Μα τον Βύρωνα Πολύδωρα;

Περί ΕΣΡ, ΣτΕ, νόμου αδειοδότησης καναλιών κ.ά.

Είναι σαφές πλέον ότι η Κυβέρνηση μας τρολάρει. Την πρώτη φορά στην συνεργασία με τους ΑΝΕΛ ευθυμήσαμε, την δεύτερη φορά με την επιλογή του Παυλόπουλου για Πρόεδρο της Δημοκρατίας μείναμε λίγο άναυδοι, τώρα με τον Βύρωνα Πολύδωρα για πρόεδρο του ΕΣΡ αρχίζει και γίνεται ενοχλητικό.

Η επίσημη εκδοχή είναι πως τον επέλεξαν για να αναγκάσουν την ΝΔ να τον ψηφίσει. Ή - αν δεν τον ψηφίσει - να εκτεθεί στους ψηφοφόρους της κλπ κλπ.

Το βασικό ερώτημα είναι: ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί να τον ψηφίσει; Πόσο πιο κάτω θα πέσουν αυτοί που έχουν απομείνει σε αυτό το κουφάρι;

Μα τον Πολύδωρα; Γιατί όχι τον Μιχάλη Λιάπη, που είναι αρτιότερα καταρτισμένος στις σύγχρονες τεχνολογίες, όπως δείχνει η παρακάτω ομιλία του για τα Τζι Έιτς Ζι;

Μα, θα πει ένας Συριζαίος (ποιος θα έχει τα μούτρα δεν ξέρω, αλλά τέλος πάντων), χρειαζόμασταν έναν υποψήφιο που να μπορεί να τον ψηφίσει και η άλλη πλευρά.

Κι εγώ θα απαντήσω: αν η αριστερά δεν μπορεί - σε 2 περιπτώσεις - να βρει έναν δικό της υποψήφιο ευρείας αποδοχής ή έναν διακομματικό (αλλά πραγματικά διακομματικό) κατάλληλο για τη θέση, ε τότε να το κλείσουμε το μαγαζί και να πάμε να καλλιεργήσουμε σαλιγκάρια.

Και τώρα, ορισμένες σκέψεις για την πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ που έφερε τα πάνω κάτω.

Προς Κυβέρνηση: Τα κάνατε μαντάρα. Και το ξέρατε πριν γίνει η αδειοδότηση ότι κινδυνεύει να κριθεί αντισυνταγματική. Λίγη αυτοκριτική δεν βλάπτει. Αυτό το "φταίνε πάντα όλοι οι άλλοι" έχει καταντήσει πολύ κουραστικό.

Για ΣτΕ: Όλα θα ήταν ωραία και καλά, αν δεν είχε προηγηθεί λίγους μήνες πριν η απόφαση για το "The Mall" που μέσες άκρες έλεγε: "χτίστηκε παράνομα, αλλά τι να κάνουμε τώρα, να το γκρεμίσουμε; στην Ελλάδα ζούμε, δεν κάνουμε καλύτερα μια ρυθμισούλα να το κρατήσουμε αφού το θέλει και ο κόσμος;"

Με δυο λόγια, έχουμε δύο περιπτώσεις αντισυνταγματικότητας που το κακό έχει ήδη γίνει, αλλά στην μια πειράζει ενώ στην άλλη δεν πειράζει. Και όλως τυχαίως και στις δύο περιπτώσεις ευνοημένοι βγαίνουν οι ολιγάρχες. Ίσως είναι τυχαίο, ίσως όχι. Nα το ξανακοιτάξουμε στο μέλλον.

Γενικό συμπέρασμα από τις αντιπαραθέσεις των κομμάτων γύρω από το ΣτΕ: Κυβέρνηση κατώτερη τον περιστάσεων, αντιπολίτευση κατώτερη των περιστάσεων, γενικά όλοι κατώτεροι των περιστάσεων. Θα μου πεις, εμείς δεν τους ψηφίσαμε; Ε, κι εμείς κατώτεροι των περιστάσεων. Διαχρονικά.

Γ.

Υ/Γ.1: Μα τον Πολύδωρα;

Υ/Γ.2: Αναλυτικότερα για τον Πολύδωρα τα λέει εξαιρετικά ο zaphod: http://aeisixtir.blogspot.com/2016/10/blog-post_29.html

.
.
.

Μα τον Πολύδωρα;

Τίποτα δεν γίνεται, αν δεν το διεκδικήσεις

Ας αρχίσω με μια ιστορία.

Το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής θητείας μου το υπηρέτησα στον Έβρο, σε μια από τις πιο αυστηρές ή "προβλεπόμενες" μονάδες του πυροβολικού. Γενικά στον στρατό συναντάει κανείς τις πιο αυστηρές συνθήκες στη ζωή του (πλην της φυλακής φυσικά), αφού οφείλει να υπακούει σε διαταγές χωρίς δικαίωμα άρνησης ή παραίτησης, αλλά η μονάδα μου ήταν φημισμένη για την αυστηρότητά της ακόμα και στους στρατιωτικούς κύκλους.

Όταν ήμουν περίπου 1 μήνα στην μονάδα ήρθε ένας καινούριος λοχαγός, που είχε τέτοια φήμη ώστε όταν περνούσε οι φαντάροι κυριολεκτικά σκορπούσαν δεξιά και αριστερά σαν τα κατσίκια (ή σαν τα ορκς στην Μόρια, όταν εμφανίζεται ο Μπάλρογκ).

Κάποια μέρα έτυχε να βγουν έτσι οι υπηρεσίες ώστε θα έμενα 24 ώρες άυπνος. Αξιωματικός υπηρεσίας ήταν αυτός ο λοχαγός. Στην αναφορά, του ζήτησα αν γίνεται να ξαπλώσω το απόγευμα, τις ώρες που δεν είχα σκοπιά, για να κοιμηθώ έστω λίγο. Μπορεί να σας ακούγεται αυτονόητο, αλλά για την συγκεκριμένη μονάδα ήταν κάτι ανήκουστο, αφού κανείς δεν επιτρεπόταν να κοιμηθεί σε ώρα εκτός των προβλεπόμενων ωρών ανάπαυσης. Ακόμα θυμάμαι τα έντρομα βλέμματα που μου έριξαν οι υπόλοιποι φαντάροι. Καθώς και την έκπληξή τους στα όσα έγιναν μετά.

Ο λοχαγός χωρίς δεύτερη σκέψη μου έδωσε άδεια να κοιμηθώ και επιπλέον μου είπε να μην βγω ούτε στην βραδινή αναφορά, αλλά να σηκωθώ μόνο για να κάνω τη σκοπιά μου. Οι υπόλοιποι έμειναν άναυδοι. Η αλήθεια είναι πως ούτε εγώ περίμενα τέτοια αντιμετώπιση, αλλά ήξερα ότι το αίτημά μου ήταν λογικό. Μόνο ένας παλαβός αξιωματικός θα προτιμούσε να αφήσει έναν φαντάρο να κάνει σκοπιά άυπνος, διακινδυνεύοντας κάποιο ατύχημα. Και ο λοχαγός μας, αν και ήταν εξαιρετικά αυστηρός, παράλληλα ήταν πολύ λογικός. Κάτι που βέβαια ανακαλύψαμε εκείνη την στιγμή, αφού κανείς στο παρελθόν δεν είχε τολμήσει να ζητήσει κάτι παρόμοιο.

Η ιστορία μας όμως δεν τελειώνει εδώ. Από τότε και μετά, οι φαντάροι στη μονάδα μου όποτε είχαν παρόμοια προβλήματα τα ανέφεραν στους αξιωματικούς και κανένα, μα κανένα, λογικό αίτημα δεν απορρίφθηκε. Και η κατάσταση στη μονάδα βελτιώθηκε σημαντικά, καθώς όσο δύσκολες κι αν ήταν οι συνθήκες ξέραμε ότι υπάρχει κατανόηση. Ήμασταν βέβαια και τυχεροί, γιατί δεν είναι όλες οι μονάδες έτσι. Είχαμε μόνο έναν μισοπάλαβο αξιωματικό, οπότε σπάνια είχαμε πρόβλημα. (Αυτοί που υπέφεραν σταθερά ήταν όσοι ανήκαν στην πυροβολαρχία του.)

Μετά το στρατό, συνέχισα να διεκδικώ πράγματα όταν θεωρούσα ότι τα αιτήματά μου είναι λογικά. Και μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει φορά που αίτημα (προσωπικό ή συλλογικό) δεν ικανοποιήθηκε, εφόσον αυτός που είχα απέναντί μου δεν ήταν παράλογος ή δεν εξυπηρετούσε άλλα συμφέροντα από αυτά της θέσης που υπηρετούσε. Αντιθέτως, συνειδητοποίησα ότι πολλές φορές ακόμα και η φωνή ενός μόνο ανθρώπου μετράει. Άλλοτε επειδή χρειάζεται κάποιος να κάνει την αρχή, άλλοτε επειδή έχουμε μάθει αλλιώς και δεν μπορούμε καν να διανοηθούμε ότι έχουμε τη δύναμη (βασικά την υποχρέωση) να αλλάξουμε ό,τι μας ενοχλεί. Για αυτό και μισώ αφάνταστα τη φράση "τι να κάνουμε, αυτή είναι η Ελλάδα". 

Τι μου ΄ρθε όμως και τα γράφω αυτά τώρα; Προφανώς η αφορμή είναι η συζήτηση των τελευταίων ημερών γύρω από το τι μπορεί να πετύχει μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αν ζητήσει αναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου κλπ κλπ.

Εγώ, από την παραπάνω εμπειρία και όλες τις ανάλογες περιπτώσεις που ακολούθησαν στη ζωή μου, έμαθα το εξής: αν το αίτημά σου είναι λογικό, οφείλεις να το διεκδικήσεις. Το αν θα ικανοποιηθεί εξαρτάται από το πόσο λογικός είναι ο συνομιλητής σου και μόνο.

Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, δύο είναι τα πιθανά ενδεχόμενα, εφόσον πάντα τα αιτήματά μας είναι λογικά.

Αν και η Τρόικα φερθεί λογικά (ουσιαστικά η Ε.Ε. και κυρίως η Γερμανία), τότε θα βρεθεί λύση που να μας ικανοποιεί όλους.

Αν δεν φερθεί λογικά και επιμείνει φανατικά στο σύνολο των τωρινών όρων, τότε έχουμε πρόβλημα. Γενικότερο πρόβλημα, ως Ευρώπη, όχι μόνο ως Ελλάδα.

