Τα Μπλε Φεγγάρια του 2018

Προχθές είχαμε την ευκαιρία να δούμε την σπάνια "ματωμένη μπλε υπερπανσέληνο". Ήταν όμως κάτι τόσο το ιδιαίτερο όσο φαίνεται από το όνομά της; Και τι ακριβώς σημαίνει;

Η προχθεσινή υπερπανσέληνος (31/1/2018)

Υπερπανσέληνο έχουμε όταν η πανσέληνος είναι στο περίγειο, δηλαδή στην κοντινότερη απόσταση από την Γη. Για την ακρίβεια, κάθε πανσέληνος θεωρείται υπερπανσέληνος αν βρίσκεται λιγότερο από 360.000 χλμ από το κέντρο της Γης. Η χθεσινή πανσέληνος απείχε 360.198 χλμ, οπότε κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι υπερπανσέληνος, αλλά είναι πολύ κοντά στο όριο και της κάναμε το χατίρι.

Πόσο "σούπερ" είναι όμως μια υπερπανσέληνος; Μια υπερπανσέληνος φαίνεται περίπου 7% μεγαλύτερη και είναι 15% πιο φωτεινή από μια μέση πανσέληνο. Στην φωτογραφία φαίνεται η διαφορά ανάμεσα σε μια υπερπανσέληνο και σε μια μέση πανσέληνο. Η διαφορά μεγέθους δεν είναι τόσο εντυπωσιακή, αλλά η διαφορά στην φωτεινότητα γίνεται σίγουρα αισθητή.

Διαφορά υπερπανσελήνου - μέσης πανσελήνου
Πηγή: By Marcoaliaslama (Own work) [CC BY-SA 3.0 or GFDL], via Wikimedia Commons

Συνήθως έχουμε 2-3 υπερπανσελήνους στη σειρά, αν και μόνο μια κάθε χρόνο βρίσκεται ακριβώς στο περίγειο. Φέτος αυτή ήταν την νύχτα της 1ης Ιανουαρίου. Η προχθεσινή πανσέληνος ήταν λίγο μικρότερη σε μέγεθος και φωτεινότητα, αν και η διαφορά είναι ανεπαίσθητη για το ανθρώπινο μάτι.

Απόσταση πανσελήνου από την Γη
Πηγή: Jürgen Giesen

"Ματωμένη" λέμε μια πανσέληνο όταν συνοδεύεται από ολική έκλειψη σελήνης. Στην κορύφωση της έκλειψης η σελήνη δεν φαίνεται μαύρη αλλά κόκκινη. Παρόλο που η σκιά της Γης την καλύπτει πλήρως, λίγο φως από τον ήλιο καταφέρνει και περνάει και της δίνει την ματωμένη όψη.

Ολική έκλειψη Σελήνης
Πηγή: By Alfredo Garcia, Jr, [2] (Flickr [1]) [CC BY-SA 2.0], via Wikimedia Commons

Δυστυχώς αυτή τη φορά η έκλειψη δεν ήταν ορατή από την Ελλάδα. Τελείωσε την ώρα που το φεγγάρι ανέτελλε. Τυχερές ήταν η Αμερική και η Ασία. Όμως έρχεται και η σειρά μας, καθώς η επόμενη έκλειψη σελήνης θα συμβεί στα τέλη Ιουλίου και θα είναι ορατή κι εδώ. Η πανσέληνος όμως θα είναι στο απόγειο, δηλαδή στην μεγαλύτερη απόσταση από την Γη. Και πάλι ριγμένοι...

Ενώ η "υπερπανσέληνος" και η "ματωμένη" πανσέληνος είναι ορατά αστρονομικά φαινόμενα, το "μπλε φεγγάρι" είναι απλώς μια ημερολογιακή σύμπτωση. Μπλε φεγγάρι λέμε την δεύτερη πανσέληνο μέσα στον ίδιο μήνα (αν και αρχικά ο ορισμός του ήταν διαφορετικός). Αυτό συμβαίνει γιατί οι πανσέληνοι απέχουν περίπου 29 ημέρες μεταξύ τους, ενώ οι μήνες έχουν 30-31 ημέρες. Στην περίπτωση που η πρώτη πανσέληνος πέσει στην 1-2 κάποιου μήνα, χωράει και μια δεύτερη στις 30-31, όπως ακριβώς έγινε φέτος τον Ιανουάριο.
Άρα το φεγγάρι δεν γίνεται μπλε, απλά κάνει διπλή εμφάνιση.

