Ένα αντίο

(Στον Ερμή)

Τον Ερμή τον πρωτοείδα κουτάβι μερικών εβδομάδων στην αυλή της θείας Χριστίνας στην Κεφαλλονιά. Ήταν ένα γλυκύτατο μελί-μπεζ μικροσκοπικό πλάσμα. Τον ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή.

[Εδώ θα μπει κάποια στιγμή η φωτογραφία του Ερμή-κουτάβι, όταν την βρω και την σκανάρω.]

Τα αφεντικά της μαμάς του δεν μπορούσαν να τον κρατήσουν και μας τον έφεραν. Ούτε η θεία μου μπορούσε και θα τον άφηνε στο νησί όταν θα έφευγε για την Αθήνα στο τέλος του καλοκαιριού. Καθώς δεν εμπιστευόμουν ιδιαίτερα αυτούς που θα έμεναν εκεί τον χειμώνα ότι θα τον φροντίσουν, αποφάσισα να τον πάρω μαζί μου φεύγοντας. Η απόφαση ήταν δύσκολη. Είχαμε ήδη 2 σκυλιά στο Αίγιο και πίστευα ότι η μάνα μου δεν θα χαιρόταν και πολύ με το να γίνουν 3. (Ευτυχώς τα πράγματα είχαν εντελώς διαφορετική εξέλιξη με το που τον είδε.)

Την ημέρα της αναχώρησης έφτιαξα ένα πρόχειρο λουράκι από σπάγγο για να μην μου φύγει και τον έβαλα σε ένα κουτί παπουτσιών που βρήκα. Στο πλοίο καθήσαμε αναγκαστικά στο κατάστρωμα, όπως ενδείκνυται, αλλά καθόλου δεν μας χάλασε γιατί όλα τα κορίτσια που βρίσκονταν στο πλοίο πέρασαν για να τον χαϊδέψουν. (Μιλάμε για φοβερή γυναικοπαγίδα...)

Ακριβώς μπροστά μας καθόταν ένα τεράστιο αρσενικό λυκόσκυλο με το αφεντικό του, που μπορούσε να κάνει τον Ερμή μια χαψιά. Μην ξέροντας πώς θα αντιδρούσε στην παρουσία του κουταβιού, προσπαθούσα να τους κρατάω σε απόσταση. Όμως, αμέσως φάνηκε ότι ο μεγάλος σκύλος είχε βάλει το σκυλάκι υπό την προστασία του και δεν άφηνε κανέναν να το πλησιάσει αν δεν τον ενέκρινε.

Πιάσαμε κουβέντα με το αφεντικό του, έκπληκτοι κι οι δύο με την στάση του λυκόσκυλου. Κάπου εκεί με ρώτησε: "πώς τον λες;"

Η αλήθεια είναι πως μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχα αποφασίσει πώς θα τον ονομάσω. Ήμουν ανάμεσα στο Ερμής και 1-2 άλλα αρχαιοελληνικά ονόματα.

Του λέω "σκέφτομαι να τον βγάλω Ερμή. Ο δικός σου πώς λέγεται;"

"Απόλλωνας", μου απαντάει και βάζω τα γέλια. Πόσο πιο ταιριαστό όνομα θα μπορούσε να έχει, από τον αδερφό και προστάτη του θεού Ερμή, τον Απόλλωνα; Και έτσι "κλείδωσε" το όνομα Ερμής.

Από τότε πέρασαν 15 χρόνια.

Ο Ερμής ήταν ο πιο γλυκός και παιχνιδιάρης σκύλος που έχω γνωρίσει. Λάτρευε τα παιχνίδια και ειδικά ένα μπαλάκι του τένις με το οποίο παίζαμε. Κάποτε όταν το μπαλάκι είχε σχεδόν διαλυθεί, του πήρα ένα καινούριο. Με το που του το έδωσα η χαρά του ήταν απίστευτη. Ξεκάθαρα αναγνώρισε πως δεν ήταν απλά ένα παιχνίδι, αλλά ένα δώρο αποκλειστικά για εκείνον, για να αντικαταστήσει το παλιό. Σοκαρίστηκα. (Από τότε βέβαια έχω δει πολλά ζώα να έχουν αντίληψη πραγμάτων που όσοι δεν είχαν ποτέ επαφή με ζώα νομίζουν ότι είναι αδύνατον. Πλέον το θεωρώ αναμενόμενο.)

Με το που με έβλεπε να πλησιάζω έπεφτε αμέσως ανάσκελα να τον χαϊδέψω. Οι περισσότερες φωτογραφίες του που έχω είναι τέτοιες, γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να προλάβω να τον βγάλω φωτογραφία πριν ξαπλώσει.

Παράλληλα ο Ερμής ανέλαβε και τον ρόλο του υπεδραστήριου φύλακα. Δεν άφηνε ευκαιρία να γαβγίσει να πάει χαμένη, ακόμα κι αν ήταν άγρια νύχτα. Όποτε κάποιος από εμάς ήταν εκτός σπιτιού, περίμενε δίπλα στην αυλόπορτα, ακόμα κι αν έβρεχε κι ας του φωνάζαμε να φύγει από την βροχή.

Ο Ερμής ήταν μαχητής. Από όσα σκυλιά πέρασαν από το σπίτι μας, ήταν ο πιο άτυχος. Δύο φορές αρρώστησε πολύ, την μια έχασε το ένα του μάτι και την άλλη παραλίγο την ζωή του. Την δεύτερη φορά, η πιο πιθανή διάγνωση ήταν καρκίνος, με μια ελάχιστη πιθανότητα να είναι κάτι άλλο που δεν θυμάμαι τώρα, το οποίο ήταν αντιμετωπίσιμο. Κάποιος άλλος μπορεί να αποφάσιζε να του κάνει ευθανασία τότε, και δεν θα τον αδικούσα. Τα έξοδα και η ταλαιπωρία των περαιτέρω εξετάσεων και της εγχείρησης-θεραπείας στην απίθανη περίπτωση να μην ήταν καρκίνος, ήταν μεγάλα. Αλλά εμείς αποφασίσαμε να το παλέψουμε και ο Ερμής ήταν τυχερός μες στην ατυχία του. Τελικά δεν είχε καρκίνο.