Και το ερώτημα είναι τι κάνουμε στην δεύτερη περίπτωση, που αρκετοί φοβούνται ότι είναι πιο πιθανή; Θα πρέπει αρχικά να αναρωτηθούμε αν είναι αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση που θέλουμε, αν είναι αυτή η Ένωση στην οποία συμφωνήσαμε. Γιατί από όσο θυμάμαι δεν θελήσαμε μια σχέση αφέντη-δούλου, αλλά ισότιμων μελών. Είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση η οικογένειά μας ή το μαντρί μας;

Μεγάλωσα σε μια Ευρώπη που ήταν ενωμένη, που ήταν ισότιμη. Έχω δεκάδες εμπειρίες για τις οποίες είμαι περήφανος που είμαι Ευρωπαίος πολίτης. Για αυτό και δεν είμαι καθόλου διατεθειμένος να παραιτηθώ από αυτήν την ιδέα. Για αυτό και έχω αποφασίσει να διεκδικήσω, να παλέψω τόσο για την επιβίωση της χώρας μου όσο και για το μέλλον της Ευρώπης. Νιώθω ότι το χρωστάω και στην Ευρώπη που με μεγάλωσε και στις γενιές που θα ακολουθήσουν.

Υπάρχει και κάτι ακόμα. Είτε το αντιληφθούμε εγκαίρως είτε όχι, ο κόσμος γύρω μας θα αλλάξει. Αυτή τη στιγμή ζούμε σε έναν κόσμο ακραίας κοινωνικο-οικονομικής ανισότητας. Όμως όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες από τα προϊστορικά χρόνια έχουν ένα συλλογικό αίσθημα δικαιοσύνης. Κατά καιρούς η ισορροπία χάνεται προσωρινά και η ανισότητα φτάνει ένα όριο που πλέον δεν είναι υποφερτή. Σε αυτό το όριο βρισκόμαστε τώρα. Αργά ή γρήγορα, οργανωμένα ή χαοτικά, θα επιστρέψουμε σε πιο δίκαιες κοινωνίες. Είναι υποχρέωσή μας (αν θέλουμε να έχουμε περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουμε) να αποφύγουμε την χαοτική αλλαγή και να παλέψουμε για την οργανωμένη μετάβαση σε μια δικαιότερη κοινωνία.

Αν κάτι ελπίζω να έχετε καταλάβει από όσα έγραψα, είναι πως δεν πιστεύω σε σωτήρες. Εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι για το τι θα γίνει αύριο. Κανείς δεν θα μας χαρίσει τίποτα. Κανείς δεν θα διεκδικήσει για μας τίποτα, αν δεν το απαιτήσουμε. Και καμία αλλαγή δεν θα στεριώσει αν δεν την υποστηρίξουμε.

Το πραγματικό ερώτημα είναι: ξέρουμε τι θέλουμε;

Εμένα μου πήρε χρόνο, αλλά πλέον ξέρω τι θέλω, ξέρω για τι θέλω να παλέψω.

Το ίδιο εύχομαι και σε σας.

Γ.

Πλατείες υπάρχουν

Ο δήμαρχος Αθηναίων Γ. Καμίνης δεν επέτρεψε σήμερα στην Χρυσή Αυγή να κάνει "Διανομή τροφίμων μόνο για Έλληνες" στην πλατεία Συντάγματος.

(Με τα κωμικοτραγικά επακόλουθα αργότερα, που οδήγησαν μάλλον στον τραυματισμό ενός μικρού κοριτσιού από τον νεοναζιστή Γ. Γερμενή.)

Διάβασα τις απόψεις του Αρκούδου και του Oldboy για το θέμα, και συμφωνώ εν μέρει και με τους δύο. Η κίνηση του δημάρχου να απαγορεύσει ένα συσσίτιο είναι επικίνδυνη. Οποιοσδήποτε έχει δικαίωμα να μοιράσει τρόφιμα, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική διαφορά. Με το να επιλέξεις ως τόπο του συσσίτιου την πλατεία Συντάγματος, αυτομάτως δίνεις στην ενέργειά σου πολιτικό χαρακτήρα. Μάλιστα, ο οποιοσδήποτε πιθανός φιλανθρωπικός χαρακτήρας που μπορεί να είχε το συσσίτιο, εξανεμίζεται μπροστά στο κραυγαλέο ρατσιστικό μήνυμα που επεδίωξε να περάσει η Χ.Α.

Υπό αυτό το πρίσμα η απόφαση του δημάρχου ήταν σωστή. Κανείς δεν δικαιούται να χρησιμοποιεί την πλατεία Συντάγματος με έναν ψευδοανθρωπιστικό μανδύα για να περάσει το πολιτικό του μήνυμα. Από όποιον χώρο κι αν προέρχεται.

Άλλωστε, όσοι βοηθούν πραγματικά τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη ποτέ δεν το διατυμπανίζουν, ποτέ δεν διοργανώνουν διανομές τροφίμων σε μέρη που προδίδουν άλλου είδους σκοπιμότητες.

Θα μπορούσε λοιπόν η Χ.Α. να ζητήσει άδεια να μοιράσει τρόφιμα σε οποιαδήποτε άλλη πλατεία της Αθήνας. Παρόλο που προσωπικά δεν μου αρέσει καθόλου η ρατσιστική λογική του συγκεκριμένου συσσίτιου, δεν θα μπορούσα να ζητήσω από τις αρχές να απαγορευτεί. Αν υπάρχουν πολίτες που δεν θα είχαν πρόβλημα να γεμίσουν το στομάχι τους με τρόφιμα από μια νεοναζιστική οργάνωση, ας το κάνουν. Αθώο δεν θεωρώ κανέναν. Όλοι ξέρουν, κι ας κάνουν πως δεν ξέρουν.

Αλλά όχι στην πλατεία Συντάγματος.

Γ.

Η Επιβολή της Νομιμότητας

Διάβασα σε αυτό το κείμενο του Αρκούδου: Ξέρει, και δεν ενοχλείται. (είναι εξαιρετικό, διαβάστε το)

αυτό το δελτίο τύπου του Υπ. Προστασίας του Πολίτη (ολογράφως για να μην ξεχνάμε και τον Όργουελ),

που απαντά σε ερώτηση βουλευτών για αυτό το γεγονός.

Πέρα από όσα σχολιάζει ο Αρκούδος, το μάτι μου έπεσε σε αυτή τη φράση:

"Ο ελληνικός λαός, με την ωριμότητα που επιδεικνύει, απαιτεί την επιβολή της νομιμότητας προς πάσα κατεύθυνση."

Πολλά μπορεί να πει κανείς για την συγκεκριμένη πρόταση, αλλά εγώ θα επικεντρωθώ σε ένα.

Γιατί "την επιβολή της νομιμότητας";

Γιατί επιβολή και όχι εφαρμογή; Η νομιμότητα επιβάλλεται; Μια πολιτισμένη κοινωνία δεν αρκείται στην εφαρμογή των νόμων; Και πώς θα γίνεται αυτή η επιβολή;

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούω την συγκεκριμένη φράση τον τελευταίο καιρό, η συχνότητα με την οποία επαναλαμβάνεται όμως έχει αρχίσει και με προβληματίζει.

Είναι μια λέξη που περιέχει βια, που προϋποθέτει βια. Είναι μια λέξη που υποσυνείδητα σε κάνει να σφιχτείς, να αμυνθείς. Ίσως και να φοβηθείς. Όχι απαραίτητα επειδή κάτι θα συμβεί σε σένα, αλλά επειδή κάπου κάτι βίαιο θα συμβεί σε κάποιον.

Η χρήση της λέξης δεν είναι τυχαία, δεν μπορεί να είναι τυχαία όταν τα κείμενα αυτά στήνονται λέξη προς λέξη από επαγγελματίες προπαγανδιστές. Συνεισφέρει στη δημιουργία ενός κλίματος φόβου, που δηλητηριάζει την (τωρινή και την αυριανή) καθημερινότητά μας.

Στο μυαλό μου η "επιβολή της νομιμότητας προς πάσα κατεύθυνση" αντικαθίσταται από τη φράση "ξύλο προς πάσα κατεύθυνση". "Ωμή βια προς πάσα κατεύθυνση." "Τσάκισμα σε όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει ό,τι εμείς θεωρούμε ότι βρίσκεται κάτω από την λέξη "νομιμότητα"". Άλλωστε εμείς καθορίζουμε τι είναι νόμιμο.

Με το κοινωνικό χάος προ των πυλών δεν είναι περίεργο που η κρατική βια εντείνεται. Άσχετα αν αυτό είναι βλακώδες και - όπως έχει αποδείξει η ιστορία - αυτοκαταστροφικό. Δεν τους νοιάζει όμως. Άλλος είναι ο στόχος τους.

Η επίσης προπαγαδιστική (και εμετική) εξίσωση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής με τον ΣΥΡΙΖΑ και οι συγκρίσεις με τη Γερμανία κατά την άνοδο του Ναζισμού δείχνουν πως ακόμα και η ιστορία - αντί να διδάξει - χρησιμοποιείται με στόχο το κομματικό - λάθος - το ταξικό όφελος. Διαστρεβλώνεται για να διατηρήσει τα προνόμιά της η μικρή μερίδα "συμπολιτών" μας που τόσα χρόνια είχε την εξουσία. (Ίσως κι από πάντα.) Την πραγματική εξουσία. (Αν αναρωτιέστε ποιοι είναι, το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα βρίσκεται στην περίφημη πλέον λίστα που είχε "ξεχάσει" στο αρχείο του ο Βενιζέλος.)

Είναι προτιμότερο για αυτούς να μας βάλουν να φαγωθούμε μεταξύ μας γιατί έτσι κερδίζουν χρόνο. Δεν μπορώ να καταλάβω όμως τι σκέφτονται, αν σκέφτονται, για μετά. Όσο κι αν μεταθέσουν την ημερομηνία λήξης, κάποια στιγμή αυτή θα φτάσει. 

Δεν μου αρέσει καθόλου το πού οδηγούμαστε.

Να τον χαιρόμαστε

(Περαστικά του και περαστικά μας...)

Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί για το ποιόν του νέου μας πρωθυπουργού και του τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτόν. Μια συνοπτική και σχεδόν πλήρη περίληψη μπορείς να βρεις εδώ και εδώ.

Εγώ θα σου γράψω αυτό που θεωρώ χαρακτηριστικότερο (και τρομακτικότερο) παράδειγμα του τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς του Αντώνη Σαμαρά.

Για αρχή, δες αυτό (από το 9ο λεπτό και μετά):

Και μετά διάβασε αυτό:

Το παραμύθι με την ένταξη της Μεγάλης Βρετανίας

Ο Σαμαράς, λοιπόν, ισχυρίζεται ότι το 1992 ως υπουργός εξωτερικών δικαιολόγησε (στους υπόλοιπους Υπ.Εξ. της ΕΟΚ) το βέτο μας για την ονομασία των Σκοπίων φέρνοντας ως παράδειγμα το βέτο της Γαλλίας στην Αγγλία εξαιτίας της ομοιότητας του ονόματος Μεγάλη Βρετανία με την επαρχία της Γαλλίας Βρετάνη. Στο βίντεο μάλιστα περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τις λεπτομέρειες της συγκεκριμένης συζήτησης, τις οποίες θυμάται "πολύ καλά".

