82’ είχαμε απόλυτη σιγή. Μόνο εγώ πρέπει να ακούστηκα που ξεκίνησα να πανηγυρίζω, μέχρι που συνειδητοποίησα τι κάνω και σταμάτησα, μην μας την πέσει και κανείς. Στο γκολ της Liverpool λίγα λεπτά μετά, ακούστηκαν πανηγυρισμοί, αλλά δεν κράτησαν πολύ γιατί το παιχνίδι πλησίαζε στο τέλος του και η αγωνία κορυφωνόταν (στα χαμηλότερα επίπεδα, για εμάς). Η αλήθεια είναι ότι μέχρι το δεύτερο γκολ το παιχνίδι ήταν βαρετό, έως νερόβραστο. Έπρεπε να φάει 2 γκολ η Liverpool για να ξυπνήσει, αλλά ήταν πλέον αργά.

Με το που σφύριξε ο διαιτητής τη λήξη, το τι κλάμα έπεσε δεν μπορείτε να φανταστείτε (όχι από μας). Όπως μου περιέγραψε ο Κώστας, ο οποίος ήταν σε μια από τις pub, όλοι ήταν με τα μούτρα μέχρι το πάτωμα και αρκετοί βγήκαν έξω και άρχισαν να κλαίνε με μαύρο δάκρυ. Βέβαια, αυτή δεν ήταν η μόνη τους αντίδραση. Για το επόμενο μισάωρο τα ασθενοφόρα και τα περιπολικά περνούσαν τρία-τρία. Ωστόσο, υπήρχε μια (μικρή) μερίδα οπαδών που σκέφτηκαν ότι δεν υπάρχει λόγος να στενοχωριούνται και αποχώρησαν από τα μαγαζιά τραγουδώντας και κουνώντας τις σημαίες τους. Επίσης, ο περισσότερος κόσμος έμεινε έξω μέχρι αργά το βράδυ, μάλλον για μερικές μπύρες τις παρηγοριάς. Άλλωστε, γιατί να πας στο σπίτι σου και να κλαις μόνος σου, όταν μπορείς να κλαις παρέα με άλλους; Αναρωτιέμαι όμως, αν αυτή ήταν η συμπεριφορά τους που έχασαν, τι θα έκαναν αν κέρδιζαν; (Σύμφωνα με τον Δημήτρη, που ήταν εδώ 2 χρόνια πριν, όταν η Liverpool κατέκτησε το Champions League, πανηγύριζαν μέχρι το επόμενο πρωί και βάλε. Χόρευαν ακόμα και στις οροφές λεωφορείων που ήταν εν κινήσει.)

Εμείς, από την άλλη, το διασκεδάσαμε αφάνταστα. Είχαμε κάτσει στο παράθυρο και παρακολουθούσαμε τα Αγγλάκια να γυρνάνε πικραμένα στα σπίτια τους. Ειλικρινά, λίγες ώρες πριν ούτε που φανταζόμουν πως θα χαιρόμουν τόσο αν έχανε η Liverpool. Θα ήθελα μόνο να ‘μαι από μια μεριά να δω τα μούτρα του μπάρμαν μετά την ήττα. Αξία: ανεκτίμητη.

Χθες πήρα δυο σημαντικές (για μένα) αποφάσεις.

Α) Δεν θα ξαναπατήσω το πόδι μου στο συγκεκριμένο μαγαζί. Φίλε μπάρμαν, και έχασε η ομάδα σου και έχασες έναν πελάτη και την παρέα του. Καλές δουλειές.

Β) Μόλις τελειώσω με το μεταπτυχιακό θα τα μαζέψω και θα εξαφανιστώ από αυτήν τη βάρβαρη και ρατσιστική πόλη. (Και θα είναι και Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης του χρόνου τρομάρα τους.)

Πλατεία Συντάγματος. Κάπως έτσι ήταν όλο το κέντρο του Liverpool όταν έφυγαν οι οπαδοί

Και ένα τελευταίο σχόλιο:

Ο Χρήστος Μιχαηλίδης στη σημερινή Ελευθεροτυπία (24/5), παρουσιάζοντας τα προφίλ των αρχηγών των δύο ομάδων, πολύ εύστοχα γράφει:

«Το Λίβερπουλ είναι ζορισμένη πόλη, τραχειά, αλλά στο τέλος της μέρας, πάντα με ένα χαμόγελο και λαλιά σαν τραγούδι. Το Μιλάνο, κοσμοπολίτικο, με κείνη τη θαυμάσια χημεία μεταξύ αυθόρμητου και οργανωμένου (νότιας και βόρειας Ευρώπης), με βλέμμα καλοπέρασης, χορτασμένο! Ο Τζέραρντ, περίπου 10 χρόνια μικρότερος του Μαλντίνι, νομίζω πως δεν θα μπορούσε ποτέ να παίξει στη Μίλαν και ο Μαλντίνι ποτέ στη Λίβερπουλ. Οχι λόγω ομάδων, αλλά λόγω πόλεων!»

Και αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια.

Γεράσιμος

Υ.Γ. Και του χρόνου σπίτια μας

Η πυροσβεστική, ο Ινδός και η κουζίνα

(Ωχ, έφτασε το καλοκαίρι)

Χαιρετίσματα από το γιορτινό Liverpool! (Για την ώρα, γιατί μετά τη λήξη του τελικού δεν ξέρω τι θα γίνεται.) Μαθαίνω ότι ένας σεβαστός αριθμός από τους φετινούς συντοπίτες μου έχει κατακλύσει την Αθήνα. Θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 20.000, αφού 19.000 ήταν μόνο τα εισιτήρια. Όσοι από εσάς είχαν την ευκαιρία να κατεβούν στο κέντρο της Αθήνας αυτές τις 2 μέρες θα πήραν μια γεύση (ή μάλλον μια μυρωδιά) από τον πολιτισμό που θα μεταλαμπαδεύσουν οι Λιβερπουλιανοί σε ολόκληρη την Ευρώπη του χρόνου. (Και σας είπα να κρύψετε τις μπύρες.) Τώρα δεν ξέρω τι να ευχηθώ, να κερδίσει ή να μην κερδίσει η Liverpool; Ούτως άλλως μετά θα είναι όλοι τόσο μεθυσμένοι που θα τα ρημάξουν όλα, οπότε ας τα ρημάξουν από χαρά. (Αν δεν παινέσεις το σπίτι σου...) Στα δικά μας τώρα.

