Η Επιβολή της Νομιμότητας

Διάβασα σε αυτό το κείμενο του Αρκούδου: Ξέρει, και δεν ενοχλείται. (είναι εξαιρετικό, διαβάστε το)

αυτό το δελτίο τύπου του Υπ. Προστασίας του Πολίτη (ολογράφως για να μην ξεχνάμε και τον Όργουελ),

που απαντά σε ερώτηση βουλευτών για αυτό το γεγονός.

Πέρα από όσα σχολιάζει ο Αρκούδος, το μάτι μου έπεσε σε αυτή τη φράση:

"Ο ελληνικός λαός, με την ωριμότητα που επιδεικνύει, απαιτεί την επιβολή της νομιμότητας προς πάσα κατεύθυνση."

Πολλά μπορεί να πει κανείς για την συγκεκριμένη πρόταση, αλλά εγώ θα επικεντρωθώ σε ένα.

Γιατί "την επιβολή της νομιμότητας";

Γιατί επιβολή και όχι εφαρμογή; Η νομιμότητα επιβάλλεται; Μια πολιτισμένη κοινωνία δεν αρκείται στην εφαρμογή των νόμων; Και πώς θα γίνεται αυτή η επιβολή;

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούω την συγκεκριμένη φράση τον τελευταίο καιρό, η συχνότητα με την οποία επαναλαμβάνεται όμως έχει αρχίσει και με προβληματίζει.

Είναι μια λέξη που περιέχει βια, που προϋποθέτει βια. Είναι μια λέξη που υποσυνείδητα σε κάνει να σφιχτείς, να αμυνθείς. Ίσως και να φοβηθείς. Όχι απαραίτητα επειδή κάτι θα συμβεί σε σένα, αλλά επειδή κάπου κάτι βίαιο θα συμβεί σε κάποιον.

Η χρήση της λέξης δεν είναι τυχαία, δεν μπορεί να είναι τυχαία όταν τα κείμενα αυτά στήνονται λέξη προς λέξη από επαγγελματίες προπαγανδιστές. Συνεισφέρει στη δημιουργία ενός κλίματος φόβου, που δηλητηριάζει την (τωρινή και την αυριανή) καθημερινότητά μας.

Στο μυαλό μου η "επιβολή της νομιμότητας προς πάσα κατεύθυνση" αντικαθίσταται από τη φράση "ξύλο προς πάσα κατεύθυνση". "Ωμή βια προς πάσα κατεύθυνση." "Τσάκισμα σε όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει ό,τι εμείς θεωρούμε ότι βρίσκεται κάτω από την λέξη "νομιμότητα"". Άλλωστε εμείς καθορίζουμε τι είναι νόμιμο.

Με το κοινωνικό χάος προ των πυλών δεν είναι περίεργο που η κρατική βια εντείνεται. Άσχετα αν αυτό είναι βλακώδες και - όπως έχει αποδείξει η ιστορία - αυτοκαταστροφικό. Δεν τους νοιάζει όμως. Άλλος είναι ο στόχος τους.

Η επίσης προπαγαδιστική (και εμετική) εξίσωση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής με τον ΣΥΡΙΖΑ και οι συγκρίσεις με τη Γερμανία κατά την άνοδο του Ναζισμού δείχνουν πως ακόμα και η ιστορία - αντί να διδάξει - χρησιμοποιείται με στόχο το κομματικό - λάθος - το ταξικό όφελος. Διαστρεβλώνεται για να διατηρήσει τα προνόμιά της η μικρή μερίδα "συμπολιτών" μας που τόσα χρόνια είχε την εξουσία. (Ίσως κι από πάντα.) Την πραγματική εξουσία. (Αν αναρωτιέστε ποιοι είναι, το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα βρίσκεται στην περίφημη πλέον λίστα που είχε "ξεχάσει" στο αρχείο του ο Βενιζέλος.)

Είναι προτιμότερο για αυτούς να μας βάλουν να φαγωθούμε μεταξύ μας γιατί έτσι κερδίζουν χρόνο. Δεν μπορώ να καταλάβω όμως τι σκέφτονται, αν σκέφτονται, για μετά. Όσο κι αν μεταθέσουν την ημερομηνία λήξης, κάποια στιγμή αυτή θα φτάσει. 

Δεν μου αρέσει καθόλου το πού οδηγούμαστε.

Ανεξαρτήτως Κυβέρνησης

Να ένα παράδειγμα του τι πρέπει να αλλάξει επιτέλους σε αυτή τη χώρα, ανεξαρτήτως κυβέρνησης.

Πήγα σήμερα στην πλησιέστερη Εφορία για να παραλάβω τον κλειδάριθμο. (Πρώτη παράνοια αυτή: Αφού κάνω την αίτηση online, και δίνω έτσι κι αλλιώς τα στοιχεία μου, γιατί να μην μπορεί να μου αποσταλεί αυτομάτως;)

Τέλος πάντων. Αφού μπορώ να τον παραλάβω από οποιαδήποτε Εφορία, κομμάτια να γίνει.

Στην Εφορία λοιπόν, όλα πάνε καλά, είμαι με την αίτηση μπροστά στην υπάλληλο. Κοιτάζει τα στοιχεία στον υπολογιστή και μου λέει "έχετε αλλάξει ταυτότητα, οπότε δεν μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε, πρέπει να πάτε στην αρμόδια ΔΟΥ".

"Μα", της λέω, "έχετε την ταυτότητά μου (και εμένα) μπροστά σας. Έχετε την καρτέλα ανοιχτή στον υπολογιστή με όλα μου τα στοιχεία. Δεν μπορείτε να κάνετε την αλλαγή;"

(Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να αλλάξει έναν αριθμό. Έναν αριθμό!)