Όμως, το παραπάνω άρθρο αποδεικνύει ότι αυτή η κόντρα Αγγλίας-Γαλλίας είναι μύθος. Το οποίο σημαίνει ότι αν ο Σαμαράς είχε πει κάτι τέτοιο στη σύνοδο των Υπ.Εξ. της ΕΟΚ, οι υπόλοιποι θα είχαν πέσει κάτω από τα γέλια, ειδικά ο Γάλλος και ο Βρετανός. Και θα τον είχαν πάρει στο ψιλό.

Επομένως ο Σαμαράς αποκλείεται να είπε τέτοια χαζομάρα γιατί θα είχε γίνει τόσο ρεζίλι που θα το θυμόταν. Άρα, λέει ψέματα. Αλλά δεν λέει απλώς ψέματα, έχει το θράσος να φτιάξει ένα ολόκληρο παραμύθι για να δείξει την (ανύπαρκτη) πυγμή του απένατι στους εταίρους μας. Και δεν μπήκε καν στον κόπο να ψάξει αν η ιστορία που χρησιμοποίησε ως βάση είναι αληθινή ή όχι. (Αρκούσε που την έλεγε ο Καρατζαφέρης.)

Είναι θρασύς, ανιστόρητος και βλάκας. Αν και πολύ καλός υποκριτής.

Κι αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι για πόσα άλλα που δεν μπορούμε να ξέρουμε έχει πει πειστικά ψέματα. Και πόσα άλλα έχει να πει ακόμα.

Γ.

Το μπλε χάπι

Όπως έχει δείξει η ιστορία, οι Έλληνες κάνουν αντίσταση/επανάσταση μια φορά κάθε 119 χρονιά. Ραντεβού το 2059 λοιπόν.

Το πιο σημαντικό

Το πιο σημαντικό στο βιντεάκι της επίθεσης Κασιδιάρη σε Κανέλλη και Δούρου, λέγεται στην αρχή και δυστυχώς αγνοήθηκε εξαιτίας των μπουκέτων που ακολούθησαν.

Με το που αρχίζει το βίντεο, ο Κασιδιάρης λέει:

"Εμείς είμαστε οι μόνοι που έχουμε παίξει ξύλο με τους χωροφύλακες. Ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνει και λέει για αφοπλισμό των ΜΑΤ, αλλά πάντα από πίσω κοιτούσε."

Παραδέχεται δηλαδή ότι τα επεισόδια στις διαδηλώσεις τα προκαλούσαν μέλη της Χ.Α.! Ο εισαγγελέας, τι έχει να πει για αυτό;

Αφιερωμένο σε όλους όσοι τα τελευταία χρόνια σε κάθε επεισόδια έβγαιναν και κατηγορούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως υπεύθυνο.

Γ.

Υ.Γ. Και μια διαπίστωση. Σχεδόν 1 στους 2 ΜΑΤατζήδες ψήφισε Χ.Α. Σύμφωνα με τον Κασιδιάρη, οι Χρυσαυγίτες δέρνονταν τακτικά με τα ΜΑΤ. (Για την ακρίβεια, διεκδικεί και την αποκλειστικότητα.) Δηλαδή Χρυσαυγίτες έδερναν Χρυσαυγίτες. Είμαι ο μόνος στον οποίο φαίνεται λιγάκι στημένο όλο αυτό;

Εκλογικός νόμος - Μαθηματικά: 1-0

(Ή μάλλον 50-0, όπως λέει κι ο oldboy, που όπως πάντα τα λέει καλύτερα από μένα...)

Το Πάσχα που μας πέρασε, συμμετείχα σε μια συζήτηση για τον εκλογικό νόμο, για τις 50 έδρες που δίνονται "πεσκέσι" στο πρώτο κόμμα και για την δυνατότητα ενός συνασπισμού κομμάτων να πάρει αυτές τις έδρες.

Το συμπέρασμα ήταν πως αυτό δεν γίνεται, τις έδρες μπορεί να τις πάρει μόνο το πρώτο κόμμα.

Επειδή όμως εγώ θυμόμουν ότι στον προηγούμενο εκλογικό νόμο υπήρχε αυτή η δυνατότητα, αποφάσισα να το ψάξω λίγο παραπάνω. Και όντως, καλά θυμόμουν.

Παραθέτω λοιπόν παρακάτω τα σχετικά αποσπάσματα από τον νόμο 3231/2004 και τον τροποποιητικό νόμο 3636/2008:

3231/2004

Άρθρο 6

Καθορισμός των εδρών κάθε εκλογικού σχηματισμού στην επικράτεια

1. ...

2. Στον εκλογικό σχηματισμό που συγκέντρωσε το μεγαλύτερο αριθμό εγκύρων ψηφοδελτίων στο σύνολο της επικράτειας παραχωρούνται, επιπλέον των εδρών που λαμβάνει σύμφωνα με την παρ. 1, σαράντα (40) ακόμη έδρες, οι οποίες προέρχονται από εκλογικές περιφέρειες στις οποίες έχουν παραμείνει αδιάθετες έδρες μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 8.

3636/2008

Άρθρο 1

Καθορισμός εδρών

1. Οι παράγραφοι 1 και 2 του άρθρου 6 του ν. 3231/ 2004 (ΦΕΚ 45 Α') αντικαθίστανται, ως ακολούθως:

«1. ...

2.α. Στο αυτοτελές Κόμμα, που συγκέντρωσε το μεγαλύτερο αριθμό έγκυρων ψηφοδελτίων στο σύνολο της Επικράτειας, παραχωρούνται, επιπλέον των εδρών που λαμβάνει, σύμφωνα με την παράγραφο 1, πενήντα (50) ακόμη έδρες, οι οποίες προέρχονται από εκλογικές περιφέρειες στις οποίες έχουν παραμείνει αδιάθετες έδρες μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του άρθρου 8.

Η επιπλέον παραχώρηση πενήντα (50) εδρών γίνεται, επίσης, σε συνασπισμό συνεργαζόμενων Κομμάτων, εφόσον ο μέσος όρος της δύναμης των Κομμάτων, που τον απαρτίζουν, είναι μεγαλύτερος από τη δύναμη του αυτοτελούς Κόμματος, που συγκέντρωσε το μεγαλύτερο αριθμό έγκυρων ψηφοδελτίων. Ο μέσος όρος προκύπτει από τη διαίρεση του ποσοστού που έλαβε ο ανωτέρω συνασπισμός δια του αριθμού των Κομμάτων που τον αποτελούν.

β. ...»

(μπορείτε να κατεβάσετε σε pdf τον νόμο και τις 2 τροποποιήσεις του εδώ)

Ο όρος "εκλογικός σχηματισμός" που χρησιμοποιείται στον πρώτο νόμο αναφέρεται και στα αυτοτελή κόμματα και στους συνασπισμούς κομμάτων. Επομένως, μέχρι τις προηγούμενες εκλογές κόμματα και συνασπισμοί κομμάτων διεκδικούσαν ισότιμα το μπόνους των (τότε) 40 εδρών.

Ο νέος νόμος όμως, θέτει ένα πρωτοφανές κριτήριο για τους συνασπισμούς. Για να πάρει ένας συνασπισμός 2 κομμάτων τις 50 έδρες, πρέπει στην ουσία να συγκεντρώσει τουλάχιστον τις διπλάσιες ψήφους από το πρώτο σε ψήφους κόμμα που δεν ανήκει σε συνασπισμό. Αν ο συνασπισμός αποτελείται απο 3 κόμματα, πρέπει να συγκεντρώσει τις τριπλάσιες ψήφους κ.ο.κ.

(Ας δούμε ένα πρόχειρο παράδειγμα. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, η ΝΔ ήταν πρώτο κόμμα με ποσοστό 22% - πάνω κάτω. Ένας συνασπισμός 2 κομμάτων θα χρειαζόταν 44% για να πάρει τις 50 έδρες, ενώ ένας συνασπισμός 3 κομμάτων 66%, ποσοστό που καθιστά τις 50 επιπλέον έδρες άχρηστες, αφού θα είχε την απόλυτη πλειοψηφία!)

Από καθαρά μαθηματικής πλευράς, για να μπορέσει ένας συνασπισμός κομμάτων να έχει κατά μέσο όρο μεγαλύτερη δύναμη από ένα αυτοτελές κόμμα, πρέπει αναγκαστικά να περιλαμβάνει το πρώτο σε ψήφους κόμμα. Επιπλέον, το πρώτο σε ψήφους κόμμα, αν συμμετέχει σε συνασπισμό κινδυνεύει να χάσει το μπόνους των 50 εδρών αν ο μέσος όρος του συνασπισμού είναι χαμηλότερος από το ποσοστό του πρώτου αυτοτελούς κόμματος!

(Παράδειγμα δεύτερο. Έστω ότι η ΝΔ του προηγούμενου παραδείγματος (το πρώτο σε ψήφους κόμμα) αποφασίζει να κατέβει στις εκλογές με ένα άλλο, μικρότερο κόμμα, που τελικά συγκεντρώνει 8%. Έστω επίσης ότι το ΠΑΣΟΚ βγαίνει δεύτερο και παίρνει 16% (το πρώτο αυτοτελές κόμμα). Ο μέσος όρος ΝΔ και μικρότερου κόμματος είναι 15% ((22+8)/2 = 30/2 = 15), οπότε οι 50 έδρες πάνε στο ΠΑΣΟΚ!)

Προφανώς το (πιθανό) πρώτο κόμμα όχι μόνο δεν έχει κανένα συμφέρον, αλλά θα πρέπει να αποτελείται από ηλίθιους για να συμμετέχει σε συνασπισμό κομμάτων, αφού έτσι κι αλλιώς θα πάρει τις 50 έδρες. Κι αν του λείπουν ακόμα έδρες, τότε μπορεί να προβεί σε μια μετεκλογική συνεργασία με οποιοδήποτε κόμμα, έχοντας βέβαια το πάνω χέρι.

Επομένως η συγκεκριμένη παράγραφος του νόμου είναι ουσιαστικά άχρηστη και άκρως αντιδημοκρατική. Ακόμα παραπάνω όμως, είναι ξεκάθαρη κοροϊδία. Στην προσπάθεια του συντάκτη να κρύψει την άνιση μεταχείριση κομμάτων και συνασπισμών, χρησιμοποιεί έναν κανόνα που με βάση τη στοιχειώδη λογική δεν στέκει. Και, προσωπικά, διαβάζοντας αυτόν το νόμο, νιώθω να με κοροϊδεύουν κατάμουτρα!