Τον Ερμή τον έκλαψα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) λίγες μέρες μετά την εγχείρηση, όταν δεν έδειχνε να αναρρώνει. Ο γιατρός μας είχε προειδοποιήσει ότι λόγω της ηλικίας του και της σοβαρότητας της εγχείρησης ίσως να μην μπορέσει να συνέλθει. Είχαμε κανονίσει να του κάνουμε ευθανασία και ήμουν σχεδόν έτοιμος να γράψω αυτό το κείμενο 3 χρόνια πριν, όταν ξαφνικά, το πρωί που περιμέναμε την κτηνίατρο, ο Ερμής ζωντάνεψε. Θυμάμαι τα σιωπηλά βλέμματά μας μέχρι κάποιος να τολμήσει πρώτος να πει ότι "ίσως πρέπει να πάρουμε την κτηνιάτρο και να της πούμε να μην έρθει", και την ταχύτητα με την οποία όλοι συμφωνήσαμε (και πέσαμε πάνω στο τηλέφωνο). Ήταν σαν να έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μας.

Αυτό το βάρος δεν γινόταν να ξαναδιώξουμε σήμερα. Ο γιατρός μας είχε πει τότε ότι ο Ερμής θα ζήσει άλλον έναν χρόνο περίπου. Τελικά - χάρη και στην αυστηρή δίαιτα που του έκανε η μάνα μου - έζησε πάνω από 3. Τον τελευταίο καιρό όμως, είχε γεράσει υπερβολικά. Τις τελευταίες μέρες δεν μπορούσε να σταθεί καλά καλά και ανέπνεε με δυσκολία. Τις περισσότερες ώρες κοιμόταν. Ήταν ήδη περισσότερο "εκεί" παρά "εδώ". Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν έκανε ευκολότερη την απόφαση και την εκτέλεσή της.

Η κτηνίατρος ήρθε σήμερα το μεσημέρι. Η διαδικασία κράτησε ελάχιστα. Του κρατούσα το κεφάλι και τον χάϊδευα μέχρι τέλους. Έκλαψα όσο δεν έχω ξανακλάψει ποτέ. Η λογική φώναζε, αλλά το συναίσθημα αρνιόταν να ακούσει.

Τον θάψαμε δίπλα στην σκυλίτσα μας την Ελίζα (που όλοι οι άλλοι την φώναζαν Λίζα), στην σκιά μιας συκιάς. Από ένα καπρίτσιο της μοίρας τον θάψαμε μαζί με ένα άλλο σκυλάκι που το βρήκαμε χτυπημένο με παράλυτα τα πίσω πόδια το Σαββατοκύριακο. Η κτηνίατρος αφού τον εξέτασε τον Μαύρο (και στην εμφάνιση και στην μοίρα) και έκρινε ότι δεν θα ζήσει πολύ ακόμα, τον κοίμησε κι αυτόν για να μην ταλαιπωρείται άλλο.

Την ώρα που έριχνα το χώμα ο κάφρος μέσα μου δεν άντεξε άλλο και είπε "το καλύτερο λίπασμα έχει αυτή η συκιά". (Τουλάχιστον οι αμυντικοί μηχανισμοί λειτουργούν...)

Για ένα πράγμα μετανιώνω μόνο. Κάποια στιγμή, όταν ο Ερμής συνεχώς προσπαθούσε να καβαλήσει την γριούλα πλέον Ελίζα και της είχε κάνει τη ζωή αφόρητη, αποφασίσαμε να του κάνουμε στείρωση. Ήταν μεγάλο λάθος. Η προσωπικότητα του Ερμή άλλαξε εντελώς. Από εκείνη την ημέρα και μετά, το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν το φαΐ. Έτρωγε με μια αρρωστημένη μανία. Έπαψε να παίζει όπως πριν, γάβγιζε πολύ λιγότερο, έχασε το θάρρος του, ήταν άλλος σκύλος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν σταμάτησε να προσπαθεί να καβαλήσει την Ελίζα. Η μόνη αναλαμπή που είχε ήταν μετά την σοβαρή εγχείρηση, όταν για μερικές μέρες αφού ζωντάνεψε δεν τον ενδιέφερε το φαΐ και ήταν ο Ερμής που ξέραμε.

Δεν ξέρω αν η στείρωση δεν θα τον επηρέαζε τόσο αν είχε γίνει σε μικρή ηλικία (ή αν απλά δεν θα προλαβαίναμε να δούμε τον πραγματικό του χαρακτήρα). Πάντως μετά από αυτή την εμπειρία αποφασίσαμε να μην ξαναστειρώσουμε αρσενικό σκυλί.

Όσο κι αν άλλαξε όμως, δεν πάψαμε να τον αγαπάμε και να βλέπουμε στο βάθος τον καταπληκτικό φίλο με τον οποίο περάσαμε τόσα χρόνια παρέα. Για μένα ο Ερμής ήταν και θα είναι πάντα αυτό το χαρούμενο σκυλί που πάντα πέφτει ανάσκελα μόλις με βλέπει για να τον χαϊδέψω.

Αντίο παλιόφιλε.

Γ.

Σαν ψέμα

Χθες το βράδυ, την ώρα που μάζευα τα πράγματα για να φύγω για Αίγιο, ψάχνοντας μια τσάντα αναρωτήθηκα αν έχω βάλει το χαρτί της ασφάλειας αυτοκινήτου στο αμάξι. (Ήταν μέχρι πρόσφατα σε εκείνη την τσάντα.) Επειδή είχα αργήσει, υπέθεσα πως ναι και έφυγα.

Στα διόδια της Μάντρας, υπήρχε μπλόκο. Καθώς περνούσα, δυο αστυνομικοί μου κάνουν νόημα να σταματήσω. Σκέφτηκα "έχει γούστο..."

Σταματάω, έρχεται ο ένας στο παράθυρο και μου λέει (μετά τις καλησπέρες): "Άδεια, δίπλωμα και ασφάλεια." Στο τελευταίο δαγκώνομαι.