Μπλε φεγγάρι έχουμε κάθε 2 χρόνια περίπου, για αυτό και υπάρχει η φράση "Once in a Blue Moon" που αναφέρεται σε κάτι που δεν συμβαίνει συχνά. Φέτος όμως έχουμε δύο Μπλε φεγγάρια, ένα τον Ιανουάριο και ένα τον Μάρτιο, ενώ δεν έχουμε καμία πανσέληνο τον Φεβρουάριο (φαινόμενο γνωστό ως "Μαύρο Φεγγάρι"). Αυτό είχε να συμβεί από το 1999, δηλαδή πριν 19 χρόνια και θα ξανασυμβεί σε 19 χρόνια, ακολουθώντας πιστά τον κύκλο του Μέτωνα.

Ημερομηνίες πανσελήνων 2018
Πηγή: timeanddate.com

Συνοψίζοντας, μπορεί η σύμπτωση υπερπανσελήνου, έκλειψης και "μπλε φεγγαριού" να συμβαίνει πολύ σπάνια, αλλά η σύμπτωση που έχει πραγματικά ενδιαφέρον είναι αυτή της έκλειψης με την υπερπανσέληνο. Και η επόμενη είναι σε έναν χρόνο από τώρα, στις 20-21 Ιανουαρίου. Και θα είναι ορατή στην Ελλάδα, αν και θα είναι χαράματα. Που είναι ακριβώς η κατάλληλη ώρα για να την φωτογραφίσει κανείς.

Όπως καταλαβαίνετε, κάποιοι δεν θα κοιμηθούμε εκείνο το βράδυ. Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε...


Γ.

Ερμής ο ανάδρομος

Αυτές τις μέρες ο Ερμής ξεκινάει την ανάδρομη πορεία του στον ουρανό. Αυτό σημαίνει ότι βρίσκεται στη μεγαλύτερη φαινομενική απόσταση από τον Ήλιο, άρα είναι οριακά ορατός λίγο μετά τη δύση του Ήλιου. Για να τον δείτε, πρέπει να έχετε θέα στον βορειοδυτικό ορίζοντα και καθαρή ατμόσφαιρα.

Στη φωτογραφία βλέπετε την δική μου αποψινή προσπάθεια λίγο έξω από την Αθήνα. Ο Ερμής ίσα που φαίνεται πάνω από το ζευγάρι και τη γωνία του κτιρίου. (Ανοίξτε την φωτογραφία για να την δείτε στο κανονικό μέγεθος.)

Πατήστε στην φωτογραφία για να ανοίξει σε πλήρες μέγεθος

Μεγεθύνοντας την φωτογραφία ο Ερμής διακρίνεται λίγο καλύτερα. Επίσης, λίγο δεξιότερα και πάνω φαίνεται ο Βασιλίσκος, το λαμπρότερο αστέρι του αστερισμού του Λέοντα.

Στην παρακάτω εικόνα από το Stellarium εμφανίζεται η τροχιά του Ερμή και συγκεκριμένα η στροφή που θα διαγράψει στον ουρανό (από τα δεξιά προς τα αριστερά).

Καθώς "στρίβει" λοιπόν, θα παραμείνει στην ίδια περίπου απόσταση για μερικές μέρες, μέχρι να ξεκινήσει να κινείται προς τον Ήλιο και να εξαφανιστεί πάλι. Αν είστε σε μέρος με καθαρό ουρανό και θέα προς τη δύση, δοκιμάστε να τον διακρίνετε μια ώρα περίπου μετά το ηλιοβασίλεμα.

Α, και φίλοι Λέοντες: Αν δεν το καταλάβατε, αυτό το μήνα έχετε τον Ερμή ανάδρομο. 😜

Γ.

Η γάτα σου είναι πάνω στο δέντρο

Η Ρέα

Την Ρέα την βρήκαμε νεογέννητη μαζί με τα δύο αδερφάκια της, τον Άρη και την Ήρα, στην Εστία του Πανεπιστημίου Πατρών. Τα πήγαμε αμέσως στον κτηνίατρο. Όταν φτάσαμε, η Ρέα ήταν ετοιμοθάνατη.