Ένα μεγάλο ερώτημα είναι πώς κατάφερε αυτή η αθλιότητα να γίνει νόμος, από τη στιγμή που είναι εμφανώς αντισυνταγματικός. Αντισυνταγματικός γιατί οι ψήφοι των πολιτών δεν έχουν ισότιμη μεταχείριση, γιατί η αξία των ψήφων όσων ψηφίσουν κάποιον συνασπισμό μειώνεται αυτομάτως στο μισό (ή στο 1/3 κλπ, ανάλογα). Αναρωτιέμαι, κανείς από όσους τον διάβασαν και τον ενέκριναν δεν ξέρει στοιχειώδη μαθηματικά; Είναι αναγκαίο αυτή η τροποποίηση του νόμου να ακυρωθεί άμεσα.

Και όχι μόνο αυτή. Αν πάμε ένα βήμα πιο πέρα, θα πρέπει να αναρωτηθούμε για τη σημασία και τη χρησιμότητα του μπόνους των 50 εδρών. Υποτίθεται ότι αυτό το μπόνους δίνεται στο πρώτο κόμμα για να μπορέσει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Έχω πολλές ενστάσεις με την παραπάνω πρόταση. Ας ξεκινήσω από την πιο τετριμμένη για να καταλήξω στην πιο σοβαρή.

Οι 50 έδρες είναι το 1/6 του συνόλου των 300 εδρών. Ή αλλιώς, το 1/3 των εδρών που χρειάζονται για να έχει ένα κόμμα αυτοδυναμία. Το ποσοστό αυτό είναι τουλάχιστον σκανδαλώδες και συνιστά αυτομάτως αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος.

Ακόμα χειρότερα, στην συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση που δεν υπάρχει κανένα κόμμα με ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό, ενώ αντίθετα θα υπάρξουν πολλά κομμάτα με συγκρίσιμα ποσοστά, η αδικία γίνεται κραυγαλέα και πλήρως αδικαιολόγητη. Από τη στιγμή που ένα κόμμα δεν σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση ούτε με τις 50 έδρες, δεν θα έπρεπε να τις παίρνει.

Υπάρχει όμως και κάτι πολύ πιο ουσιώδες. Στον πυρήνα του πολιτεύματός μας, για να μπορεί αυτό να λειτουργεί δημοκρατικά, υπάρχει η διάκριση των εξουσιών. Η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία οφείλουν να είναι ανεξάρτητες. Η λογική, λοιπόν, των σώνει-και-καλά αυτοδύναμων κυβερνήσεων καταργεί την διάκριση νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας αφού δίνει τη δυνατότητα σε ένα μόνο κόμμα να ελέγχει και τη Βουλή και την Κυβέρνηση, να ψηφίζει όποιο νόμο θέλει και κανείς να μην μπορεί να κάνει τίποτα για αυτό. Ωστόσο, θεωρητικά εμείς δεν ψηφίζουμε για να βγάλουμε αυτοδύναμη Κυβέρνηση, δεν ψηφίζουμε για το ποιος θα είναι πρωθυπουργός, αλλά για το ποιοι θα μας αντιπροσωπεύσουν στη Βουλή, που είναι αρμόδια για το νομοθετικό έργο. Η Βουλή με τη σειρά της δίνει ψήφο εμπιστοσύνης σε μια Κυβέρνηση που καλείται να εφαρμόσει όσα η Βουλή ψηφίζει. Αν δεν υπάρχει κανένα κόμμα που να συγκεντρώνει πάνω από το 50% των ψήφων, τότε η Κυβέρνηση αυτή οφείλει να προέλθει από την ψήφο 2 ή παραπάνω κομμάτων. Και τα κόμματα οφείλουν να καταφέρουν να συνεργαστούν γιατί οι πολίτες δεν έδωσαν σε κανέναν την εντολή να κυβερνήσει μόνος του. Αν τώρα δεν μπορούν να συνεργαστούν, δεν είμαστε άξιοι να λεγόμαστε πολιτισμένη κοινωνία και αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση.

Πιστεύω πως η πριμοδότηση του πρώτου κόμματος με 50 έδρες (ή 40, ή και 10, το ίδιο κάνει) είναι βαθύτατα αντιδημοκρατική και τελικά υπονομεύει το πολίτευμα. Ας μην ξεχνάμε κιόλας ότι με το όριο του 3% (και την αποχή, τα λευκά και τα άκυρα) ήδη τα κόμματα που μπαίνουν στη Βουλή έχουν "ντοπαριστεί" ανάλογα με τα αρχικά ποσοστά τους, ενώ η ψήφος μια μερίδας των πολιτών έχει πλήρως αγνοηθεί.

Αυτό όμως που δεν πρέπει κυρίως να ξεχνάμε είναι πως όλα τα παραπάνω είναι το αποτέλεσμα του νομοθετικού έργου των 2 κομμάτων που κυβερνούν τη χώρα καθόλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, το οποίο αποσκοπούσε σε ένα και μόνο πράγμα: Την αποδυνάμωση του δεύτερου κόμματος και τη βελτίωση των πιθανοτήτων του πρώτου (που νομοθετεί) να διατηρήσει ή να ξαναπάρει την εξουσία στο άμεσο μέλλον. Και όσο κι αν το άλλο κόμμα διαμαρτυρόταν και καταψήφιζε τον εκάστοτε νόμο, ήξερε ότι κατά βάθος θα ευνοηθεί κι αυτό.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών της Κυριακής, ως πολίτες οφείλουμε άμεσα να απαιτήσουμε έναν πιο δημοκρατικό εκλογικό νόμο. Οφείλουμε να ζητήσουμε την κατάργηση όλων αυτών των διατάξεων, τουλάχιστον με αυτή τη σειρά: διάκριση κόμματος-συνασπισμών, μπόνους 50 εδρών, 3%, μέχρι να φτάσουμε στην απλή αναλογική.

Τρόποι να το κάνουμε υπάρχουν αρκετοί. Πρώτος και καλύτερος να ψηφίζουμε κόμματα που ζητούν την καθιέρωση της απλής αναλογικής. Μπορούμε να διαδηλώσουμε. Επίσης, μπορούμε να πιέζουμε, τηλεφωνικά, με email κλπ τους βουλευτές (ή υποψηφίους) των κομμάτων της περιφέρειάς μας να πάρουν θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα και να τους διαμηνύσουμε ότι δεν πρόκειται να ξαναδούν ψήφο από εμάς μέχρι να υποστηρίξουν την απλή αναλογική (ή έστω την κατάργηση κάποιων από τις παραπάνω διατάξεις). Να τους πιέσουμε τόσο, ώστε να ακούν "εκλογικός νόμος" και να βάζουν τα κλάματα. Μπορούμε ακόμα να ενημερώνουμε φίλους, συγγενείς κλπ, που ενδεχομένως δεν τους είχε απασχολήσει το συγκεκριμένο θέμα και οι οποίοι με τη σειρά τους να προβούν στις ίδιες ενέργειες.

Ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε μια Βουλή που να υπολογίζει τη φωνή όλων των πολιτών και να  απαιτεί μεγαλύτερη υπευθυνότητα από τους πολιτικούς. Όπως θα έπρεπε να είναι.

Γ.

Υ.Γ.1 Ίσως καλύτερος τίτλος για το κείμενο να ήταν ο εξής: Εκλογικός νόμος - Δημοκρατία: 50-0...

Υ.Γ.2 Κι όπως είπε ο Σίλας Σεραφείμ, "αν στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, γιατί δεν έχουμε απλή αναλογική;"

"Έχει διαδήλωση αύριο;"

Την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου το απόγευμα, συζητάω με έναν φίλο στο δρόμο.

Μου λέει: "Και πώς θα πάμε αύριο στο θέατρο που το κέντρο θα είναι κλειστό; Από εθνική;"

Απαντάω: "Ναι. Αλλά γιατί θα είναι κλειστό το κέντρο; Έχει διαδήλωση;"

Με κοιτάει με ένα βλέμμα απορίας και κατανόησης και λέει: "Παρέλαση..."


...Τελικά είχε διαδήλωση.


Γ.


Υ/Γ. Α, να μην ξεχάσω, για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ...

Το Έβδομο Μέλος

Κι εκεί που είχα πει ότι δεν παίζει να γράψω άλλο post μες στο καλοκαίρι κι ό,τι είχα στα προσχέδια θα πήγαινε για μετά τον Δεκαπενταύγουστο, έρχεται μια είδηση και με προσγειώνει απότομα στην σουρεαλιστικά ωμή ελληνική πραγματικότητα.

Κάνοντας την πρωινή μου βόλτα στα blogs, βρέθηκα σε ένα ενδιαφέρον κείμενο του Περαστικού περί ανωνυμίας των blogs που με οδήγησε στην παρακάτω είδηση:

Συστάθηκε η Επιτροπή που θα εξετάσει την άρση της ανωνυμίας των blog

Από την οποία αντιγράφω τη σύσταση της επιτροπής:

"Η επιτροπή, υπό τον αντιπρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας κ. Αθανάσιο Ράντο, προβλεέπεται να ολοκληρώσει το έργο της έως το τέλος Σεπτεμβρίου. Τα μέλη της δεν θα λάβουν καμία αποζημίωση.

Εκτός του προέδρου κ. Αθ.Ράντου, στην επιτροπή μετέχουν ως μέλη οι:

• Αθανάσιος Κατσιρώδης, αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου
• Χαράλαμπος Μαχαίρας, πρόεδρος Εφετών
• Εμμανουήλ Σφακιανάκης, αστυνομικός διευθυντής της υποδιεύθυνσης δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος
• Ηλίας Θεοδωράτος, νομικός σύμβουλος της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών
• Ζωή Καρδασιάδου, διδάκτωρ νομικής, προϊσταμένη του τμήματος Ελεγκτών της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα
• Πάσχος Μανδραβέλης, δημοσιογράφος.

Γραμματέας της επιτροπής ορίστηκε η κυρία Μαρία Αδαμοπούλου, διδάκτωρ Νομικής."

Κι ενώ όλα πήγαιναν ωραία και καλά, δεν ήξερα κανένα από τα μέλη της επιτροπής, αλλά η ιδιότητά τους ήταν σχετική με το αντικείμενο (είχα την υποψία βέβαια ότι πρόκειται για μια αρτηριοσκληρωτική επιτροπή - αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα), πέφτει το μάτι μου στο 7ο όνομα (αυτό στα κόκκινα ντε) και η πρώτη μου αντίδραση είναι: "Τιιιιιιιιι;;;;;;;;;"

Ο Πάσχος Μανδραβέλης; Ο Πάσχος Μανδραβέλης; (!!!)

Ως τι; Ως δημοσιογράφος; Και τι δουλειά έχει ένας δημοσιογράφος σε μια νομοπαρασκευαστική επιτροπή με θέμα την ανωνυμία στο διαδίκτυο; Τι παραπάνω θα προσφέρει ένας δημοσιογράφος στη συγκεκριμένη επιτροπή από έναν ενημερωμένο χρήστη του interent (blogger ή μη);
(Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι η προηγούμενη εμπειρία των δημοσιογράφων στα ανώνυμα ή ψευδώνυμα σχόλια που κατά καιρούς δημοσιεύονται στις εφημερίδες που δουλεύουν.)