Του δίνω το δίπλωμα, του δίνω την άδεια, του λέω "μισό λεπτό να βρω και την ασφάλεια". Ψάχνω όλα τα χαρτιά που φυλάω στο αυτοκίνητο, πουθενά. (Παρεμπιπτόντως, βρήκα όλα τα ασφαλιστήρια από το 2010 και μετά.)

Του λέω "να ψάξω και στην τσάντα που έχω στο πορτμπαγκάζ". Ψάχνω - την ίδια τσάντα που έψαξα και στο σπίτι - τίποτα. Κάπου εδώ αρχίζει και με λούζει κρύος ιδρώτας. Ψάχνω και στην τσάντα του λάπτοπ (περισσότερο μπας και κερδίσω χρόνο παρά για να βρω κάτι), κι εκεί τίποτα.

"Δεν τη βρίσκω", του λέω.

Μου απαντάει: "σας ενημερώνω ότι το πρόστιμο είναι 500 ευρώ και θα σας αφαιρέσουμε άδεια, δίπλωμα και πινακίδες. Μπορείτε να ακυρώσετε την κλήση και να πάρετε πίσω τα χαρτιά σας αν προσκομίσετε την ασφάλεια εντός τριών εργάσιμων ημερών στην Τροχαία Νέας Περάμου."

"Μισό λεπτό να ξαναψάξω", του απαντάω.

Ξαναψάχνω όλο το αμάξι. Τίποτα.

Κάπου εκεί με ρωτάει: "έχετε σίγουρα ασφάλεια;" Του ρίχνω ένα βλέμμα του στυλ "όχι, ψάχνω όλο το αμάξι δεύτερη φορά περιμένοντας να φυτρώσει, εσύ τι λες;" Δεν με ξαναρώτησε.

"Δεν την έχω", του λέω στο τέλος.

Μου κόβει κλήση, παίρνει άδεια, δίπλωμα και πινακίδες. Φεύγω συγχισμένος.

Στον δρόμο σκέφτομαι 2 πράγματα.

Πρώτον, πόσο πιο απλό θα ήταν, αφού ήδη έχουν μια βάση δεδομένων για όλες τις άδειες κυκλοφορίας, να ενημερωνόταν αυτόματα το σύστημα για κάθε νέο ασφαλιστήριο από τις ασφαλιστικές εταιρείες, κατά την έκδοσή του.

Τεχνολογία - Τροχαία : 0 - 1

Δεύτερον, πες οκ, να πάρουν άδεια και πινακίδες, αλλά γιατί να μου πάρουν το δίπλωμα; Εντάξει, το συγκεκριμένο αμάξι χωρίς ασφάλεια δεν μπορεί να κυκλοφορήσει, αλλά εγώ γιατί να μην μπορώ να οδηγήσω κάποιο άλλο αμάξι;

Λογική - Τροχαία : 0 - 1

Το πρωί τηλεφωνώ στην Τροχαία Νέας Περάμου, τους λέω ότι την Τετάρτη το πρωί θα επιστρέφω προς Αθήνα, αλλά αφού δεν έχω το ασφαλιστήριο μαζί μου, τι θα μπορούσε να γίνει. Τους λέω επίσης ότι ο ασφαλιστής μου μπορεί να μου στείλει αντίγραφο της ασφάλειας με φαξ. Μου λένε να πάει ο ασφαλιστής σε κάποιο αστυνομικό τμήμα και να στείλει απευθείας το φαξ σε αυτούς.

Ενημερώνω τον ασφαλιστή, πάει ο άνθρωπος στην πλησιέστερη Τροχαία, όπου του λένε πως δεν δέχονται το αντίγραφο. Σημειωτέον, το αντίγραφο είναι ολόιδιο με το πρωτότυπο.

Λογική - Τροχαία : 0 - 2

Κι εδώ αναρωτιέμαι εγώ: Αν χάσει κανείς το πρωτότυπο έγγραφο, πώς ακριβώς αποδεικνύει στην Τροχαία ότι είναι ασφαλισμένος; Γυρνάει πίσω στο χρόνο και αρπάζει το χαμένο ασφαλιστήριο;

Τέλος πάντων, προθυμοποιείται η κοπέλα μου να πάει στο σπίτι μου μετά τη δουλειά, να ψάξει για το χαρτί και να το στείλει αυτή με φαξ από την εκεί Τροχαία.

Πάει, ψάχνει, δεν το βρίσκει, οπότε, δια της ατόπου απαγωγής, μόνο σε ένα μέρος μπορούσε να είναι. Της λέω "περίμενε", τρέχω στο δωμάτιό μου, παίρνω την τσάντα του λάπτοπ, βγάζω το λάπτοπ και - ως δια μαγείας - στον πάτο της τσάντας, τσαλακωμένο, βρίσκω το ασφαλιστήριο...

"Μωρό μου... Τσάμπα ψάχνεις..." Μπορείτε να φανταστείτε τη συνέχεια.

Αυτό που με τσαντίζει δεν είναι ότι έχασα μισή ώρα χθες στο μπλόκο, δεν είναι ότι θα χάσω τουλάχιστον άλλη τόση ώρα για να ξαναπάρω πίσω τα χαρτιά μου, δεν είναι ότι έτρεξα τόσο κόσμο που θα θέλει (δικαίως) να μου πετάξει κάτι στο κεφάλι...

Αυτό που με τσαντίζει είναι ότι έχασα την ευκαιρία να κάνω θεαματική έξοδο από το μπλόκο, όταν μετά από 15-20 λεπτά ψαξίματος, κι ενώ ο τροχαίος θα είχε ξεκινήσει να βγάζει τις πινακίδες, θα του εμφάνιζα το ασφαλιστήριο, θα έπαιρνα τα χαρτιά μου πίσω (αφού μου ξαναβίδωνε τις πινακίδες) και θα έφευγα κύριος!

Κρίμα...

Γ.