Το ‘πα ‘γω, δεν το ‘πα; Τουλάχιστον μου πήρε 3 μήνες αυτή τη φορά κι όχι 4. Οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, ήταν μάλλον οι πιο δύσκολοι της ζωής μου. Είχα τόσο διάβασμα, εργασίες, προθεσμίες που ακόμα και ο ύπνος ήταν πολυτέλεια. Να φανταστείτε στον στρατό είχα έξοδο πιο συχνά απ’ ό,τι έβγαινα από το σπίτι αυτούς τους 3 μήνες. (Εντάξει, παρεμβλήθηκε και το Πάσχα, οπότε είχα και μια άδεια 2 εβδομάδων, αλλά μου βγήκε ξινή επιστρέφοντας.)

Μια που ανέφερα το στρατό, για να σας δώσω ένα μέτρο σύγκρισης της πίεσης, σας λέω μόνο ότι υπήρξαν στιγμές που μου έλειψε η Γενική Επιθεώρηση στον Έβρο. Όσοι έχουν παρόμοιες εμπειρίες, θα καταλάβουν. Όσοι πάλι δεν έχουν, αλλά είναι ή υπήρξαν φοιτητές, φανταστείτε 3 εξεταστικές περιόδους, την μια καπάκι πίσω από την άλλη (αν και για κάποιους το Σεπτέμβρη αυτό θα γίνει πραγματικότητα). Όσοι τώρα δεν είχαν την τύχη να περάσουν από το στρατό ή δεν γνώρισαν τη χαρά του να διαβάζεις Αυγουστιάτικα, σκεφτείτε να δουλεύετε (θεωρητικά) 50-60 ώρες τη βδομάδα, αντί να σας πληρώνουν να τους πληρώνετε και από πάνω να έχουν και απαιτήσεις! Τόσο χάλια…

Αλλά ας αφήσουμε τα δυσάρεστα και ας πιάσουμε τα ευχάριστα. Ναι… Μισό λεπτό… Να βρω ένα… Α, ναι! Το ευχάριστο είναι ότι ξεμπέρδεψα με όλες τις εργασίες και τώρα μου μένει μόνο η διπλωματική, την οποία έχω να παραδώσω το Σεπτέμβρη. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι δεν θα κάνω διακοπές (τουλάχιστον όχι στην Ελλάδα), και τη θάλασσα θα τη δω για 2η φορά σε 3 χρόνια μόνο με κιάλια. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω την ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα που πήρε τη γενναία απόφαση να μου συμπαρασταθεί, κόβοντας κι αυτή τις διακοπές της, εκτός από λίγες μέρες τον Αύγουστο, κι αυτό από ανάγκη.

Άλλο ευχάριστο είναι ότι παρ’ όλη την κούραση τα περισσότερα θέματα των εργασιών ήταν ενδιαφέροντα. Ενδεικτικά αναφέρω την χρονολόγηση της έκρηξης του ηφαιστείου της Θήρας, την εξέταση του οικισμού της Τροίας της 3^ης χιλιετίας π.Χ., την τυποποίηση των ναών της Μεσοποταμίας κατά την 3^η χιλ. π.Χ., την Αιγυπτιακή επιρροή στη Βύβλο, την εξέταση του προσανατολισμού των Πυραμίδων της Αιγύπτου και την εξέταση των ελληνικών ιερών –κυρίως Δελφοί, Ολυμπία, Δήλος- από την σκοπιά της αρχαιολογίας τοπίου (landscape archaeology).

[Κουίζ: Όποιος καταφέρει να δώσει ακριβή μετάφραση της λέξης landscape – εκτός της λέξης ‘τοπίο’ που δεν την μεταφράζει ικανοποιητικά – θα κερδίσει δώρο ένα ενυπόγραφο αντίτυπο της διπλωματικής μου. ...Εντάξει, θα του δώσω 2 εισιτήρια για την καινούρια θεατρική παράσταση του Τερζόπουλου. (Γρηγόρη μην φωνάζεις, για σένα θα βρω κάτι άλλο.)]

Όσο για την παράδοση των εργασιών, το σκηνικό με την πόρτα επαναλήφθηκε 1-2 φορές ακόμα (βλέπε κείμενο Δεκεμβρίου), συν κάποια άλλα πιο ακραία, τα οποία δεν αναφέρω α) για να μην γίνω εντελώς ρεζίλι και β) γιατί σιγά μην σας αποκαλύψω όλα μου τα κόλπα για να παραδίδω τις εργασίες φαινομενικά στην ώρα τους. Τέρμα με τη σχολή όμως, πολύ ασχοληθήκαμε. Ας περάσουμε σε πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Τα νέα της Εστίας ας πούμε.

Τα νέα της Εστίας

Την περίοδο μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων παρατηρήθηκε μια αύξηση στις ενεργοποιήσεις των συναγερμών πυρασφάλειας και ειδικά μέσα στην άγρια νύχτα. Τα πιο πιθανά αίτια ήταν το κάπνισμα σε εσωτερικούς χώρους ή η απροσεξία στο μαγείρεμα (στις 3 τη νύχτα). Όσο για το ποιος κατά τη γνώμη μου είναι υπεύθυνος, και μόνο η φράση «άγρια νύχτα» αρκεί για να εστιαστεί η προσοχή σας σε μια φυλετική ομάδα που το όνομά της αρχίζει από Ι (και δεν εννοώ τους Ιάπωνες). Όπως και να ‘χει το πράγμα, η Διεύθυνση πήρε την απόφαση ότι μας χρειάζονται μαθήματα πυρασφάλειας και κάλεσε την πυροσβεστική για να μας ενημερώσει. Οι πυροσβέστες λοιπόν θα επισκέπτονταν μερικά από τα σπίτια κάθε απόγευμα (υπήρχε συγκεκριμένο πρόγραμμα). Η όλη διαδικασία θα διαρκούσε 2 εβδομάδες. Περιμέναμε... Και περιμέναμε... Ε, λοιπόν, εγώ αυτές τις 2 εβδομάδες τους πυροσβέστες τους είδα μόνο μια φορά, την τελευταία μέρα, έξω από την εστία. (Την ημέρα που θα έρχονταν σε μας είχα να πάω στο Aikido, σιγά μην άφηνα το γάμο να πάω για πουρνάρια, αν και αμφιβάλω αν ήρθαν γιατί κανείς από τους συγκατοίκους δεν μου είπε τίποτα.)