Κι εντάξει, έστω ότι η επιτροπή για λόγους που εγώ δεν κατανοώ χρειαζόταν έναν δημοσιογράφο. Έπρεπε να είναι ο Πάσχος Μανδραβέλης; Χάθηκε να είναι ένας από τους τόσους που και έγκυροι είναι και παράλληλα έχουν blog (ή ασχολούνται με το διαδίκτυο γενικότερα); Γιατί να μην είναι ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος, ο Γιώργος Τετράδης, ο Μάνος Αντώναρος, ή κι ο Κούλογλου που έχει τραβήξει τόσα στο tvxs (μέχρι και πρόστιμα) για το συγκεκριμένο θέμα; (Και αυτοί είναι μόνο όσοι μου ήρθαν πρώτοι στο νου...)

Γιατί ειδικά ο Πάσχος Μανδραβέλης, αυτός ο φωτεινός παντογνώστης του τίποτα και κριτής των πάντων, που η άποψή του για την ανωνυμία στο ίντερνετ (όπως προκύπτει από τα γραφόμενά του) είναι πως πρέπει να καταργηθεί, αλλά είναι δύσκολο να βρεθεί τρόπος;

Γιατί ο Πάσχος Μανδραβέλης, που έχει δημοσίως παραδεχτεί ότι κάνει ανεπαρκή έρευνα για να γράψει τα άρθρα του; Που έχει γίνει το ανέκδοτο του twitter, της blogόσφαιρας και του internet γενικότερα;

Ποιος ανίδεος, ποιος ανόητος τον επέλεξε για αυτή τη θέση;

Εκτός... Εκτός κι αν γέμισε η επιτροπή από δικαστικούς και επιστήμονες και είπαν να βάλουν και τον Πάσχο για να γελάνε λίγο.

Βέβαια, θα μπορούσε κάποιος κακεντρεχής να πει πως η επιλογή του Πάσχου Μανδραβέλη υποδηλώνει και το κλίμα που θα επικρατεί στην εν λόγω επιτροπή, κάτι που με κάνει εξαιρετικά απαισόδοξο για τις τελικές της προτάσεις...


Γ.


Υ/Γ: Από την άλλη, και πάλι καλά να λέμε, θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Φανταστείτε να είχαν βάλει τον Πρετεντέρη...

Η λογική του τοκογλύφου

Για να φτάσει κανείς να δανειστεί από τοκογλύφους, συμβαίνουν 2 πράγματα.

Πρώτον, ήδη χρωστάει πολλά και δεν μπορεί να τα πληρώσει.

Δεύτερον, καμμία τράπεζα δεν του δανείζει άλλα χρήματα, γιατί ξέρει ότι δεν μπορεί να τα ξεπληρώσει.

Οπότε, γιατί του δανείζει ο τοκογλύφος;

Προφανώς όχι επειδή τον συμπάθησε ή επειδή είναι πιο αφελής από τους τραπεζίτες. Και ούτε για τους τόκους που θα εισπράττει μέχρι ο δανειζόμενος καταφέρει να αποπληρώσει το χρέος του. Σίγουρα δεν θα τον χάλαγε, αφού ο τοκογλύφος θα πάρει τα λεφτά του πίσω και θα έχει βγάλει κι άλλα. Όμως δεν είναι αυτός ο βασικός λόγος που δανείζει τα χρήματα.

Ο τοκογλύφος δανείζει, γιατί ξέρει ότι όταν ο δανειζόμενος δεν θα μπορεί πια να πληρώσει, μπορεί πλέον να του ζητάει ό,τι θέλει για όσο θέλει. Ό,τι θέλει, για όσο θέλει.

Ο δανειζόμενος σιγά σιγά θα χάσει τα πάντα, με πρώτη και καλύτερη την αξιοπρέπειά του. Κι όταν δεν του έχει απομείνει πλέον τίποτα, ο τοκογλύφος τον πετάει σαν στυμμένη λεμονόκουπα.

Κι όσοι δεν έχουν καταλάβει ακόμα που κολλάνε όλα αυτά στη μέρα που ξημερώνει:

"ΜΙΑ χώρα, λοιπόν, που αδυνατεί να εξοφλήσει τα 220 δισ. παλαιότερα χρέη και τα 110 νεότερα, προσδοκά ασμένως και πανηγυρίζοντας να δανειστεί οσονούπω με ακόμα 100 δισ. για να σωθεί!
[...]
ΜΟΙΡΑΙΑ, οι δανειστές θα χάσουν μια μέρα το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που δάνεισαν. Δεν είναι τόσο ηλίθιοι που να μην το ξέρουν. Θα έχουν αρπάξει ώς τότε ένα φιλέτο από τον ελληνικό πλούτο και θα το αβγατίζουν. Τα χρήματα που δανείζουν έτσι κι αλλιώς είναι λογιστικοί αριθμοί και μαύρα κεφάλαια από λαθρεμπόριο όπλων, πετρελαίου, ναρκωτικών, τζόγου, πορνείας και τραπεζικής τοκογλυφίας.
ΤΑ οποία απαιτούν να πληρώσουμε εμείς από τα εισοδήματα και τις περιουσίες μας. Το απαιτούν οι εκπρόσωποί τους στο εθνικό μας κοινοβούλιο. Κι εμείς καθόμαστε και τους καμαρώνουμε."

Θα σας δω στην πλατεία.

Γ.

Από τότε που βγήκε το συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο

Διάβασα πριν λίγο την επιστολή της Ένωσης τέως βουλευτών και ένιωσα την ανάγκη να σχολιάσω ορισμένα τμήματά της:

Η επιστολή ξεκινάει ως εξής:

"Ήρθα εδώ για να εξομολογηθώ δημόσια την ενοχή μας."

Και συνεχίζει ζητώντας συγγνώμη μέχρι να φτάσει στο:

"Η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν σας πρόδωσε. Εμείς οι άνθρωποι οι κατά καιρούς εκπρόσωποί σας, σας προδώσαμε."

Ωραία. Ποιοι, πότε και πώς. Αφού παραδέχεστε την ενοχή σας και για να έχει νόημα η συγγνώμη, πείτε μας με λεπτομέρειες για τι είναι ένοχος ο καθένας από εσάς. Όλα τα άλλα είναι λόγια του αέρα και κενά περιεχομένου.

Πάμε πιο κάτω:

"Μη πετροβολάτε τους δημοσιογράφους. Η πλειοψηφία τους πολλές φορές μας υπέδειξε και μας φώτισε και εμείς τους αγνοήσαμε."

Αυτό είναι ανέκδοτο, έτσι; Σε ποιους δημοσιογράφους αναφέρεται η επιστολή; Στους απλούς ρεπόρτερς που τρέχουν για το μεροκάματο ή για τους τηλεδημοσιογράφους που όλα αυτά τα χρόνια ήταν κώλος και βρακί με τους πολιτικούς; Μέχρι στιγμής δεν έχω δει κανέναν να επιτίθεται σε οποιονδήποτε δημοσιογράφο. Όλοι τον Πρετεντέρη και την παρέα του θέλουν να πετύχουν.

Πιο κάτω:

"Μην αποδοκιμάζετε τους έλληνες αστυνομικούς. Είναι ένστολα παιδιά του λαού που εκτελούν το συνταγματικό τους καθήκον."

Μα δεν αποδοκιμάζουμε όλους τους αστυνομικούς. Μόνο όσους μας δέρνουν αλύπητα χωρίς λόγο, στέλνουν ανθρώπους ετοιμοθάνατους στην εντατική και βγάζουν όλα τους τα κόμπλεξ κατωτερότητας πάνω σε κοπέλες και μετανάστες. Εμείς φταίμε που αυτοί είναι οι περισσότεροι με τους οποίους ερχόμαστε σε επαφή; Την επόμενη φορά να μας στείλετε τους προσωπικούς σας φρουρούς, που απ' ό,τι φαίνεται από τα λεγόμενά σας, πρέπει να είναι καλά παιδιά.

Και τέλος:

"Μην απαξιώνετε την Δικαιοσύνη, είναι η μόνη ασπίδα προστασίας από τις αυθαιρεσίες της πολιτείας."

Ε, εδώ είναι να μην τα πάρεις στο κρανίο; Εμείς απαξιώνουμε τη δικαιοσύνη; Αντιθέτως, εμείς ζητάμε δικαιοσύνη! Τόσα χρόνια η δικαιοσύνη απαξιώνεται από τους λειτουργούς της, οι οποίοι στις περισσότερες περιπτώσεις προστάτεψαν τις αυθαιρεσίες της πολιτείας, είτε αυτές προέρχονταν από αστυνομικούς είτε από πολιτικούς, λειτουργώντας ως ασπίδα απέναντι στους πολίτες.

Εγώ αυτό που καταλαβαίνω, κύριοι τέως βουλευτές, είναι πως δεν ζητάτε καμμία συγγνώμη. Απλά προσπαθείτε να βγάλετε την ουρά σας απέξω και να ηρεμήσετε λίγο τον κόσμο, ώστε να μην σας πάρει κι εσάς η μπάλα. Σε όλο σας το κείμενο είναι προφανή δυο πράγματα: Η άγνοια για την πραγματικότητα, όπως την βιώνουν όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες, και η προσπάθεια υπεράσπισης του συστήματος που τόσα χρόνα σας στήριξε και σας έθρεψε.

Ε φτάνει πια! Έχει και η κοροϊδία τα όρια της! 

Από εδώ και στο εξής, τη συγγνώμη δεν αρκεί να την πείτε, πρέπει να την αποδείξετε.

Μέχρι τότε...

Γ.

Με αφορμή τη δήλωση Παπουτσή

(Τώρα, που το 'χω ακόμα φρέσκο.)

Διάβασα πριν λίγο στο tvxs τη δήλωση του Χ. Παπουτσή για την αντίδραση των "αγανακτισμένων" προς τους βουλευτές την Τρίτη το βράδυ:

Χ. Παπουτσής: Οι «Αγανακτισμένοι» δεν τιμούν τη δημοκρατία

Και τα πήρα ολίγον στο κρανίο.

Λέει ο κ. Παπουτσής:

"Οι εκδηλώσεις [...] ισοπέδωσης των πάντων, συστηματικού ευτελισμού των θεσμών, αγνόησης των νόμων, απαξίωσης της Βουλής [...], δεν τιμούν το Δημοκρατικό Πολίτευμα."

Ακριβώς αυτά λέμε κι εμείς, μόνο που τα χρησιμοποιούμε όταν περιγράφουμε τους πολιτικούς, ειδικά των δύο κυβερνώντων κομμάτων, δηλαδή εσάς κύριε Παπουτσή και όσους σας περιτριγυρίζουν. Εσείς κύριε Παπουτσή και οι συνάδελφοί σας έχετε ευτελίσει τους θεσμούς, αγνοείτε συστηματικά και αποδεδειγμένα τους νόμους και είστε η ντροπή του Δημοκρατικού Πολιτεύματος. Εξαιτίας σας είμαστε καθημερινά πλέον στους δρόμους και στις πλατείες.