Υ.Γ. Από το πρωί τα χθεσινοβραδινά γεγονότα τα έμαθαν αρκετοί φίλοι και συγγενείς. Το περίεργο είναι ότι κανείς δεν μου είπε "πλάκα μου κάνεις;"

Θα το έχω υπόψη μου του χρόνου...

Ανεξαρτήτως Κυβέρνησης

Να ένα παράδειγμα του τι πρέπει να αλλάξει επιτέλους σε αυτή τη χώρα, ανεξαρτήτως κυβέρνησης.

Πήγα σήμερα στην πλησιέστερη Εφορία για να παραλάβω τον κλειδάριθμο. (Πρώτη παράνοια αυτή: Αφού κάνω την αίτηση online, και δίνω έτσι κι αλλιώς τα στοιχεία μου, γιατί να μην μπορεί να μου αποσταλεί αυτομάτως;)

Τέλος πάντων. Αφού μπορώ να τον παραλάβω από οποιαδήποτε Εφορία, κομμάτια να γίνει.

Στην Εφορία λοιπόν, όλα πάνε καλά, είμαι με την αίτηση μπροστά στην υπάλληλο. Κοιτάζει τα στοιχεία στον υπολογιστή και μου λέει "έχετε αλλάξει ταυτότητα, οπότε δεν μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε, πρέπει να πάτε στην αρμόδια ΔΟΥ".

"Μα", της λέω, "έχετε την ταυτότητά μου (και εμένα) μπροστά σας. Έχετε την καρτέλα ανοιχτή στον υπολογιστή με όλα μου τα στοιχεία. Δεν μπορείτε να κάνετε την αλλαγή;"

(Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να αλλάξει έναν αριθμό. Έναν αριθμό!)

Ευγενέστατα μου απαντάει, "όχι κύριε, δεν γίνεται. Αφού πρέπει να γίνει και αλλαγή στοιχείων, πρέπει να πάτε στην αρμόδια ΔΟΥ."

Την ευχαρίστησα και έφυγα.

Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ. Οι Εφορίες όλης της χώρας έχουν πρόσβαση στα στοιχεία μου. Όταν είναι για κακό, είναι όλοι ενήμεροι και ικανοί να με κυνηγήσουν όπου κι αν είμαι. Όταν πρόκειται όμως για κάτι που θα διευκόλυνε εμένα, γιατί δεν μπορούν να το κάνουν, όσο απλό κι αν είναι;

Κατά τη γνώμη μου, δεν μπορεί να νοείται ως σοβαρό ένα κράτος, στο οποίο τα τμήματα μιας υπηρεσίας του, που έτσι κι αλλιώς είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους, δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν οποιονδήποτε πολίτη.

Και αυτό είναι ένα από τα δεκάδες, εκατοντάδες μικρά πράγματα που μας βασανίζουν καθημερινά. Αυτά είναι πράγματα που πρέπει να αλλάξουν ανεξαρτήτως κυβέρνησης, ανεξαρτήτως κρίσης, ανεξαρτήτως μνημονίου, ανεξαρτήτως νομίσματος. Και πρέπει να αλλάξουν για εμάς τους ίδιους, για να μπορούμε να ζήσουμε πιο ανθρώπινα. Κι αν αναγκαζόμαστε να το κάνουμε επειδή μας το επιβάλλουν άλλοι, ε, τότε θα έπρεπε απλά να ντρεπόμαστε.

Γιατί αυτό είναι που "χαλάει την εικόνα μας στο εξωτερικό". Πράγματα που είναι αυτονόητα για ένα πολιτισμένο κράτος δυτικού τύπου, εμείς τα εφαρμόζουμε μόνο όταν μας βάλουν το μαχαίρι στο λαιμό.

Ε λοιπόν εμένα αυτό δεν μου αρέσει. Θέλω να αλλάξει. Και ξέρω ότι αυτές οι μικρές αλλαγές μπορούν να γίνουν χωρίς πολύ κόπο. Αρκεί να πάψουμε να λέμε "αυτή είναι η Ελλάδα" και να το απαιτήσουμε. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όχι απλά μπορούμε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να το απαιτούμε. Αν αλλάξει ο τρόπος σκέψης μας, θα αλλάξει και η σχέση μας με αυτό που ονομάζουμε κράτος. Στο τέλος θα αλλάξει και αυτό.

Γ.

Disconnected

(Καλή αρχή...)

Έχεις νιώσει ποτέ την ανάγκη να ξεριζώσεις την καρδιά σου από το στήθος σου, να την πατήσεις με μανία, να την κόψεις σε πολλά πολλά πολλά μικρά κομματάκια, να τα πετάξεις στις φλόγες και στο τέλος να σκορπίσεις τις στάχτες στη θάλασσα;

Αν όχι, είσαι τυχερός...

...Και λίγο άτυχος.

Γ.

Φίλε οδηγέ

(Δεν θα σε ρωτήσω αν έβαλες "Flash" στη μπαταρία, γιατί θα με κοιτάς σαν εξωγήινο...)

Φίλε οδηγέ,

Εσύ που νωρίτερα απόψε σου έκλεισα το δρόμο και μου ζήτησες το λόγο,

Εσύ που όταν σε ρώτησα "με πόσα έτρεχες;" (για να εμφανιστείς ξαφνικά πίσω μου) μου απάντησες ότι "δεν θα έπρεπε να βγαίνουν στο δρόμο δολοφόνοι σαν κι εσένα",

Εσύ που όταν σου είπα "καλά, με συγχωρείς", είπες με ύφος που θα ζήλευε κι ο Χίτλερ* "έτσι μπράβο!",

Εσύ που μόλις άναψε πράσινο εξαφανίστηκες μαρσάροντας τόσο γρήγορα όσο εμφανίστηκες, αγνοώντας οποιοδήποτε όριο ταχύτητας και αποδεικνύοντας τους ισχυρισμούς μου,

Φίλε οδηγέ,

Θα ήθελα κατ' αρχάς να σε ευχαριστήσω που παρόλα τα νεύρα η συζήτησή μας διατηρήθηκε σε κόσμιο επίπεδο. (Δεν ειπώθηκε ούτε μια φορά η λέξη "μαλάκας" - επιτέλους γίναμε Ευρώπη.)