Μου δημιουργήθηκε όμως η απορία τι διάολο κάνουν οι Ινδοί στις κουζίνες νυχτιάτικα και βαράνε οι συναγερμοί. Δεν άργησα να το μάθω, γιατί, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ξεκίνησαν να μαγειρεύουν ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ. Ευτυχώς, μέχρι στιγμής το κακό έχει γίνει μόνο 3 φορές, αλλά αξίζει να γίνει αναφορά σε κάθε μια ξεχωριστά.

1) Ένα βράδυ λοιπόν, ακούω έναν περίεργο επαναλαμβανόμενο δυνατό ήχο. Έχετε δει ταινίες επιστημονικής φαντασίας, που όταν ένα διαστημόπλοιο ή ένας διαστημικός σταθμός χτυπηθούν, από διάφορους σπασμένους σωλήνες βγαίνει λευκός καπνός κάνοντας φφφσσσσσσσστ; Ε, αυτό ακριβώς. Συνειδητοποιώ ότι ο θόρυβος έρχεται από την κουζίνα (συνοδευόμενος από μια έντονη οσμή που άρχιζε να δυναμώνει), οπότε κατεβαίνω να δω τι συμβαίνει. Ανοίγω την πόρτα και το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι μια πανάρχαια χύτρα ταχύτητος (λέμε τώρα) - συλλεκτικό μοντέλο – να κάνει φφφσσσσστ και 3 Ινδούς να περιμένουν το φαΐ να γίνει. Κρατήθηκα και δεν γέλασα (η αλήθεια είναι ότι με πήρε η μυρωδιά απότομα και μου κόπηκε η ανάσα) και τους άφησα να συνεχίσουν. Ευτυχώς δεν έκατσαν να το φάνε εκεί, μόλις τελείωσε πήραν τη χύτρα και την έκαναν. (Ε βέβαια, μην καταστρέψουν μόνο ενός σπιτιού τον αναπνεύσιμο αέρα.)

2) Μερικές μέρες μετά πετυχαίνω τον ίδιο Ινδό, του οποίου η φίλη μαγείρευε την προηγούμενη φορά, να προσπαθεί να ψήσει μια πίτσα στον φούρνο. Ωστόσο, δεν ήξερε το κόλπο με την πόρτα του φούρνου και την καρέκλα, οπότε τον ενημέρωσα για να μην περιμένει τσάμπα. (Δεν αρνούμαι ότι προς στιγμήν σκέφτηκα να τον αφήσω να περιμένει, αλλά τελικά δεν είμαι κακός άνθρωπος. Αν μαγείρευε τίποτε από τα δικά τους όμως, ακόμα εκεί θα ήταν.) Η συνέχεια ήταν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, γιατί, αφού ψιλοέκαψε την πίτσα, μετά προσπαθούσε να την βγάλει από το φούρνο με γυμνά χέρια, χωρίς καν ένα πιρούνι και (εννοείται) χωρίς πιάτο για να τη βάλει. Εκεί τον λυπήθηκα και του έδωσα πιάτο και πιρούνι. Με ευχαρίστησε και μου πρόσφερε ένα κομμάτι, το οποίο ευγενικά αρνήθηκα όχι γιατί είχε αρπάξει στις άκρες, αλλά επειδή δεν πολυεμπιστεύομαι τα έτοιμα προϊόντα του super market. (Άλλο μεγάλο πρόβλημα αυτό, ουκ ολίγες φορές που αναγκάστηκα να φάω κάτι έτοιμο, γιατί δεν υπήρχε χρόνος για μαγείρεμα, πέρασα την υπόλοιπη μέρα στην τουαλέτα.)

3) Πριν δυο εβδομάδες περίπου, και ενώ η ώρα πλησίαζε 3 το πρωί, αρχίζω να μυρίζω κάτι έντονο, το οποίο όσο πήγαινε και δυνάμωνε. Αρχίζει να με πιάνει δυσφορία, οπότε ένα βήμα πριν την ασφυξία ανοίγω το παράθυρο. Ξημέρωμα, έξω βρέχει, η θερμοκρασία στους 8^οC max. κι εγώ να φλερτάρω με την πνευμονία, χωρίς να μπορώ να εξαφανίσω τη μυρωδιά. Κάποια στιγμή μου κόβει, βγαίνω στο διάδρομο (κρατώντας την ανάσα μου) και ανοίγω το παράθυρο του διαδρόμου όσο πιο πολύ γινόταν. Γυρνάω στο δωμάτιο, μετά από λίγη ώρα κλείνω το παράθυρό μου και ευτυχώς μετά από 1-2 ανοίγματα-κλεισίματα η μυρωδιά έφυγε. Εκείνο το βράδυ, αν ήμουν ανιχνευτής καπνού θα είχα βαρέσει οικειοθελώς. Εννοείται πως την επόμενη μέρα εγώ και ό,τι ρούχα + σεντόνια ήταν έξω πήγαμε για πλύσιμο. Πραγματικά λυπάμαι όσους μένουν σε σπίτι που οι Ινδοί μαγειρεύουν συχνά.

Την ίδια περίοδο πάνω κάτω, μπαίνω στο super market που ψωνίζω συνήθως και τι να δω; 3 στους 5 υπαλλήλους στα ταμεία είναι από την παρέα των Ινδών που μένουν στην Εστία, ένας εκ των οποίων μάλιστα είναι και συγκάτοικός μου. Στον γυρισμό πέτυχα και τον άλλο συγκάτοικό μου με το πουκαμισάκι του super market να πηγαίνει για δουλειά. «Θεέ μου, ακόμα κι εδώ με κυνηγάνε;», σκέφτηκα, αλλά μετά το είδα από την θετική πλευρά: α) θα λείπουν αρκετές ώρες από το σπίτι και β) όταν θα γυρνάνε θα είναι πτώματα από την κούραση (ελπίζω). Εν μέρει αυτό ισχύει τον τελευταίο καιρό. Δυστυχώς όμως δεν δουλεύουν κάθε μέρα.