Και συνεχίζει:

"Οι νόμοι ισχύουν για όλους και θα εφαρμόζονται με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον."

Αυτό είναι το ανέκδοτο της χρονιάς. Μαύρο, κατάμαυρο το χιούμορ βέβαια. Οι νόμοι σε αυτή τη χώρα δεν ισχύουν πρωτίστως για τους βουλευτές, δευτερευόντως για τους προστατευόμενούς τους (και συνήθως χρηματοδότες τους). Ισχύουν μόνο για όσους βρίσκονται στις χαμηλότερες βαθμίδες της κοινωνικής κλίμακας και δεν έχουν τα μέσα να τους "παρακάμψουν" όπως εσείς.

Αν και, για να είμαστε ειλικρινείς, στην πράξη κανένας νόμος δεν εφαρμόζεται και για αυτό φταίτε εσείς και όσοι κυβερνούν μαζί με σας κύριε Παπουτσή. Έχουμε φτάσει στο σημείο ο νομοταγής πολίτης να είναι ο μεγαλύτερος μαλάκας.

Όσο για το δημόσιο συμφέρον, οι νόμοι ούτε εφαρμόζονται με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, ούτε καν συντάσσονται με βάση το δημόσιο συμφέρον. Παλιότερα, κύριο μέλημά σας κατά τη νομοθεσία ήταν η διευκόλυνση αυτών που σας δωροδοκούσαν και το βόλεμα των "δικών σας παιδιών". Τώρα, μόνο μέλημά σας είναι η ανεύρεση χρημάτων με κάθε τρόπο, ξεπουλώντας κομμάτι κομμάτι τη χώρα. Και τολμάτε να μιλάτε για δημόσιο συμφέρον;

Στο τέλος ο κ. Παπουτσής κάλεσε:

"τη νέα γενιά και τους δημοκράτες πολίτες, να καταδικάσουν άμεσα και να απομονώσουν όσους επιμένουν με συστηματικό τρόπο να δημιουργούν επεισόδια και να προκαλούν βίαιες αντιδράσεις εις βάρος της αξιοπιστίας των θεσμών και τις αξιοπρέπειας των προσώπων."

Δηλαδή με δύο λόγια μας ζητάτε να σας καταδικάσουμε και να σας απομονώσουμε, κάτι που προσπαθούμε να κάνουμε μια εβδομάδα τώρα. Γιατί, αν δεν το καταλάβατε κι από τα παραπάνω, εσείς είστε οι αυτουργοί των όποιων βίαιων αντιδράσεων, αφού εσείς έχετε καταβαραθρώσει την αξιοπιστία των θεσμών και συστηματικά μειώνετε την αξιοπρέπεια των προσώπων. Των δικών μας προσώπων. Όλων μας.

Οι λέξεις αξιοπιστία και αξιοπρέπεια δεν σας χαρακτηρίζουν κύριε Παπουτσή. Η μόνη λέξη με το συνθετικό "αξία" μπροστά που μπορεί να σας χαρακτηρίσει είναι η λέξη "αξιολύπητος". Είστε ένας ξεπουλημένος υπηρέτης του κεφαλαίου*, κύριε Παπουτσή, και ως τέτοιον θα σας κρίνουμε στο τέλος.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Γ.

*ουσιαστικά αυτών που χάραξαν την πορεία της χώρας προς τον γκρεμό

Όταν ο Αδριανόπουλος συνάντησε τον Ισοκράτη

(Πίστευε και μη ερεύνα)

Μια φορά είπα κι εγώ ότι θα κοιμηθώ νωρίς (δηλ. πριν τις 2), αλλά δεν με θέλει...

Διάβαζα πριν λίγο τον Zaphod που τα χώνει πάλι στον Αδριανόπουλο. Αφορμή ένα κείμενο του τελευταίου.

Εγώ θα σταθώ σε ένα σημείο, που είναι κατά τη γνώμη μου και το πιο ενδιαφέρον. Ο κ. Αδριανόπουλος αναφέρει ένα ρητό του Ισοκράτη, το οποίο όμως είναι πλαστό:

"Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία."

Όπως μας έχει πληροφορήσει πολλάκις ο Νίκος Σαραντάκος, το πιο κοντινό σε περιεχόμενο κείμενο του Ισοκράτη είναι το εξής (σε πρόχειρη μετάφραση):

"Διότι εκείνοι που διοικούσαν την πόλη τότε (ενν. στην εποχή του Σόλωνα και του Κλεισθένη), δεν δημιούργησαν ένα πολίτευμα το οποίο μόνο κατ’ όνομα να θεωρείται το πιο φιλελεύθερο και το πιο πράο από όλα, ενώ στην πράξη να εμφανίζεται διαφορετικό σε όσους το ζουν· ούτε ένα πολίτευμα που να εκπαιδεύει τους πολίτες έτσι ώστε να θεωρούν δημοκρατία την ασυδοσία, ελευθερία την παρανομία, ισονομία την αναίδεια και ευδαιμονία την εξουσία του καθενός να κάνει ό,τι θέλει, αλλά ένα πολίτευμα το οποίο, δείχνοντας την απέχθειά του για όσους τα έκαναν αυτά και τιμωρώντας τους, έκανε όλους τους πολίτες καλύτερους και πιο μυαλωμένους."

Περισσότερες πληροφορίες στο πιο πρόσφατο σχετικό κείμενό του: Ο χακεμένος Ισοκράτης στην καμένη τράπεζα


Ένα σύντομο σχόλιο: Αν η έρευνα του κ. Αδριανόπουλου για τα υπόλοιπα που κατά καιρούς γράφει είναι ανάλογη αυτής που έκανε για το ρητό του Ισοκράτη, τότε... καλά κρασιά...
(Και υπάρχει προηγούμενο όπως έγραφε ο Zaphod την προηγούμενη φορά.)


Άντε καληνύχτα...


Γ.


Υ.Γ. Η αδιάφορη πληροφορία της ημέρας: Το κείμενο γράφτηκε υπό τους ήχους της πιο φονικής μάχης της ταινίας Platoon, που παίζει τώρα στο STAR.

Υ.Γ.2 Κάνοντας λίγη έρευνα, ανακάλυψα ότι στον Ισοκράτη ανήκει κι ένα δεύτερο πολύ γνωστό ρητό, αν και ελάχιστος κόσμος το ξέρει:

πηγή: Η Κοπριά

Υπουργός με σπόνσορα

(Πώς λέμε Skoda Ξάνθη; Ε, Siemens Μαντέλης)

Με σοκάρει η απάθεια και το θράσος με τα οποία ο Τάσος Μαντέλης, πρώην υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών, χαρακτηρίζει ως "χορηγία" τα 200.000 ευρώ που του έδωσε η Siemens:

Τ. Μαντέλης: Πήρα 200 χιλ. ευρώ από τη Siemens

O κ. Μαντέλης θεωρεί φυσιολογικό ο υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών να παίρνει χρήματα από μια εταιρεία που δραστηριοποιείται σε αυτόν τον τομέα. Εγώ όχι.

Αλλά έχω και μια απορία:

Αν οι χορηγίες είναι νόμιμες, τότε γιατί ο πρώην υπουργός ζήτησε από τον κουμπάρο του να ανοίξει λογαριασμό; Γιατί δεν άνοιξε τον λογαριασμό στο όνομά του;

Αρκετά.


Γ.

Για όποιον θέλει να ξέρει που πήγαν τα λεφτά

(Ε ρε γλέντια...)

Την προηγούμενη εβδομάδα ο Έρμιππος έκατσε κι έκανε αυτό που δεκάδες δημοσιογράφων (κατ' όνομα) δεν έκαναν (δηλ. σωστά τη δουλειά τους).

Συνόψισε σε 3 κείμενα το πώς χρεώθηκε το ελληνικό δημόσιο υπέρογκα ποσά για την προμήθεια ιατρικών υλικών και γιατί συνεχίζει να τα αγοράζει χωρίς διαγωνισμούς σε τιμές πολύ μεγαλύτερες από ό,τι οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.

Να σημειώσω μόνο ότι αυτή η ιστορία έχει ξεκινήσει από το 2001 και ότι όλα τα κόμματα ήταν ενήμερα για την απάτη τουλάχιστον από το 2003. (Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η στάση της ΝΔ το 2003 όταν ήταν στην αντιπολίτευση και πώς άλλαξε από το 2004 και μετά όταν έγινε κυβέρνηση. Αποκαλύπτει ακριβώς ποιος κυβερνούσε/κυβερνάει αυτή τη χώρα.)

Διαβάστε:

Για όποιον θέλει να ξέρει που πήγαν τα λεφτά

Που πήγαν τα λεφτά; Επεισόδιο 2ο

Που πήγαν τα λεφτά. Μέρος 3ο

Που πήγαν τα λεφτά. Η χρυσή τριετία του πρέσβεως. (26/5)


Περαστικά.


Γ.


Υ.Γ.1 Update 26/5: 2 νέα άρθρα του Έρμιππου:

Τα χρυσοπληρωμένα φίλτρα και τα απόκρυφα (ΦΕΚ) των πιράνχας της Σιών

Το έγκλημα θα το βρείτε στα δημόσια έγγραφα. Μην ψάχνετε αλλού.

Για να μην πεις ότι δεν ήξερες

φωτό από TVXS

Την προηγούμενη Πέμπτη το βράδυ, μετά την πορεία, στο tvxs ανέβηκε η εξής είδηση:

Αγανακτισμένοι πολίτες ή κάτι άλλο;

Αντιγράφω:

Εντύπωση και πολλά ερωτηματικά προκάλεσε στην απεργιακή εκδήλωση στην Αθήνα, η παρουσία μιας ομάδας περίπου 50-100 πολιτών στην πλατεία Συντάγματος. Η ομάδα αυτή περίμενε την πορεία να φτάσει στην πλατεία κρατώντας σημαίες που έμοιαζαν με αυτές της ΓΣΕΕ. χωρίς όμως να είναι ίδιες.

Οταν η πορεία έφτασε στην πλατεία,οι οι ίδιοι άνθρωποι άρχισαν να βρίζουν την ΓΣΕΕ(«που είναι η γαμ...η ΓΣΕΕ») φωνάζοντας συγχρόνως το σύνθημα «Να καεί να καεί το μπ.. η Βουλή» και επιχείρησαν να επιτεθούν εναντίον του Κοινοβουλίου.