Ήταν όντως πολύ μικρά και για να έχουν ελπίδες να επιβιώσουν έπρεπε να τα κρατάμε ζεστά, να τα καθαρίζουμε και να τα ταΐζουμε με μια αυτοσχέδια σύριγγα-μπιμπερό. Ευτυχώς ο πατέρας μου έφερε μια ηλεκτρική θερμοφόρα και λύθηκε το θέμα της ζεστασιάς. Εγώ ανέλαβα το τάισμα και το καθάρισμα. Κατάφεραν και τα τρία να ξεπεράσουν την πρώτη δύσκολη φάση της ζωής τους, αλλά η μοίρα το έφερε έτσι ώστε στο τέλος επέζησε μόνο το αουτσάιντερ, η Ρέα.

Τα χαρακτηριστικά της Ρέας που την έκαναν να ξεχωρίζει ήταν δύο: Η σπασμένη άκρη της ουράς της που θύμιζε λιγάκι αγκίστρι και η συνήθειά της να σκαρφαλώνει πάνω μου για να κάτσει στους ώμους μου. Το σκαρφάλωμα γενικότερα ήταν η αγαπημένη της συνήθεια. (Και ήταν αυτό που της έσωσε τουλάχιστον μια φορά τη ζωή.)

Όταν ήταν μικρή ακόμα, έκανε ένα άλμα και έφτανε κατευθείαν στους ώμους μου. Δεν θα ξεχάσω τις έντρομες φάτσες των φίλων μου, όταν εκεί που στεκόμασταν όρθιοι και μιλούσαμε, έβλεπαν ξαφνικά μια γάτα να πηδάει στην πλάτη μου και να κάθεται στο σβέρκο μου. Τον χειμώνα - που τα ρούχα ήταν χοντρά - δεν είχα πρόβλημα, αλλά τα καλοκαίρια είχα φάει μερικές γερές νυχιές στην πλάτη....

Αργότερα, όταν βάρυνε, ήθελε να σκαρφαλώνει στους ώμους μου μόνο όταν έβγαινα από το μπάνιο φορώντας ένα χοντρό μπουρνούζι. Με περίμενε ικετευτικά να της δώσω το οκ και μόνο τότε έκανε το άλμα.

Εδώ ποζάρει με το μπουρνούζι, αψηφώντας λίγο την βαρύτητα

Το ότι τα ζώα καταλαβαίνουν περισσότερα από όσα νομίζουμε το ήξερα, όμως η Ρέα ανέβασε αρκετά τον πήχη. Είχε αποφασίσει μόνη της ότι όταν πέρναγε η ώρα το πρωί, έπρεπε να ξυπνήσω. Στην αρχή νιαούριζε κι ανέβαινε στο κρεβάτι και με σκούνταγε. Ξυπνούσα, αλλά δεν μπορούσε εύκολα να με κάνει να σηκωθώ. Αργότερα ανακάλυψε (μάλλον τυχαία) έναν πιο αποδοτικό τρόπο.

Είχε παρατηρήσει ότι στο δεύτερο ράφι της βιβλιοθήκης υπήρχαν μερικά εύθραυστα αναμνηστικά που έκαναν έναν χαρακτηριστικό οξύ ήχο όταν τα χτυπούσε. Ένα πρωί λοιπόν, σκαρφάλωσε και άρχιζε να πειράζει ένα από αυτά με στόχο να το ρίξει, αλλά αργά αργά. Άκουσα το "γκλιν γκλιν", ξύπνησα, κατάλαβα τι πάει να γίνει και πετάχτηκα πάνω για να την σταματήσω. Από τότε, αυτή ήταν η καθημερινή μας ρουτίνα. Μέχρι που μια μέρα δεν ξύπνησα, έριξε κάτι κάτω και έγινε χίλια κομμάτια. Λίγο η τρομάρα που πήρε, λίγο οι φωνές που της έβαλα, δεν το ξανάκανε.