Αρκετά ασχοληθήκαμε και με την Εστία όμως. Εδώ και μια εβδομάδα λοιπόν που ξεμπέρδεψα με τις εργασίες ζω κάπως πιο φυσιολογικά. Το Σάββατο που μας πέρασε λοιπόν είχα πάει για paintball.

Paintball

Την εξόρμηση για paintball την οργάνωσε το club του Aikido, αν και δεν έχουν καμμία σχέση αλλά τελοσπάντων, και αποφάσισα να συμμετάσχω α) γιατί δεν είχα ξαναπάει και β) δεν ήξερα πότε θα μου παρουσιαζόταν ξανά η ευκαιρία. Όταν φτάσαμε εκεί και όσο μας έδιναν οδηγίες όλο και πιο πολύ μου θύμιζε στρατό η όλη φάση, και είχα αρχίσει να το μετανιώνω. Όταν μάλιστα συνειδητοποίησα ότι δεν θα παίζαμε μόνοι μας ή ότι δεν θα ανήκαμε τουλάχιστον όλοι στην ίδια ομάδα, αλλά ότι όλοι οι συμμετέχοντες (εμείς, διάφοροι άλλοι ενήλικες, παιδιά, ακόμα και μια παρέα από κοριτσάκια!!!) θα χωριζόμασταν τυχαία σε 2 ομάδες, απογοητεύτηκα. Στο πρώτο παιχνίδι, που ήταν σε ανοιχτό χώρο (με σημεία κάλυψης) και είχε δοκιμαστικό χαρακτήρα, ένιωθα εντελώς άβολα. Όταν άρχισαν τα παιχνίδια στο δάσος όμως, σιγά σιγά ξύπνησε ο «στρατιώτης» μέσα μου, με αποκορύφωμα στο προτελευταίο παιχνίδι να καταφέρω να περάσω απαρατήρητος στα μετόπισθεν της αντίπαλης ομάδας και να «καθαρίσω» το ¼ περίπου όσων ήταν ακόμα ζωντανοί, πριν με «σκοτώσουν». (Όσο σκέφτομαι την έκπληξη στα πρόσωπά τους ακόμα γελάω.) Για την ιστορία, η κόκκινη ομάδα (η δική μου) σάρωσε την μπλε, κερδίζοντας όλα τα παιχνίδια πλην ενός.

Την επόμενη μέρα βέβαια, πονούσα παντού και δεν μπορούσα να κουνηθώ. Ακόμα και σήμερα, 4 μέρες μετά, δυσκολεύομαι να περπατήσω και να ανεβοκατεβώ σκάλες. (Πονάνε κυρίως οι τετρακέφαλοι.) Για να μην πω για τις μελανιές από τα χρωμοσφαιρίδια, που ευτυχώς εγώ έχω μόνο 2-3 και σε μη εμφανή σημεία. Τι να πουν κι άλλοι που έχουν καμμιά δεκαριά. Το χειρότερο απ’ όλα ήταν να σε βρει στο λαιμό. Ένας φίλος μου απέκτησε ένα τεράστιο σημάδι (σαν πιπιλιά από ελέφαντα), ένα κοριτσάκι από το χτύπημα δεν μπορούσε να αναπνεύσει και παραλίγο να λιποθυμήσει, ενώ ένα άλλο κόπηκε από το πλαστικό περίβλημα όταν έσκασε το σφαιρίδιο. (Τι τράβηξαν κι αυτά τα κοριτσάκια...)

Extra: Θυμάστε που σας έλεγα για την ακατανόητη διάλεκτο των Αγγλικών που μιλούν οι ντόπιοι; Ε, φανταστείτε τώρα αυτός που μιλάει να φοράει μάσκα και εγώ να πρέπει να τον ακούσω φορώντας επίσης μάσκα (κάλυπτε και τα αυτιά). Όλα τα λεφτά...

Κάτι κουρασμένα παλικάρια...

Κωνσταντίνου και Ελένης

Η μεγαλύτερη ελληνική ονομαστική εορτή γιορτάστηκε και εδώ μεγαλοπρεπώς. Εορτάζων ο Κώστας, διδακτορικός φοιτητής Αρχαιολογίας, του οποίου το κάλεσμα τίμησαν 7 Έλληνες, 3 Ιταλοί και 1 Αγγλίδα. Η παρέα εκρηκτική, είχα πάρα πολύ καιρό να γελάσω τόσο, όπου πήγαμε μας «θαυμάσανε» (κοινώς γίναμε ολίγον ρόμπα), αλλά το καταδιασκεδάσαμε. Η ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών περιελάμβανε την αντιστοίχιση ονομάτων ηρώων καρτούν (το ξέρατε εσείς ότι τα Στρουμφάκια στα ιταλικά λέγονται Puffi και ο Δρακουμέλ Gargamel;), τους πιο διάσημους πορνοστάρ στις 2 χώρες (ναι, υπήρχαν και κοπέλες στην παρέα) και πολλά άλλα. Μετά τις πρώτες μπύρες (όπου έγινε η παραπάνω σοβαρότατη συζήτηση) πήγαμε για φαγητό σε ένα γαλλικό εστιατόριο. Αφού τους τρελάναμε αρκετά και καταστρέψαμε την όποια σοβαροφανή ατμόσφαιρα του μαγαζιού (το οποίο χρεώνει τις 2 μπουκιές το βάρος τους σε χρυσάφι), μετά λύπης το διαλύσαμε (όχι το μαγαζί). Νομίζω ότι αυτή ήταν η καλύτερη εβδομάδα μου στο Liverpool μέχρι στιγμής. Όταν μου στείλουν η Άρτεμη και ο Κώστας τις φωτογραφίες θα βάλω 1-2 για να δείτε όλη την παρέα, αλλά αυτό προβλέπεται να αργήσει κανά μήνα (όχι εξαιτίας μου).