Στην πορεία της 5/5/2010 το ίδιο συνέβη με κάποιους που κρατούσαν τις σημαίες του ΠΑΜΕ και καλούσαν τον κόσμο να επιτεθεί στη Βουλή. (ΚΚΕ: Προβοκάτσια μελών της Χρυσής Αυγής στην πορεία του ΠΑΜΕ)

Αντίθετα όμως με όσα έγιναν την προηγούμενη εβδομάδα όταν πολλοί διαδηλωτές ιδίως από το μπλοκ του ΠΑΜΕ, πήραν μέρος στην επίθεση, αυτή την φορά ελάχιστοι από όσους συμμετείχαν στην πορεία τους ακολούθησαν και το μικροεπεισόδιο που δημιουργήθηκε στα σκαλοπάτια του Αγνωσστου Στρατιώτη σταμάτησε σύντομα.

Επιπλέον υπάρχει η μαρτυρία του στελέχους του Συνασπισμού, Παναγιώτη Πατσακιού, ο οποίος ανέφερε στον ραδιοσταθμό "Στο Κόκκινο" ότι τα άτομα αυτά ήταν μοιρασμένα σε υποομάδες των 3-5 και μια από αυτές τις ομάδες κρατούσε τη σημαία της νεολαίας Συνασπισμού (όταν η ν. ΣΥΝ βρισκόταν ακόμα πολύ πίσω). Ο μάρτυρας ζήτησε να του πουν ποιοι είναι και τι δουλειά έχουν εκεί και τους πήρε τη σημαία. Ακούστε το σχετικό κομμάτι της ραδιοφωνικής συνομιλίας (από 37:00 έως 40:00, δεν χρειάζεται να ακούσετε όλη την εκπομπή): Δυο γάιδαροι μαλώνανε - 21 Μάι 2010

Όσο για την ταυτότητα αυτών των ατόμων, όλες οι μαρτυρίες δείχνουν προς τον χώρο της ακροδεξιάς και ειδικά προς μέλη της Χρυσής Αυγής. Χαρακτηριστικό είναι και το συμβάν στο Σύνταγμα κατά τη διάρκεια της τελευταίας πορείας με τον μετανάστη που πουλούσε νερά. (ορισμένες πληροφορίες εδώ: athens indymedia σχόλιο 1172652)


Η εμφάνιση στις πορείες (ακροδεξιών) ομάδων που κρατούν σημαίες κομμάτων της αριστεράς και συνδικάτων και ωθούν τον κόσμο να επιτεθεί στη Βουλή είναι άκρως ανησυχητική. Στις 5/5 ο Καρατζαφέρης προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τα επεισόδια έξω από τη Βουλή για να στοχοποιήσει το ΚΚΕ, όπως είχε κάνει και το 2008 με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι το πρώτο (ή μήπως το δεύτερο;) βήμα στην προσπάθεια της ακροδεξιάς να αμαυρώσει τους αντιπάλους της και να οδηγηθεί στην εξουσία εκφυλίζοντας και καταλύοντας τους δημοκρατικούς θεσμούς (που υπολειτουργούν). Η μέθοδος είναι γνωστή. Όπως και στο παρελθόν (βλέπε Γερμανία), θα εκμεταλλευτεί τη δύσκολη οικονομική (και κοινωνική) συγκυρία, η οποία σε συνδυασμό με το συνεχώς υποβαθμιζόμενο μορφωτικό επίπεδο θα δημιουργήσει ανασφάλεια και μίσος (τα βασικά "πατήματα" του φασισμού) και θα τραβήξει κόσμο προς το μέρος της.

Εξίσου βασικό είναι να μας πιάσει στον ύπνο. Να μην καταλάβουμε τι συμβαίνει και πού πάνε τα πράγματα.

Τώρα όμως ξέρεις.


Γ.


Υ.Γ. Η άλλη είδηση της ημέρας:

Μήνυση για την εισβολή στο Στέκι των Μεταναστών

Το έχω γράψει και στο παρελθόν νομίζω (αλλά βαριέμαι να ψάξω). Δεδομένης της προϊστορίας της ΕΛ.ΑΣ. και των πρακτικών της που την έχουν κάνει τόσο "αγαπητή" στους πολίτες, τέτοια γεγονότα δυστυχώς είναι πολύ πιθανά.
Ωστόσο μεγάλο μέρος της ευθύνης (αν όχι το μεγαλύτερο) για να πάψουν να συμβαίνουν έχει η ελληνική Δικαιοσύνη. Αν κάνει σωστά τη δουλειά της, οι παρανομούντες αστυνομικοί τιμωρούνται (κάτι που λειτουργεί ως παραδειγματισμός για τους υπόλοιπους) και οι πολίτες νιώθουν ένα αίσθημα ασφάλειας, ισονομίας και δικαίου. Όταν δεν κάνει σωστά τη δουλειά της, αυξάνεται η παραβατικότητα των αστυνομικών οργάνων (ασυδοσία), ενώ αναπτύσσεται ένα αίσθημα ανασφάλειας και οργής στους πολίτες. (Το οποίο συσσωρεύεται και κάποια στιγμή ξεσπάει.)
Δυστυχώς στην Ελλάδα κυρίως συμβαίνει το δεύτερο. Η Δικαιοσύνη τις περισσότερες φορές συντάσσεται με την ΕΛ.ΑΣ., κάνει τα στραβά μάτια σε κραυγαλέες παρανομίες και αγνοεί στοιχεία που αποδεικνύουν την ψευδομαρτυρία των αστυνομικών. Αλλά ό,τι σπέρνεις θα θερίσεις...
(Το κακό είναι πως για την ώρα η αντίδραση του κόσμου κατευθύνεται μόνο προς τους φυσικούς αυτουργούς. Καιρός είναι να κατευθυνθεί και προς τους ηθικούς αυτουργούς.)

"Αθώοι"

(Και ομόφωνα...)

Αθωώθηκαν χθες τα μέλη της ΔΕΚΑ (Δημόσια Επιχείρηση Κινητών Αξιών) που κατηγορούνταν για χειραγώγηση μετοχών:

Ομόφωνα αθώοι τα μέλη του ΔΣ της ΔΕΚΑ

Περισσότερες λεπτομέρειες για την υπόθεση εδώ:

Δίκη για την υπόθεση της ΔΕΚΑ

Το εντυπωσιακό είναι ότι (όπως παρουσιάζεται η είδηση) το δικαστήριο δεν ασχολείται με το αν οι ενέργειές τους ήταν παράνομες, αλλά με το αν τελικά οι αγορές των μετοχών ζημίωσαν το ελληνικό δημόσιο. Προφανώς και η αγορά των μετοχών δεν ζημίωσε άμεσα το δημόσιο, αντίθετα δυνάμωσε τις μετοχές των επιχειρήσεών του, αυτός ήταν κι ο σκοπός άλλωστε.

Το ελληνικό δημόσιο (κι όσοι παραπλανήθηκαν από την ψεύτικη "ανάπτυξη") όμως έχασε τρομακτικά ποσά όταν οι μετοχές κατέρρευσαν λίγο καιρό μετά τις εκλογές. Αμέσως μετά τις εκλογές, οι συγκεκριμένοι κύριοι έπαψαν να αγοράζουν (δεν υπήρχε λόγος πλέον) και τότε φάνηκε η πραγματική ζήτηση-αξία των μετοχών. Με δυο λόγια έσκασε η φούσκα. Και ποιος ευθύνεται άραγε για την κατάρρευση αν όχι αυτοί που τις έφεραν τεχνητά σε εκείνα τα ύψη;

Εν τω μεταξύ, η υπερασπιστική γραμμή των κατηγορουμένων είχε κινηθεί στο ότι δεν ήταν αυτοί υπεύθυνοι για τις αποφάσεις, αλλά ο τότε Υπ. Οικονομικών. Αυτοί είχαν συμβουλευτικό ρόλο. Δηλαδή, εμμέσως παραδέχονταν ότι είχε γίνει η χειραγώγηση, αλλά αυτοί απλά εκτελούσαν εντολές.

Το δικαστήριο όμως δεν αντιλήφθηκε ούτε χειραγώγηση ούτε ζημιά. Ρε ποιον δουλεύετε;



Σε ένα εντελώς άσχετο θέμα, στην Κίνα συμβαίνουν τα εξής:

Κινέζος πολυεκατομμυριούχος καταδικάστηκε σε κάθειρξη 14 ετών


Γ.

Ποιος (δεν) φταίει;

(Κατήφορος)

φωτο: TVXS

Χτες το βράδυ ήμουν οργισμένος, αλλά σχετικά ήρεμος. Τώρα, που έχουν επιβεβαιωθεί κάποια πράγματα, τα έχω πάρει στο κρανίο.


Από τη μια έχουμε μια ομάδα κουκουλοφόρων, της οποίας οι ενέργειες πάντα αποπροσανατολίζουν από την ουσία, ακυρώνουν τον αγώνα και τη διαμαρτυρία χιλιάδων ανθρώπων (μέσα στους οποίους κρύβονται, οι τσάμπα μάγκες) και διευκολύνουν απίστευτα την εκάστοτε εξουσία.
Είτε είναι εντελώς ηλίθιοι και δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν είτε είναι βαλτοί από το οργανωμένο (παρα)κράτος, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Δεν ξέρω αν μπορώ (ή αν πρέπει) να τους ξεχωρίζω πλέον.
Για τους δεύτερους δεν έχει νόημα να γράψω, αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής τους, αυτή είναι η "δουλειά" τους. Προβοκάτορες.
Όσο για τους πρώτους, οι άνανδρες ενέργειές τους είναι πάντα καταδικαστέες. Αν ήταν μάγκες, θα πήγαιναν μπροστά, μόνοι τους, χωρίς την κάλυψη του πλήθους, με κουκούλες ή χωρίς, δεν με απασχολεί, να χτυπηθούν με τα ΜΑΤ, ή όποιον άλλο θεωρούν εχθρό. Αν ήταν μάγκες, δεν θα έσπαγαν βιτρίνες ή στάσεις απλά και μόνο επειδή δεν κατάφεραν να σπάσουν την τζαμαρία μιας τράπεζας. Αν ήταν μάγκες, δεν θα έβαζαν φωτιά σε ένα απροστάτευτο (και ασφαλισμένο) κτίριο, είτε ήξεραν ότι υπάρχουν άνθρωποι μέσα είτε όχι.

Από χθες κάποιοι από αυτούς είναι και δολοφόνοι. Η πυρκαγιά στην τράπεζα ήταν οργανωμένος εμπρησμός. Είχε προσχεδιαστεί και εκτελέστηκε με ακρίβεια. (Και επιπλέον θυμίζει τον τρόπο που καίνε οι τραμπούκοι ανεγκέφαλοι χούλιγκανς ο ένας τα γραφεία συνδέσμων του άλλου.)

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Θέλω να τους δω να συλλαμβάνονται και να πηγαίνουν φυλακή. (Και αυτό το λέει η ήρεμη πλευρά μου. Γιατί η οργισμένη...)

Όπως επίσης θέλω να δω την στάση του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού χώρου, που τους παρέχει κάλυψη τόσα χρόνια.