Ευγενέστατα μου απαντάει, "όχι κύριε, δεν γίνεται. Αφού πρέπει να γίνει και αλλαγή στοιχείων, πρέπει να πάτε στην αρμόδια ΔΟΥ."

Την ευχαρίστησα και έφυγα.

Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ. Οι Εφορίες όλης της χώρας έχουν πρόσβαση στα στοιχεία μου. Όταν είναι για κακό, είναι όλοι ενήμεροι και ικανοί να με κυνηγήσουν όπου κι αν είμαι. Όταν πρόκειται όμως για κάτι που θα διευκόλυνε εμένα, γιατί δεν μπορούν να το κάνουν, όσο απλό κι αν είναι;

Κατά τη γνώμη μου, δεν μπορεί να νοείται ως σοβαρό ένα κράτος, στο οποίο τα τμήματα μιας υπηρεσίας του, που έτσι κι αλλιώς είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους, δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν οποιονδήποτε πολίτη.

Και αυτό είναι ένα από τα δεκάδες, εκατοντάδες μικρά πράγματα που μας βασανίζουν καθημερινά. Αυτά είναι πράγματα που πρέπει να αλλάξουν ανεξαρτήτως κυβέρνησης, ανεξαρτήτως κρίσης, ανεξαρτήτως μνημονίου, ανεξαρτήτως νομίσματος. Και πρέπει να αλλάξουν για εμάς τους ίδιους, για να μπορούμε να ζήσουμε πιο ανθρώπινα. Κι αν αναγκαζόμαστε να το κάνουμε επειδή μας το επιβάλλουν άλλοι, ε, τότε θα έπρεπε απλά να ντρεπόμαστε.

Γιατί αυτό είναι που "χαλάει την εικόνα μας στο εξωτερικό". Πράγματα που είναι αυτονόητα για ένα πολιτισμένο κράτος δυτικού τύπου, εμείς τα εφαρμόζουμε μόνο όταν μας βάλουν το μαχαίρι στο λαιμό.

Ε λοιπόν εμένα αυτό δεν μου αρέσει. Θέλω να αλλάξει. Και ξέρω ότι αυτές οι μικρές αλλαγές μπορούν να γίνουν χωρίς πολύ κόπο. Αρκεί να πάψουμε να λέμε "αυτή είναι η Ελλάδα" και να το απαιτήσουμε. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όχι απλά μπορούμε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να το απαιτούμε. Αν αλλάξει ο τρόπος σκέψης μας, θα αλλάξει και η σχέση μας με αυτό που ονομάζουμε κράτος. Στο τέλος θα αλλάξει και αυτό.

Γ.

Ενεργητική – Παθητική φωνή

Ο φίλος μου ο Βαγγέλης μου έστειλε το παρακάτω κείμενο για να το ανεβάσω στο blog. (Βαγγέλη, αφού έκανες την αρχή, ευκαιρία είναι να φτιάξεις και το δικό σου blog.) Διαβάστε λοιπόν πώς ένα τυχαίο καθημερινό συμβάν μπορεί να σε βάλει σε σκέψεις:

Ενεργητική – Παθητική φωνή

Αθάνατη Ελλάδα.

Περνούσα τις προάλλες από το ΙΚΑ Ν. Ιωνίας όπου είδα το εξής. Μία καθαρίστρια στο μπαλκόνι σφουγγάριζε. Το ιδιαίτερο της συγκεκριμένη περίπτωσης ήταν ότι η εν λόγω κυρία τίναζε την σφουγγαρίστρα της από το μπαλκόνι. Κάτω από το μπαλκόνι δεν είχε άλλο μπαλκόνι. Είχε δρόμο.

Αυτό με έβαλε σε σκέψεις. Δεν είναι λίγες οι φορές που άνθρωποι των επάνω ορόφων αγνοώντας πλήρως ότι από κάτω μπορεί να είναι κάποιος άλλος, μπορεί να πετάει σκουπίδια, να τινάζει χαλιά, να ρίχνει νερά και ούτω καθεξής. Αυτό με το τίναγμα χαλιών πάντως μου έχει τύχει. Τρώγαμε στο μπαλκόνι και στον ακριβώς από επάνω όροφο τίναζαν χαλιά και ερχόταν σκόνη κατά πάνω μας. Η σκέψη αυτή, του τινάζω το χαλί στο μπαλκόνι, ή πετάω κάτι μπορεί να προέρχεται από την ταπεινή μας καταγωγή πριν τις πολυκατοικίες, όπου δεν υπήρχε ο από κάτω σαν έννοια. Όπως και πολλά άλλα πράγματα και αυτό μάλλον δεν άλλαξε στην νοοτροπία μας.

Αυτή η ικανότητα να ενεργεί ο από επάνω και να παθαίνει από κάτω δεν είναι άγνωστη στα ελληνικά χρονικά. Ο καθένας που είναι από επάνω αρκετές φορές ενεργεί χωρίς να ενδιαφέρεται ποιος είναι από κάτω και τι θα πάθει. Ακόμη και ο αείμνηστος ΘΒ στην ταινία του Φαλακρός Πράκτωρ το είχε μνημονεύσει: «Ει, εσείς από πάνω, προσέχετε λίγο τους από κάτω».

Η ελληνική γλώσσα το λέει ξεκάθαρα: Ενεργητική και Παθητική φωνή. Ο ένας ενεργεί, ο άλλος παθαίνει. Η κυρία σφουγγαρίζει, ο από κάτω σφουγγαρίζεται.

Προσοχή μαντάμ.