Ο καιρός

Που λέτε με το που μπήκε ο Μάιος, άρχισαν και οι βροχές... Μιλάμε για πολύ νερό. Πρέπει να έβρεχε τουλάχιστον μια εβδομάδα ασταμάτητα. Ήλιο κάναμε να δούμε 2 εβδομάδες περίπου. Όσο δεν έβρεξε όλο το χειμώνα, το έριξε μέσα σε 10 μέρες. Και πάνω που είχαμε αρχίσει να απελπιζόμαστε, ο κατακλυσμός σταμάτησε και επαληθεύθηκε η παλαιά προφητεία: “It can’t rain all the time”. Αναρωτιέμαι, αν ποτέ ξεκινήσει ο 2^ος κατακλυσμός, οι Άγγλοι στις πόσες μέρες θα το πάρουν χαμπάρι;

(Εδώ κανονικά θα σας ευχόμουν «και στα δικά σας», αλλά απ’ ό,τι μαθαίνω ο καιρός με πρόλαβε. Φτου! Περαστικά λοιπόν (που μου θέλατε καλοκαίρι από το Μάιο).)

Και εδώ σταματάω γιατί... έχει αγώνα σήμερα. Τώρα που θα έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο θα ανεβάσω φωτογραφίες και κείμενα για το Liverpool και το Πανεπιστήμιο που θέλω εδώ και καιρό να κάνω. Υπολογίζω να ανεβάζω ένα κείμενο κάθε 2 εβδομάδες το αργότερο. Τα ξαναλέμε σύντομα λοιπόν! Α, και όποιος έκανε κανέναν περίεργο συνειρμό με τον τίτλο του κειμένου, ντροπή του! (δεν απέχει και πολύ μακριά από την αλήθεια)

Γεράσιμος

Υ.Γ.1 Διάβασα αυτήν την Κυριακή στον «Ιό» τα σχέδια της ΕΛ.ΑΣ. για την χρήση χρωμοσφαιριδίων σε διαδηλώσεις για να μαρκάρουν τους ταραξίες. Από την πρόσφατη εμπειρία μου θεωρώ άκρως επικίνδυνη μια τέτοια πρακτική. Εκτός από τους μικροτραυματισμούς, ενδεικτικά αναφέρω ότι τις μάσκες επιτρεπόταν να τις βγάλουμε ΜΟΝΟ στην ασφαλή ζώνη και πριν τα παιχνίδια τις φορούσαμε ακόμα και όταν τα όπλα μας ήταν ακουμπισμένα στο έδαφος με τις κάνες καλυμμένες. Τρομάζω και μόνο στην ιδέα των ματατζήδων να πυροβολούν αδιακρίτως εναντίον απροστάτευτων διαδηλωτών...

Υ.Γ.2 Μια που ξεκίνησα τις διαμαρτυρίες, προσθέτω και την αντίδρασή μου (έστω και καθυστερημένα) στην κατάργηση της ιστοσελίδας www.cultureguide.gr από το Υπουργείο Πολιτισμού (λέμε τώρα). Θα μπορούσα να γράψω πολλά για το θέμα, αλλά νομίζω ότι όλα περιέχονται στην παρακάτω φωτογραφία.

Υ.Γ.3 Τέλος, εκφράζω τη συμπαράστασή μου στο παλικάρι που συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη για τα επεισόδια της 4^ης Μαΐου με γελοία αιτιολογία και προφυλακίστηκε παρανόμως, ενώ αποδεδειγμένα δεν συμμετείχε στα επεισόδια. Ήταν όμως ένας από τους 49 συλληφθέντες και πανηγυρικώς αθωωθέντες φοιτητές της πορείας της 8^ης Μαρτίου (αν θυμάμαι καλά). Η αστυνομία όμως δεν ξεχνά και προφανώς ξέρει να εκδικείται. Το παλικάρι «τηλεδικάστηκε» και διαπομπεύτηκε πανελληνίως και τώρα οι γονείς, οι φίλοι και ο δικηγόρος του τρέχουν να αποδείξουν τα αυταπόδεικτα, για να βγάλουν έναν αριστούχο και υποδειγματικό φοιτητή από την φυλακή. Αναρωτιέμαι, οι υπόλοιποι φοιτητές (σε κάθε πόλη) τι κάνουν για αυτό; Όσο για την κοινωνία στο σύνολό της, το μόνο που έχω να πω είναι «μπράβο» μας.

Υ.Γ.4 Και να ‘ταν μόνο αυτά...

Κάλλιο αργά παρά ποτέ...

(Ή «το καλό post αργεί να γίνει και άλλες παροιμίες»)

Καλή χρονιά και καλά κρασιά...

Μπορεί να μου πήρε 4 μήνες αλλά τελικά τα κατάφερα! Από τις αρχές του Νοέμβρη παλεύω να βρω χρόνο για να γράψω αυτό το κείμενο, αλλά είτε ο ελεύθερος χρόνος δεν ήταν αρκετός είτε κάτι άλλο τύχαινε (συνήθως βαρεμάρα, άντε και καμμιά ίωση) και φτάσαμε στα τέλη Φλεβάρη... (Μου αρέσει που στο εμβόλιμο κείμενο του Δεκέμβρη έγραφα ότι θα το τελειώσω σε μερικές μέρες. Έτσι πίστευα τότε.)

Υποτίθεται ότι αυτό το κείμενο θα ήταν συνέχεια του προηγούμενου (“Η Ζωή στο Melville Grove”), αλλά μετά από τόσο καιρό δεν περιμένω να θυμάστε και τίποτα από όσα είχα γράψει. Τέλος πάντων, εγώ θα κάνω την προσπάθεια και ό,τι δεν θυμάστε, από κάτω είναι γραμμένο, ξαναδιαβάστε το.

Πριν προχωρήσω στα καινούρια οφείλω να αναφέρω δύο πράγματα.