Πρέπει να σου εξομολογηθώ όμως ότι εκείνο το "με συγχωρείς" δεν το εννοούσα, το είπα για να σε ξεφορτωθώ όταν κατάλαβα με τι κάφρο έχω να κάνω.

Επιπλέον, θα τολμήσω να ισχυριστώ ότι ο δολοφόνος δεν είμαι εγώ, αλλά εσύ.

Εσύ που αγνοοείς τα όρια ταχύτητας,

Εσύ που δεν κόβεις ταχύτητα όταν βλέπεις κάποιον μπροστά σου να αλλάζει λωρίδα χωρίς να μπορείς να ξέρεις για ποιο λόγο το έκανε,

Εσύ που δεν πήγες πιο αριστερά ενώ μπορούσες, ενώ προλάβαινες, γιατί είχα ξεκινήσει να αλλάζω λωρίδα βγάζοντας φλας έγκαιρα, έγκαιρα για να προλάβει όχι μόνο αυτός που θα πήγαινε με 80 ή 90, αλλά κι αυτός που θα πήγαινε με 120+ όπως εσύ,

Εσύ που άναψες τους προβολείς για να μας δείξεις ότι έρχεσαι, τυφλώνοντας μας,

Εσύ που σε τελική ανάλυση πήγαινες γκαζωτός όταν το φανάρι ήταν ήδη κόκκινο και θα αναγκαζόσουν να σταματήσεις ούτως ή άλλως.

"Φίλε" οδηγέ,

Μακάρι να έβγαιναν στο δρόμο περισσότεροι "δολοφόνοι" σαν κι εμένα, αλλά δυστυχώς οι περισσότεροι δολοφόνοι είναι σαν κι εσένα...

Εις το επανιδείν,

Γ.

*Φίλε οδηγέ, έψαξα πολύ για να βρω ένα πρόσωπο πλην του Χίτλερ για να περιγράψω το ύφος σου, αλλά δυστυχώς δεν βρήκα κάποιον που να είναι αντίστοιχα αναγνωρίσιμος ως ο απόλυτος αλαζόνας...

Για την Αγγελική

(Γιατί;)

(Η φωτογραφία τραβήχτηκε την Πρωτομαγιά)

Μετά τα σημερινά (5/5/10) γεγονότα, ήθελα να γράψω πολλά πράγματα, τα είχα έτοιμα μάλιστα τα περισσότερα, αλλά πριν λίγο έμαθα τα δυσάρεστα και κάθε διάθεση χάθηκε.

Η μια από τους νεκρούς της τράπεζας ήταν η φίλη μου η Αγγελική από το Αίγιο.

Ίσως το φίλη να είναι μεγάλη κουβέντα, γιατί είχαμε να μιλήσουμε πολλά χρόνια. Ήταν όμως από τους ανθρώπους που σου κάνουν αμέσως κλικ. Πολύ φιλική, πολύ έξυπνη, χαμογελαστή, ομιλιτική, όμορφη... Ήταν από τους ανθρώπους που θέλω να καλώ φίλους.

Είχα ήδη σοκαριστεί και στεναχωρηθεί απίστευτα όταν οι 3 νεκροί μου ήταν ακόμα άγνωστοι. Τώρα... Δεν έχω λόγια... Δεν μπορώ να το πιστέψω ακόμα.

Το τραγικό είναι ότι η Αγγελική κατάφερε να φτάσει μέχρι το μπαλκόνι του 2ου ορόφου, αλλά δεν ήταν αρκετό.
Το σοκαριστικό για μένα ήταν ότι είχα δει την φωτογραφία της γυναίκας που είχε πεθάνει στο μπαλκόνι, πριν μάθω ότι ήταν η Αγγελική. Στη φωτογραφία όμως δεν φαίνεται το πρόσωπό της και δεν μπόρεσα να την αναγνωρίσω (όχι ότι θα ήταν εύκολο). Θα προτιμούσα να μην την είχα δει. Δεν θέλω να είναι αυτή η τελευταία εικόνα που έχω για την Αγγελική.

Θέλω να την θυμάμαι όπως την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε. Ήμασταν σε ένα αυτοκίνητο στην Αθήνα και κάπου πηγαίναμε (ούτε που θυμάμαι πού). Ήταν συνοδηγός, και έδινε οδηγίες στον οδηγό για 2 στροφές μετά, ακριβώς όπως οι συνοδηγοί σε αγώνες ταχύτητας. Τότε μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση. Φοβερή μνήμη, φοβερή αίσθηση του χώρου και λακωνικότατη. Την είχα ονομάσει ανθρώπινο GPS.

Και τώρα...

Και κάπου εδώ ξεκινάει η οργή.

Αν αληθεύει ό,τι γράφει το troktiko (Καταγγελίες εργαζομενου στη Marfin Bank), τότε οι εργοδότες της (και το κράτος) έχουν πολύ μεγάλες ευθύνες για τον άδικο χαμό της.

Η συγκεκριμένη τράπεζα ήταν η μοναδική (απ' ό,τι θυμάμαι) επί της Σταδίου που δεν είχε ρολά ασφαλείας (ή κάτι αντίστοιχο), παρά μια μεγάλη τζαμαρία. Ήταν ο εύκολος στόχος. Ήταν ο μόνος στόχος. Το να αφήσεις ανθρώπους μέσα (πόσω μάλλον να τους απαγορεύσεις να φύγουν) και ειδικά σε ένα κτίριο που δεν καλύπτει τους κανόνες πυρασφάλειας είναι εγκληματική αμέλεια. (Αμέλεια;)

Από την άλλη, τα ΜΑΤ που ήταν; Την Πρωτομαγιά όταν περνούσαμε τη Σταδίου ήταν πανταχού παρόντες. Τι έγινε σήμερα;

Τα παραπάνω βέβαια δεν αποτελούν δικαιολογίες για τους κουκουλοφόρους που έβαλαν φωτιά στην τράπεζα. Μέχρι χθες ήταν βάνδαλοι, ανεγκέφαλοι, τραμπούκοι, προβοκάτορες. Τώρα είναι και δολοφόνοι.