Αλλά αυτή είναι η μια πλευρά.

Γιατί από την άλλη έχουμε μια τράπεζα. Και το κτίριο και την επιχείρηση.

Πλέον επιβεβαιώνεται από διάφορες πηγές ότι το κτίριο δεν είχε έξοδο κινδύνου, δεν είχε εγκεκριμένο σύστημα πυρασφάλειας και δεν είχε άθραυστα τζάμια (όπως αποδείχτηκε). Επιπλέον, οι υπάλληλοι είχαν απειληθεί με απόλυση αν έφευγαν και ήταν κλειδωμένοι μέσα για την ασφάλειά τους. Για την ασφάλειά τους!

Το επαναλαμβάνω γιατί δεν το χωράει ο νους μου: Ένα κτίριο με μια μόνο έξοδο, είχε αυτήν την έξοδο κλειδωμένη!

Ωστόσο, αυτό που με προβληματίζει και με εξοργίζει περισσότερο είναι η στάση του εργοδότη. Ήξεραν, και δεν μπορούν να αρνηθούν ότι ήξεραν, πως η συγκεκριμένη τράπεζα είχε πολύ μεγάλες πιθανότητες να είναι στόχος χθες. Και ήξεραν ότι σε μια ενδεχόμενη επίθεση οι υπάλληλοί τους δεν θα ήταν ασφαλείς. Κι όμως δεν τους άφησαν να φύγουν. (Προφανώς όχι κλείνοντας πόρτα, αλλά με την απειλή απόλυσης.)

Το τραγικό είναι πως από την ώρα που ξεκίνησε η επίθεση στην τράπεζα μέχρι την εξάπλωση της φωτιάς, υπήρχε λίγος χρόνος. Ίσως όχι πάνω από 5 λεπτά, αλλά υπήρχε. Αν μια από τις παραπάνω παραμέτρους ήταν διαφορετική, θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί οι θάνατοι. Αν, αν, αν...

Το ερώτημα τώρα είναι γιατί η τράπεζα, ο εργοδότης, δεν τους προστάτεψε; Γιατί τους άφησε εκεί ως υποψήφιες Ιφιγένειες; Δεν μπορώ να φανταστώ, δεν μπορώ να μπω στη θέση του εργοδότη που αδιαφορεί για τους υπαλλήλους του. Μπορεί μιας μέρας δουλειά να ζυγιστεί με το ρίσκο απώλειας μιας ανθρώπινης ζωής;


Και η (κανονική) αστυνομία πού ήταν; Γιατί δεν υπήρχε ούτε μια διμοιρία των ΜΑΤ στη γύρω περιοχή; Μια διμοιρία θα ήταν αρκετή για να τους προλάβει πριν σπάσουν το τζάμι. Πριν ρίξουν την βενζίνη (ή ό,τι άλλο ήταν). Πριν ρίξουν τις μολότωφ.
Η στάση της αστυνομίας χθες θυμίζει την αντίστοιχη του Δεκέμβρη του 2008. Για 2 ημέρες άφησαν την Αθήνα απροστάτευτη στα χέρια οποιουδήποτε βάνδαλου, ώστε στο μεταξύ η κοινή γνώμη να ζητήσει "μόνη της" από την αστυνομία να ελέγξει το χάος, "με κάθε κόστος." Όπως και έγινε. Το ίδιο πάει να γίνει και τώρα.

update: Πηγαίνωντας να αφήσω ένα λουλούδι μπροστά στην τράπεζα πριν πάω στο Σύνταγμα, συνειδητοποίησα πόσο κοντά είναι τράπεζα στην οδό Κοραή. Όποιος έχει κατέβει σε 1-2 μεγάλες πορείες τα τελευταία χρόνια, ξέρει ότι στον πεζόδρομο της Κοραή, γωνία με τη Σταδίου, υπάρχουν πάντα 1-2 διμοιρίες. Καθώς και 1-2 στον δρόμο απέναντι. (θα ανεβάσω και φωτό όταν επιστρέψω στην Αθήνα.) Από εκείνο το σημείο προλάβαιναν τους κουκουλοφόρους πριν σπάσουν καν το τζάμι. Την Τετάρτη 5/5 γιατί δεν ήταν εκεί;

update του update (10/5): Αντί για φωτογραφία λινκάρω το βίντεο που ανέβασε ο Έλικας από την πορεία: ATHENS, 5/5/10 Στο βίντεο φαίνεται ότι το κομμάτι της πορείας που ήταν ο Έλικας είχε γύρω του ΜΑΤατζήδες. Ειδικά γύρω στο 1:05 και μετά θα δείτε ότι στο κάτω μέρος του πεζόδρομου της Κοραή υπάρχει μια ατελείωτη σειρά από ΜΑΤ. Όταν όμως περάσαμε εμείς λίγο αργότερα (πρέπει να ήταν 10-15 λεπτά μετά) δεν υπήρχε κανείς τους. - Τέλος update.


Επομένως, η τράπεζα έδειξε εγκληματική αμέλεια, η αστυνομία (σκόπιμα;) ολιγώρησε και μια ομάδα φασιστόμουτρων οργάνωσε έναν εμπρησμό και διέπραξε μια ομαδική ανθρωποκτονία.

4 άνθρωποι πέθαναν, ο ένας μάλιστα πριν γεννηθεί. Γιατί;

Για να σπάσει η κυβέρνηση το κύμα των αντιδράσεων απέναντί της; Για να διώξει τον κόσμο από τις διαδηλώσεις; Για να φύγει η συζήτηση από τα νέα μέτρα και ο νόμος να ψηφιστεί άρον άρον;

Για να βγει ο Βγενόπουλος, ως νέος Πεισίστρατος στην αγορά και να κάνει δηλώσεις; (αλλά διάβασε εδώ και δες το βίντεο στο τέλος)

Για να χαρούν ορισμένα μαλακισμένα που νομίζουν ότι έτσι κάνουν "επανάσταση";

Γιατί;


Γ.


Υ.Γ.1 Να δω τι θα γίνει σήμερα...

Υ.Γ.2 Διαβάστε και το σχετικό κείμενο του zaphod: Tι να πει κανεις;

Υ.Γ.3 Ο Στάθης τα γράφει καλύτερα από μένα: Ναυτίλος

Υ.Γ.4 Γιατί γράφω τέτοια κείμενα, αφού με χαλάνε...

Για την Αγγελική

(Γιατί;)

(Η φωτογραφία τραβήχτηκε την Πρωτομαγιά)

Μετά τα σημερινά (5/5/10) γεγονότα, ήθελα να γράψω πολλά πράγματα, τα είχα έτοιμα μάλιστα τα περισσότερα, αλλά πριν λίγο έμαθα τα δυσάρεστα και κάθε διάθεση χάθηκε.

Η μια από τους νεκρούς της τράπεζας ήταν η φίλη μου η Αγγελική από το Αίγιο.

Ίσως το φίλη να είναι μεγάλη κουβέντα, γιατί είχαμε να μιλήσουμε πολλά χρόνια. Ήταν όμως από τους ανθρώπους που σου κάνουν αμέσως κλικ. Πολύ φιλική, πολύ έξυπνη, χαμογελαστή, ομιλιτική, όμορφη... Ήταν από τους ανθρώπους που θέλω να καλώ φίλους.

Είχα ήδη σοκαριστεί και στεναχωρηθεί απίστευτα όταν οι 3 νεκροί μου ήταν ακόμα άγνωστοι. Τώρα... Δεν έχω λόγια... Δεν μπορώ να το πιστέψω ακόμα.

Το τραγικό είναι ότι η Αγγελική κατάφερε να φτάσει μέχρι το μπαλκόνι του 2ου ορόφου, αλλά δεν ήταν αρκετό.
Το σοκαριστικό για μένα ήταν ότι είχα δει την φωτογραφία της γυναίκας που είχε πεθάνει στο μπαλκόνι, πριν μάθω ότι ήταν η Αγγελική. Στη φωτογραφία όμως δεν φαίνεται το πρόσωπό της και δεν μπόρεσα να την αναγνωρίσω (όχι ότι θα ήταν εύκολο). Θα προτιμούσα να μην την είχα δει. Δεν θέλω να είναι αυτή η τελευταία εικόνα που έχω για την Αγγελική.

Θέλω να την θυμάμαι όπως την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε. Ήμασταν σε ένα αυτοκίνητο στην Αθήνα και κάπου πηγαίναμε (ούτε που θυμάμαι πού). Ήταν συνοδηγός, και έδινε οδηγίες στον οδηγό για 2 στροφές μετά, ακριβώς όπως οι συνοδηγοί σε αγώνες ταχύτητας. Τότε μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση. Φοβερή μνήμη, φοβερή αίσθηση του χώρου και λακωνικότατη. Την είχα ονομάσει ανθρώπινο GPS.

Και τώρα...

Και κάπου εδώ ξεκινάει η οργή.

Αν αληθεύει ό,τι γράφει το troktiko (Καταγγελίες εργαζομενου στη Marfin Bank), τότε οι εργοδότες της (και το κράτος) έχουν πολύ μεγάλες ευθύνες για τον άδικο χαμό της.

Η συγκεκριμένη τράπεζα ήταν η μοναδική (απ' ό,τι θυμάμαι) επί της Σταδίου που δεν είχε ρολά ασφαλείας (ή κάτι αντίστοιχο), παρά μια μεγάλη τζαμαρία. Ήταν ο εύκολος στόχος. Ήταν ο μόνος στόχος. Το να αφήσεις ανθρώπους μέσα (πόσω μάλλον να τους απαγορεύσεις να φύγουν) και ειδικά σε ένα κτίριο που δεν καλύπτει τους κανόνες πυρασφάλειας είναι εγκληματική αμέλεια. (Αμέλεια;)

Από την άλλη, τα ΜΑΤ που ήταν; Την Πρωτομαγιά όταν περνούσαμε τη Σταδίου ήταν πανταχού παρόντες. Τι έγινε σήμερα;

Τα παραπάνω βέβαια δεν αποτελούν δικαιολογίες για τους κουκουλοφόρους που έβαλαν φωτιά στην τράπεζα. Μέχρι χθες ήταν βάνδαλοι, ανεγκέφαλοι, τραμπούκοι, προβοκάτορες. Τώρα είναι και δολοφόνοι.

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι θα γίνει την επόμενη φορά που θα δω κάποιον σε πορεία να προσπαθεί να σπάσει βιτρίνα ή να πετάξει μολότωφ σε κτίριο...


Γ.


Υ.Γ. Και μια ερώτηση προς τα πιτσιρίκια που ήταν ντυμένα "αντιεξουσιαστές" και πετούσαν πέτρες και μολότωφ λες και ήταν παιχνίδι: Πώς νιώθετε τώρα που είστε συνεργοί σε δολοφονία; Νιώθετε αρκετά επαναστάτες;