Πρώτον, το εύστοχο σχόλιο του Δημήτρη ότι οι Ινδοί που γνώρισα στην Εστία δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του πληθυσμού της Ινδίας, αλλά της μερίδας του που έχει την οικονομική άνεση να στείλει τα τέκνα του για σπουδές στην Αγγλία. Συμφωνώ απολύτως. Σκέφτηκα μάλιστα ότι θα μπορούσαν να είναι και παιδιά Ινδών που μένουν μόνιμα στην Αγγλία, αλλά αποδείχτηκε (τους ρώτησα) ότι όλοι ήρθαν από την Ινδία, και οι συγκάτοικοί μου και οι φίλοι τους. Όπως και να έχει, το σίγουρο είναι ότι αυτή η τάξη των Ινδών από την οποία προέρχονται δεν ξέρει τι σημαίνει η φράση «ώρες κοινής ησυχίας», μάλλον μεγάλωσε σε στάβλο (από τον τρόπο που μπαινοβγαίνει στο σπίτι) και ή το τηλέφωνο δεν έφτασε ποτέ στα μέρη τους («Κίτσοοοο, έλα ‘δώ να σου πωωω!» – επικοινωνία από λόφο σε λόφο) ή λόγω κάποιου ατυχήματος έχουν όλοι μισοκουφαθεί, αλλιώς δεν εξηγείται γιατί αντί να μιλάνε φωνάζουν ο ένας στον άλλον από το μισό μέτρο (ίσως η ομιλία είναι κάτι καινούριο για αυτούς και προσπαθούν να το ευχαριστηθούν).

Δεύτερον, επειδή πολλοί την πάτησαν, το σημείωμα στην φωτογραφία της πόρτας του Διαχειριστή (στο προηγούμενο κείμενο) είναι «φτιαχτό». Έτυχε τις πρώτες μέρες να έχω βγάλει μια φωτογραφία της πόρτας που είχε ένα σημείωμα για τα κλειδιά, και μετά από επεξεργασία στον υπολογιστή έσβησα το αρχικό κείμενο και το αντικατέστησα με το «Gerasimos GO AWAY!!!», αλλά δεν πίστευα ότι θα το έπαιρνε κανείς στα σοβαρά.

Και τώρα ας περάσουμε στο κυρίως πιάτο.

Melville Grove: The Expansion

Η ιδέα για τη συγγραφή ενός κειμένου που θα συμπλήρωνε το προηγούμενο, προέκυψε αυτόματα λόγω των γεγονότων που ακολούθησαν λίγες μέρες μετά. Βέβαια, από τότε πέρασαν μήνες, αλλά αυτό ήταν εν μέρει καλό γιατί με τον καιρό προστέθηκαν και νέες πληροφορίες και τώρα μπορώ να σας παρουσιάσω τις εξελίξεις ολοκληρωμένες.

Κατ’ αρχήν, είχαμε την πρώτη αποχώρηση από το σπίτι. Ο Άγγλος μαθηματικός μια ωραία Κυριακή πρωί τα μάζεψε κι έφυγε. Δυστυχώς δεν έχουμε προτεινόμενους για αποχώρηση, ούτε ψηφίζουμε (ούτε χρειάζεται να τραγουδήσει κανείς για να μας πείσει ότι πρέπει να μείνει), γιατί τότε αυτός που θα έφευγε θα ήταν Ινδός. Μετά από μερικές εβδομάδες αγωνίας (μήπως κι ο νέος συγκάτοικος είναι Ινδός) ήρθε άλλος ένας Κινέζος που κάνει διδακτορικό στην Πληροφορική. Η νέα σύνθεση λοιπόν είναι η εξής:

1 Έλληνας

2 Ινδοί

2 Κινέζοι

1 Κορεάτης

1 Ουγκανέζος (ή όπως αλλιώς λέγεται)

Αρκετό καιρό αργότερα πέτυχα και τον Άγγλο πρώην συγκάτοικο στο δρόμο και έμαθα (τι σας έλεγα νωρίτερα;) ότι έφυγε όχι επειδή δεν άντεξε, αλλά επειδή πήγε να μείνει με έναν φίλο του.

Από την προηγούμενη φορά είχα αφήσει ένα θέμα στη μέση. Το κλειδί για το ντουλάπι που μου αντιστοιχεί στην κουζίνα. Θυμίζω ότι κανένα από τα κλειδιά που μου έδωσαν δεν ταίριαζε με την κλειδαριά του ντουλαπιού μου και είχα ζητήσει από τη διεύθυνση να μου δώσει το σωστό. Μερικές επιπλέον πληροφορίες που συνέλεξα στο μεταξύ ήταν ότι και οι υπόλοιποι συγκάτοικοι είχαν το ίδιο πρόβλημα. Το παράξενο μάλιστα ήταν να έχεις το σωστό κλειδί και όχι το λάθος. Θα υποθέσει τώρα κάποιος ότι μπορεί τα κλειδιά να έχουν μπερδευτεί μεταξύ τους και αν μαζευόμασταν θα μπορούσε ο καθένας να βρει το δικό του. Λάθος. Λάθος γιατί οι ένοικοι των δωματίων 143 και 144, κι εγώ με τον ένοικο του 141 είχαμε το κλειδί για το ίδιο ντουλάπι... Οπότε πάω ξανά στον Διαχειριστή, ο οποίος παίρνει τα δεύτερα κλειδιά και έρχεται μαζί μου στο σπίτι 14. Στη διαδρομή μου λέει ότι αυτό είναι γενικό πρόβλημα γιατί η εταιρεία που εγκατέστησε τα ντουλάπια έβαλε άλλ’ αντ’ άλλων τις κλειδαριές και μετά δεν γινόταν να αλλάξουν. (!!!) Ωραία, σκέφτομαι εγώ, και τόσα χρόνια δεν μπορούσαν να τσεκάρουν τον αριθμό που έχει η κάθε κλειδαριά και να βρουν το αντίστοιχο κλειδί; Η απάντηση έρχεται άμεσα, όταν φτάνουμε στην κουζίνα. Καθώς δοκίμαζε το κλειδί σε όλα τα ντουλάπια, συνειδητοποιώ ότι δεν ήξερε ότι τα νούμερα που έχουν πάνω τα κλειδιά αντιστοιχούν στα νούμερα των κλειδαριών! (Έλεος...) Τελικά μου λέει ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι και να ψάξω μήπως έχει το κλειδί μου κάποιος από τους άλλους. (Να χαρώ διαχείριση...) Κι όντως, το κλειδί το είχε ένας από τους Ινδούς τον οποίο πέτυχα μια μέρα τυχαία στην κουζίνα (ευτυχώς δεν περνάνε συχνά από εκεί) και ανταλλάξαμε κλειδιά. Πάει κι αυτό.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα προσπάθεια της διεύθυνσης να ανατρέψει την καθημερινότητά μας και να μας βγάλει από τη ρουτίνα, ήταν οι εργασίες συντήρησης των μπάνιων και των τουαλετών. Ένα ωραίο (λέμε τώρα) πρωί, μπαίνουν οι εργάτες, καταλαμβάνουν την τουαλέτα του ορόφου μου, της αλλάζουν τα φώτα για μερικές ώρες και στο τέλος τη σφραγίζουν για μια ημέρα. Η διαδικασία αυτή επαναλήφθηκε για άλλες 2 ημέρες (όχι συνεχόμενες, έπρεπε να είμαστε απροετοίμαστοι), μια για κάθε όροφο. Οι εργασίες έγιναν πριν και μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων. Η εύλογη (;) απορία μου ήταν η εξής. Γιατί δεν έκαναν τις εργασίες εντός της περιόδου των διακοπών που κάποιοι θα λείπαμε και τέλος πάντων δεν θα είχαμε δουλειές, ώστε να πρέπει να κάνουμε όλοι μπάνιο την ίδια ώρα; (Αναπάντητο.) Πάντως, εκτός από τα μπινελίκια που (δεν) άκουσαν οι εργάτες, αποκομίσαμε και κάποιες επιπλέον γνώσεις για τους συγκατοίκους μας. Όταν φτιαχνόταν το μπάνιο του πάνω ορόφου, οι Ινδοί (νομίζατε ότι θα αναφερόμουν σε κάποιον άλλο;) χρησιμοποιούσαν αναγκαστικά τη δική μας τουαλέτα. Ε, μέχρι τότε όσες φορές και να πήγα στην τουαλέτα ποτέ δεν την βρήκα κατουρημένη, εκείνη τη μέρα το είδα κι αυτό. (Ο πολιτισμός έμεινε κάπου στη μέση στα εύπορα στρώματα της Ινδικής κοινωνίας.)