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι θα γίνει την επόμενη φορά που θα δω κάποιον σε πορεία να προσπαθεί να σπάσει βιτρίνα ή να πετάξει μολότωφ σε κτίριο...


Γ.


Υ.Γ. Και μια ερώτηση προς τα πιτσιρίκια που ήταν ντυμένα "αντιεξουσιαστές" και πετούσαν πέτρες και μολότωφ λες και ήταν παιχνίδι: Πώς νιώθετε τώρα που είστε συνεργοί σε δολοφονία; Νιώθετε αρκετά επαναστάτες;

Δες Moth

(Ήρθε η ώρα...)

Τέρμα τα δίφραγκα. Δουλέψαμε πολύ (χμμ), γελάσαμε, φωνάξαμε, λιγοστέψαμε, χαρήκαμε, απογοητευτήκαμε, πέσαμε, ξανασηκωθήκαμε, καιρός να παρουσιάσουμε τις "μελανιές" μας στους υπόλοιπους.
Θα ήθελα να γράψω πολλά, αλλά είμαι πολύ κουρασμένος για να τα γράψω. Ίσως είναι καλύτερα οι πράξεις να μιλήσουν από μόνες τους. (Δηλαδή, ελάτε να δείτε το έργο.)

Δείτε το διαφημιστικό

Χάρτης

Καρναβάλι ήταν και πέρασε...

Ο Βatman με το νέο (ηλεκτροκίνητο) Batmobile

Απολογισμός 2008

(Επιτέλους τέλος!)

(από Nassos K.)

Εισαγωγή δεν έχει, ήταν μια φριχτή χρονιά, ας περάσουμε κατευθείαν στις επιμέρους κατηγορίες:

Προσωπικά
(Τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα, πίσσα και πούπουλα για σένανε Β...)

Λένε ότι μια ερωτική απογοήτευση λειτουργεί ως καταλύτης στις καλλιτεχνικές τάσεις ενός ανθρώπου. Είναι γνωστό άλλωστε ότι πολλοί καλλιτέχνες δημιούργησαν μερικά από τα καλύτερά τους έργα σε τέτοια κατάσταση (και μετά αυτοκτόνησαν). Ε λοιπόν, δυστυχώς για μένα το 2008 ήταν μια πολύ δημιουργική χρονιά.

Ξεκίνησα τη χρονιά ερωτευμένος, αλλά προσγειώθηκα απότομα με το καλημέρα σας. Ήμουν τυχερός γιατί πολύ γρήγορα ξανα-ερωτεύτηκα. Ήμουν όμως και άτυχος, γιατί τα αισθήματα δεν ήταν αμοιβαία. Πέρασε η άνοιξη με μια φωτεινή μέρα μόνο και έφτασε το καλοκαίρι. Και πέρασε το καλοκαίρι χωρίς να δώσει ιδιαίτερες ελπίδες για το φθινόπωρο. Το φθινόπωρο πέρασε χωρίς να το καταλάβω. Και ήρθε ο Δεκέμβρης. Ερωτεύτηκα ξανά, πριν όμως προλάβω να απογειωθώ προσγειώθηκα ανώμαλα, πιο ανώμαλα από κάθε άλλη φορά. Και ακόμα δεν ξέρω τι πήγε στραβά.

Θα σταθώ λίγο στην τελευταία περίπτωση. Γνώρισα τη Β. μέσω της αδερφής της, της Ε., που είναι φίλη της φίλης μου της Α. Μιλήσαμε 3-4 φορές μες στην πρώτη εβδομάδα και το Σάββατο βγήκαμε. Στο τέλος της βραδιάς καταλήξαμε να φιλιόμαστε για αρκετή ώρα πριν την αφήσω σπίτι της. Την Κυριακή ξαναβγήκαμε ως ζευγάρι και όλα ήταν τέλεια. Ταιριάζαμε. Η αλήθεια είναι ότι είχα καιρό να ξανανιώσω τόσο ωραία με κοπέλα. Και τη Δευτέρα εξαφανίστηκε. Δεν απαντούσε ούτε στα μηνύματα ούτε στο τηλέφωνο. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία, αλλά από την Τρίτη το πρωί άρχισα να ανησυχώ. (Είχαν προηγηθεί και τα επεισόδια στο κέντρο την προηγούμενη νύχτα και ήθελα να μάθω αν είναι καλά.) Από το μεσημέρι της Τρίτης το κινητό της ήταν κλειστό και παρέμεινε κλειστό μέχρι το πρωί του Σαββάτου. Στο σταθερό δεν απαντούσε, αν και προσπάθησα να τη βρω σε ώρες που λογικά θα ήταν σπίτι. Εκεί πραγματικά ανησύχησα. Αναγκάστηκα να ζητήσω από την Α. το τηλέφωνο της Ε., η οποία μου είπε ότι η αδερφή της είναι καλά. Της ζήτησα να πει στη Β. να με πάρει ένα τηλέφωνο ή να στείλει μήνυμα. Τίποτα. Προσπάθησα να την βρω στο τηλέφωνο τις επόμενες μέρες, τζίφος πάλι. Το Σάββατο τελικά ξαναπήρα την Α. και τη ρώτησα αν ξέρει κάτι. Μου είπε πως απ’ ό,τι ξέρει η Β. είναι καλά. Και κάπου εκεί (μια εβδομάδα μετά) σταμάτησα να την ψάχνω. (Φωνή πλήθους: «καιρός ήταν!»)

Μέχρι και σήμερα δεν έχουμε ξαναμιλήσει. Ειλικρινά δεν έχω ξανανιώσει πιο μαλάκας στη ζωή μου. Δεν ξέρω τι έφταιξε, δεν μου έδωσε κανένα σημάδι τα δύο βράδια που βγήκαμε ότι κάτι δεν πάει καλά, αντιθέτως όλα πήγαιναν πολύ καλά (ίσως υπερβολικά καλά). Αυτό που συνέβη είναι παράλογο. Είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει κάτι τέτοιο και προσπαθώ να το εξηγήσω. Συνήθως, οι φυσιολογικοί άνθρωποι κάποια στιγμή απαντάνε και λένε κάτι του στυλ: «είμαι μπερδεμένη», «θέλω χρόνο», «χώρισα πρόσφατα και δεν τον έχω ξεπεράσει», «σταμάτα να με ενοχλείς», κάτι. Οτιδήποτε. Δεν εξαφανίζονται. Και, ρε γαμώτο, δεν είμαι τύπος που εμπνέω τέτοιου είδους συμπεριφορά, ούτε αυτή φαινόταν τέτοια κοπέλα. Και αυτό είναι που με έχει τρελάνει. Ή κάτι δεν πάει καλά, ή η κοπέλα είναι εντελώς τρελή. (Φωνή πλήθους: «το δεύτερο!»)

Όπως και να ‘χει, τρεις ερωτικές απογοητεύσεις μέσα έναν χρόνο για κάποιον που μέχρι πέρυσι στη ζωή του είχε μόνο μία, είναι πάρα πολλές. Μιλάμε για υπερβολική δόση απογοήτευσης. Τι να πω, ας ελπίσουμε ότι το 2009 θα πάει λίγο καλύτερα, γιατί δεν θα την παλέψω...

Από την άλλη, συμπέρανα ότι έχω πολύ καλούς φίλους. (Φωνή πλήθους: «ευχαριστούμε!»)

(Σημείωση1: Την ημέρα που γνώρισα τη Β., οι πλανήτες Δίας και Αφροδίτη ήταν σε συζυγία, γεγονός που σύμφωνα με τους αστρολόγους ευνοεί τις ερωτικές γνωριμίες. Σχόλιο προς τους αστρολόγους: Γαμιέστε.)

(Σημείωση2: Αν είστε θηλυκού γένους, το όνομά σας αρχίζει από Βα, Κα, Μα και είναι και τρισύλλαβο, μην επικοινωνήσετε μαζί μου τις επόμενες μέρες. Μπορεί να αντιδράσω βίαια.)


Επαγγελματικά
("Αρχαιο-τι;;;")

Έτσι κι έτσι. Το διδακτορικό ξεκίνησε με στόχο να τελειώσει το συντομότερο, γιατί όσο πληρώνω αντί να πληρώνομαι προκοπή δεν θα δω. Ιδιαίτερα παράπονα δεν έχω, εκτός κάποιων πραγμάτων που αφορούν αποκλειστικά το Πανεπιστήμιο. Προβλήματα βέβαια υπάρχουν άπειρα (όποιος έχει κάνει διδακτορικό ξέρει) αλλά τα περίμενα. Και πάνω που άρχιζα να τα συνηθίζω, ξεκινούν οι Ισραηλίνοί πάλι πόλεμο με τους Παλαιστίνιους, ενώ οι υπόλοιποι Άραβες για την ώρα παρακολουθούν. Ό,τι σχέδια είχα σχετικά με την έρευνά μου για την Άνοιξη και το Καλοκαίρι αυτή τη στιγμή βρίσκονται στον αέρα. Άντε να δούμε τι θα γίνει κι εκεί...


Υγεία
(μφφφφ)

Το 2008 ήταν η χρονιά των δοντιών. 4 φρονιμίτες που έπρεπε να βγουν, αλλά τι έκπληξη! Δεν ήθελαν! Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μου το αποδείξουν. (Τα κατάφεραν.) Σχεδόν 3 μήνες ταλαιπωρία, ευτυχώς όμως έπεσα σε καλούς οδοντίατρους και γναθοχειρουργούς. Κατά τα άλλα, μια χαρά, 1-2 τραυματισμοί, 1-2 ιώσεις, τα γνωστά.


Ελεύθερος χρόνος
(λέμε τώρα)

Τον λίγο ελεύθερο χρόνο μου απασχόλησε κατά αποκλειστικότητα το θέατρο (όπως πάντα). Οι πρόβες για το Moth είχαν διακυμάνσεις. Τον χειμώνα πήγαν καλά, την άνοιξη και το καλοκαίρι όχι και τόσο, αλλά από το Σεπτέμβριο και μετά η ομάδα έχει πάρει τα πάνω της. Έχει γίνει πολλή δουλειά (χρειάζεται όμως πολύ περισσότερη) και για το μόνο που στενοχωριέμαι είναι ότι δεν είχα παραπάνω χρόνο να αφιερώσω. (Πάλι καλά πάντως που υπήρχε και αυτό και μπόρεσα να διοχετεύσω τη δημιουργικότητα που αναφέρω στην πρώτη ενότητα...)


Κοινωνικοπολιτικά
(τρία πουλάκια κάθονται)

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να γράψω πολλά. Ήταν που ήταν η χρονιά σκατά, ήρθε κι ο Δεκέμβρης και την αποτέλειωσε. Η δολοφονία του Αλέξη, το βιτριόλι στην κ. Κούνεβα, η αστυνομική βία, η δημοσιογραφική προπαγάνδα, οι αηδιαστικοί πολιτικοί και πόσα ακόμα που δεν μάθαμε... Έπεσαν πολλές μάσκες. Μέσα σε ένα μήνα μετατραπήκαμε (εμείς, όχι απαραίτητα κι εσείς) από τηλε-ενεργούς πολίτες σε πολίτες των δρόμων. Έφαγα όσα χημικά δεν έχω φάει στην υπόλοιπη ζωή μου (και πολύ παραπάνω), κι αν δεν ήμουν προετοιμασμένος την πρώτη μέρα, δεν ισχύει το ίδιο για τις επόμενες. (Ήδη μια μικρή ανοσία στα χημικά την έχω αποκτήσει.) Αν κάτι μου έμεινε παρακαταθήκη από τις κινητοποιήσεις για τη χρονιά που έρχεται, είναι ο στίχος του Ελύτη: "για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή".


Στα τσακίδια λοιπόν το 2008 και να μην επαναληφθεί.