Θυμάστε που σας έλεγα ότι οι υποδομές του σπιτιού είναι οι ίδιες από τη μέρα που χτίστηκε; Ε λοιπόν, χθες (Πέμπτη) αποφάσισαν να προχωρήσουν σε αλλαγές. Βασικά το αποφάσισαν την Τρίτη, αλλά εμάς μας ενημέρωσαν (εγγράφως) αφού είχε ξεκινήσει η διαδικασία. Για την ακρίβεια, αφού προηγήθηκε ένας εντυπωσιακός σαματάς, μπήκα στην κουζίνα την Πέμπτη το πρωί και αντί για τραπέζια και καρέκλες βρήκα ένα χαρτί στον πάγκο που έλεγε ότι θα μας τα αλλάξουν, αλλά τα καινούρια θα έρχονταν αύριο. (!) Την Πέμπτη, λοιπόν, τρώγαμε όλη μέρα στα όρθια, με το βλέμμα στον τοίχο. (Γελάσαμε αρκετά, δεν μπορώ να πω.) Τουλάχιστον σκεφτήκαμε ότι κάπου θα πάνε τα λεφτά που δίνουμε για το ενοίκιο. Κι έρχεται η Παρασκευή... Τα τραπέζια που έφυγαν ήταν φτιαγμένα από το ίδιο πεπιεσμένο υλικό με τους πάγκους της κουζίνας, ενώ οι καρέκλες ήταν μεταλλικές με μαξιλαράκι. Αυτά που ήρθαν φαίνονται στη φωτογραφία. Αντί για εξοπλισμό κουζίνας μας έφεραν εξοπλισμό κάμπινγκ! Όλα από ελαφρύ αλουμίνιο, ένα τραπέζι αντί για δύο (να δω ποιος θα πρωτοκάτσει), οι καρέκλες σε ιδανικό ύψος για νάνους (ταιριάζουν όμως με το τραπέζι), η πλάτη είναι τόσο πίσω ώστε μπορείς να γέρνεις και να απολαμβάνεις τον καφέ σου με θέα τη θάλασσα (αν ήσουν στο κάμπινγκ) και βέβαια δυο ψηλές καρέκλες για το «μπαρ» στο βάθος. Το χειρότερο από όλα είναι ότι οι προηγούμενες καρέκλες ήταν ιδανικές για να πιέζουν την πόρτα του φούρνου (που διαφορετικά δεν κλείνει καλά). Αν η πόρτα δεν είναι τελείως κλειστή ο φούρνος δεν λειτουργεί, κι οι νέες καρέκλες δεν μου γέμισαν το μάτι (και από ό,τι φαίνεται θα δυσκολέψουν και το στομάχι). Το σουρεαλιστικό στοιχείο προστέθηκε προς το τέλος της ημέρας, όταν ξαναήρθαν οι μεταφορείς για να βγάλουν το αμπαλάρισμα από τα καινούρια έπιπλα. Αφού ξετύλιξαν το τραπέζι, ανέβασαν τις καρέκλες πάνω του (!!!) για να τις ξετυλίξουν! (Απορώ πώς οι Άγγλοι δεν έχουν ακόμα εξαφανιστεί ως είδος...) Κάπου εκεί έφυγα από την κουζίνα γιατί δεν είχα άλλες δυνάμεις να παρακολουθήσω τη συνέχεια (είχα και μάθημα). Ευτυχώς ξέχασαν να βγάλουν μια πλαστική μεμβράνη από την επιφάνεια του τραπεζιού την οποία αφαίρεσα εγώ αργότερα.