Βέβαια, το παραπάνω ισχύει με την ελπίδα ότι το 2009 δεν θα είναι χειρότερο. Κι ως γνωστόν, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. (Αλλά πεθαίνει.) Διαβάστε λοιπόν (όσοι έχετε ακόμα κουράγιο), τον Καζαμία του 2009 από τον Πιτσιρίκο: Καζαμίας 2009

Γεράσιμος

Όχι άλλο 2008

(16 και σήμερα...)

Γίνεται να ξυπνήσω αύριο το πρωί και να είναι 1η Ιανουαρίου 2009; Γίνεται να αλλάξει τώρα η χρονιά και να ξεκουμπιστεί το 2008; (Άντε μετά να μην πιστέψεις στα δίσεκτα...)

Ειλικρινά, δεν αντέχω ούτε άλλη μια μέρα αυτής της χρονιάς...

Γεράσιμος

(Υ.Γ. Σχόλιο Χαράς στην παραπάνω δήλωση: "Πρόσεχε τι εύχεσαι..."
Απάντηση δική μου: "Την έχω σκεφτεί πολύ καλά αυτή την ευχή και δεν έχω κανένα λόγο να μην την κάνω."
Λίγο αργότερα όμως βρήκα έναν στη φράση: "κάθε πέρσι και καλύτερα". Πόσο χειρότερα (σε προσωπικό επίπεδο) μπορούν να πάνε τα πράγματα όμως;
Δεν θέλω να ξέρω.)

Άμοιρη Ασία

(Καλό μήνα)


Το σημερινό post είναι αφιερωμένο στην φίλη μου την Όλγα, φωτογράφο, που ταξιδεύει διαρκώς σε όλο τον κόσμο. Τα τελευταία χρόνια έχει μια ιδιαίτερη προτίμηση στην Ασία, και ειδικά στη Βιρμανία. Ωραία και καλά όλα αυτά, αν δεν υπήρχε και κάτι άλλο: Από όποια χώρα της Ασίας περνάει, ακολουθεί η καταστροφή.

Πρώτη παθούσα η Βιρμανία.
Πρόπερσι, αφού έφυγε από τη χώρα, ξέσπασε η "εξέγερση" των μοναχών, με διαδηλώσεις, συλλήψεις, εκτελέσεις, χαμός γενικότερα.
Πέρυσι, αφού έφυγε πάλι η Όλγα, η χώρα πνίγηκε στη βροχή, ολόκληρες επαρχίες πλημμύρισαν, χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ή τις περιουσίες τους.
(Βέβαια, θα μπορούσε κανείς να πει ότι όλα αυτά είναι απλά εκδηλώσεις διαμαρτυρίας -τη μια των ανθρώπων, την άλλη της φύσης- για την αποχώρηση της Όλγας από τη χώρα.)

Πέρυσι, επίσης, μετά την επίσκεψή της στην Κίνα έγινε ο μεγάλος σεισμός που ισοπέδωσε την επάρχία Σε Τσουάν (ή κάπως έτσι) και πάλι χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν ή έχασαν τις περιουσίες τους. (Κανονικά ο σεισμός θα έπρεπε να γίνει με το που έφτασε, όχι μετά.)

Αυτή τη φορά όμως, η αναταραχή την πρόλαβε. Εδώ και μια εβδομάδα (πάνω-κάτω), η Όλγα είναι αποκλεισμένη στο Βιετνάμ και περιμένει να ανοίξουν ξανά τα αεροδρόμια της Ταϋλάνδης για να συνεχίσει το ταξίδι της.
(Να θυμηθώ να τη ρωτήσω αν πέρασε και από την Ινδία προηγουμένως.)

Είναι πολύ πιθανό ότι στο άμεσο μέλλον οι Ασιατικές χώρες θα της απαγορεύσουν την είσοδο γιατί πόσες καταστροφες και εξεγέρσεις να αντέξουν κι αυτές πια;
Αυτό που απασχολεί εμένα όμως είναι άλλο: Μες στην επόμενη χρονιά θα χρειαστεί να ταξιδέψω στην Ιορδανία και ήδη ξέρω ότι κάποια στιγμή θα πάει και η Όλγα. Κι ενώ μέχρι πριν λίγο καιρό ήμουν ήσυχος γιατί ο χαμός γίνεται αφού φύγει, οπότε αρκούσε να ξέρω πότε θα πάει για να πάω πριν, τώρα τα δεδομένα ανατράπηκαν. Είναι γεγονός όμως ότι (για την ώρα) δεν συμβαίνει τίποτα όταν είναι εκεί, άρα μάλλον θα φροντίσω να πάμε ταυτόχρονα.

Ο κρυφός λόγος, όμως, που τα γράφω όλα αυτά, είναι ότι την ζηλεύω απίστευτα, γιατί κάνει όσα θα ήθελα κι εγώ να κάνω. Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να πηγαίνω για 1-2 μήνες στην Καμπότζη, στο Βιετνάμ, στην Κίνα και στην Ταϋλάνδη και ας έμενα αποκλεισμένος για λίγο κάπου.

Όλγα, σε περίπτωση που διαβάζεις αυτές τις αράδες, σου έυχομαι να ξανανοίξουν σύντομα τα αεροδρόμια (η κατάληψη λήγει σε λίγες ώρες, αν δεν έχει λήξει ήδη) και να συνεχίσεις το ταξίδι σου. Αλλά, αναρωτιέμαι, με βάση την τρέχουσα κοινωνικοπολιτική κατάσταση στην Ταϋλάνδη, μήπως μια επίσκεψη τώρα δεν είναι και η καλύτερη επιλογή; (από την άλλη, φωτογράφος είσαι, θα έχεις ένα σωρό θέματα να βγάλεις)

Προσεκτικά, έτσι;

Γεράσιμος

Υ.Γ. Το αστείο είναι ότι αυτό το blog πρωτοξεκίνησε με στόχο να ενημερώνει τους φίλους μου. Πλέον, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ελάχιστοι από αυτούς το διαβάζουν, οπότε είμαι πιο ελεύθερος να γράψω για αυτούς ό,τι θέλω... ;)