Κι ένα τελευταίο σχόλιο για τους Ινδούς. Όλοι (και κυρίως ως φοιτητές) έχουμε κάνει ή έχουμε πάει σε πάρτι που ξεκινούν αργά και στηριζόμαστε στην ανοχή των γειτόνων για το θόρυβο. Κανένα από τα πάρτι που έχω πάει εγώ όμως δεν ξεκίνησε στις 2.30 το πρωί ούτε ο κιθαροπαίχτης (και όχι κιθαρίστας) ήρθε στις 3.00!!! Αλλά ούτε η κιθάρα, ούτε το τραγούδι, ούτε το κουδούνι, ούτε το ανεβοκατέβασμα (σαν κοπάδι ρινόκερων) των καλεσμένων μπόρεσε να με ενοχλήσει τόσο ώστε να κάνω παρατήρηση. Αυτό που με έφερε στα όριά μου ήταν ότι κάποιος κοπανούσε το γραφείο του δωματίου αντί για τύμπανο. Έλα όμως που τα ηχητικά κύματα ταξιδεύουν μέσα στα στερεά και οι τοίχοι μου δονούνταν σαν ηχεία! (Τόσο δυνατά χτυπούσε το γραφείο και ήταν και ακριβώς από πάνω μου.) Δεν άντεξα, κατά τις 4.15 ανέβηκα πάνω και ευγενικά τους παρακάλεσα (που βρήκα τόση ψυχραιμία) να κάνουν ό,τι θέλουν αρκεί να σταματήσουν να βαράνε το γραφείο, ευχαριστώ. Ευτυχώς σεβάστηκαν την επιθυμία μου και μάλιστα κατά τις 5.00 το διέλυσαν οικειοθελώς. Η (εντυπωσιακή) διαπίστωση είναι πως ό,τι στραβό κάνουν, το κάνουν λόγω άγνοιας των επιπτώσεων! Και αναρωτιέμαι, όταν ήταν μικρά μανάδες δεν είχαν; Δηλαδή πρέπει να τους κάνει παρατήρηση κάποιος για να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν είναι ενοχλητικό; Στην συγκεκριμένη περίπτωση η Αγγλία είναι το ιδανικό μέρος για αυτούς, αλλά σε αυτό θα αναφερθώ παρακάτω.

Κλείνω την ενότητα της Εστίας με μια δήλωση της καθαρίστριας που συναντάω σχεδόν καθημερινά στην κουζίνα. Μου είπε μια μέρα ότι αυτό το σπίτι έχει δει πολύ πιο έξαλλες συμπεριφορές τα προηγούμενα χρόνια. Μου ήρθε να της πω ότι στην κατάσταση που το βρήκαμε όταν ήρθαμε, αυτό ήταν εμφανές.

Μικρές συμβουλές για την Αγγλία:

Συμβουλή 1: Αποφεύγετε όσο μπορείτε τις χειραψίες με Άγγλους. Σχεδόν κανείς δεν πλένει τα χέρια του στην τουαλέτα και πιστέψτε με, το «κανείς» αναφέρεται σε όλο το φάσμα, από εργάτες ως και καθηγητές Πανεπιστημίου. Τις πρώτες μέρες μου έκανε εντύπωση που παντού οι τουαλέτες είχαν σαπούνι (είδες οι Άγγλοι), αλλά γρήγορα διαπίστωσα ότι με τη συχνότητα που πλένουν τα χέρια τους, μια φορά να βάλεις θα φτάσει για μερικά χρόνια.

Συμβουλή 2: Μην παίρνετε τίποτα ως δεδομένο. Για παράδειγμα, αν είστε σε μια ουρά έξω από μια κλειστή πόρτα, παρακάμψτε την ουρά, πηγαίνετε κατευθείαν στην πόρτα, χτυπήστε και ρωτήστε αν μπορείτε να μπείτε. Μπορεί να ανακαλύψετε ότι όλοι οι άλλοι περιμένουν απέξω γιατί κανείς δεν το έκανε (95% των περιπτώσεων). Ομοίως, αν σε ένα έκτακτο μάθημα π.χ. μια Τρίτη κανονίσατε να μαζευτείτε ξανά σε 2 εβδομάδες, ο καθηγητής έστειλε email επιβεβαίωσης με ημερομηνία που αντιστοιχεί σε Δευτέρα και υποψιάζεστε ότι έκανε λάθος, στείλτε του email και ρωτήστε τον, γιατί κανείς άλλος δεν θα το κάνει. Αντίστοιχα, όση φασαρία κι αν κάνει κάποιος στο κτίριο, αν δεν πάτε εσείς να του πείτε να κάνει ησυχία, κανείς δεν θα το κάνει. Γενικά κανείς δεν παίρνει καμμία πρωτοβουλία και απλά περιμένει το επόμενο χτύπημα της μοίρας. (Η ουσιαστική αυτή διαφορά στη συμπεριφορά Ελλήνων και Άγγλων είναι εμφανής και στην ετυμολογική διαφορά μεταξύ του «καταλαβαίνω» = «καταλαμβάνω» και του «understand» = «υφίσταμαι», που θα έλεγε κι ο φίλος μου ο Γρηγόρης.)

Αυτά για σήμερα, αρκετά σας κούρασα, ελπίζω να μην κάνω πάλι 4 μήνες για το επόμενο κείμενο, αν και το τρέξιμο από τώρα μέχρι τον Ιούνιο θα είναι εξωφρενικό. Καλού κακού, σας εύχομαι από τώρα καλό Πάσχα! (γιατί τα Χριστούγεννα τα έχασα)

Γεράσιμος

Υ.Γ.1 Ο καιρός όλο αυτό το διάστημα δεν ήταν κακός, η θερμοκρασία δεν ήταν πολύ χαμηλή, χιόνισε μόνο για 2 μέρες και γενικά νομίζω ότι τα πράγματα είναι καλύτερα από ό,τι στην υπόλοιπη Αγγλία (με εξαίρεση ίσως τις νότιες ακτές). Με την Ελλάδα όμως δεν συγκρίνεται...

Υ.Γ.2 Στην πτήση της επιστροφής στο Liverpool στο κάθισμα πίσω από εμένα καθόταν ένα παιδάκι. Στο μεγαλύτερο μέρος της πτήσης με τάραξε στο κοπάνημα. Προσπαθούσαν οι γονείς του να το πείσουν να σταματήσει (με ήπιο και ευγενικό τρόπο, ενώ με δυο χαστούκια θα είχε λήξει το θέμα), αλλά μάταια. Εγώ είχα και πυρετό, δεν είχα όρεξη για φασαρίες, έτσι έκανα υπομονή. Με το που φτάνουμε στο Λονδίνο, σηκώνομαι, κοιτάζω πίσω και μαντέψτε τι είδα! Η οικογένεια ήταν Αγγλο-ινδοί και το παιδάκι που με κοπάναγε ήταν κοριτσάκι! Μετά από αυτό κάθε σχόλιο είναι περιττό...