Σολάριουμ

Τα τελευταία χρόνια είχε πάψε να μας ξυπνάει το πρωί. Αντιθέτως, μας περίμενε πρώτη να πάμε για ύπνο το βράδυ. Είχε πάψει να κάνει άλματα. Σκαρφάλωνε σε όλο και λιγότερα μέρη. Σε μερικά σημεία είχαμε φτιάξει πρόχειρα σκαλοπάτια για να ανεβοκατεβαίνει πιο εύκολα.

Φέτος το Πάσχα που την είδα για τελευταία φορά, ερχόταν να κοιμηθεί μαζί μου περισσότερο από ό,τι συνήθως. Όταν έφυγα την χαιρέτησα με δάκρυα στα μάτια, γιατί ήξερα ότι ο καιρός πλησιάζει. Στενοχωριέμαι γιατί δεν μπόρεσα σήμερα να είμαι εκεί, δίπλα της. Αλλά ίσως να είναι καλύτερα έτσι.

Σε νεαρή ηλικία

Θα την θυμάμαι πάντα σαν το γατάκι που κατάφερνε να μου αποσπάσει την προσοχή όσο απασχολημένος κι αν ήμουν.

Που με τον τρόπο της με ηρεμούσε όταν δεν ήμουν καλά.

Που ήθελε να κοιμάται πάνω μου όταν ξάπλωνα μπρούμυτα.

Που με συνόδευε στην ταράτσα όταν έβγαινα για να παρατηρήσω τα άστρα. (Εγώ φωτογράφιζα, εκείνη κυνηγούσε - έκαστος στο είδος του.)

Που την ξεχνούσα στην ταράτσα όταν δεν ήθελε να μπει μέσα μαζί μου και μετά άκουγα τα εξ αμάξης όταν της άνοιγα.

Που το έπαιζε ανεξάρτητη, αλλά όταν επιστρέφαμε από ταξίδι μας κρατούσε λίγο μούτρα και μετά ήταν συνέχεια δίπλα μας.

Που παραλίγο να καεί μια μέρα όταν η γούνα της ακουμπούσε σε ένα πορτατίφ κι εκείνη στεκόταν ατάραχη.

Θα θυμάμαι το κυνηγητό μες στο σπίτι, το κρυφτό με την ουρά της πάντα απέξω, το παιχνίδι με τις μπατονέτες, τα ξαφνικά άλματα όταν τρόμαζε, τις ιδιαίτερες διατροφικές της συνήθειες, τα νιαουρίσματα μπροστά σε κλειστές πόρτες, τις φορές που δεν την βρίσκαμε και μας είχε γραμμένους όσο κι αν φωνάζαμε, την πρώτη φορά που σκαρφάλωσε πάνω μου, την φορά που την κατέβασα χαράματα από ένα δέντρο...

Την ημέρα που την βρήκα, η κτηνίατρος μου είχε πει να μην στεναχωρηθώ αν δεν βγάλει τη νύχτα. Από τότε πέρασαν 15 χρόνια. Κατά κάποιο τρόπο, κάθε μέρα με την Ρέα μετά την πρώτη ήταν για μένα ένα δώρο.

Αντίο μικρή μου...

Γ.

Το αγαπημένο της σπορ

Υ/Γ. Ο τίτλος του άρθρου είναι παρμένος από ένα παλιό ανέκδοτο:

Κάποιος που ξενιτεύεται λέει στον κολλητό του να του στέλνει νέα. Αλλά τα άσχημα νέα να του τα λέει με τρόπο.

"Δηλαδή πώς;", ρωτάει ο κολλητός του.

"Να. Την πρώτη μέρα θα μου στείλεις ένα μήνυμα της μορφής: - Εδώ ο ήλιος λάμπει. Τα πουλάκια κελαηδούν. Η γάτα σου είναι πάνω στο δέντρο.

Την δεύτερη μέρα θα μου στείλεις: - Εδώ έχει συννεφιά. Τα πουλάκια σώπασαν. Η γάτα σου είναι πάνω στο δέντρο.

Την τρίτη μέρα: - Εδώ βρέχει καταρρακτωδώς. Τα πουλάκια έφυγαν. Η γάτα σου είναι πάνω στο δέντρο.

Ε πού θα πάει, θα καταλάβω ότι κάτι τρέχει με τη γάτα μου."

Λίγο καιρό μετά, ο ξενιτεμένος λαμβάνει το εξής μήνυμα από τον φίλο του: - Εδώ ο ήλιος λάμπει. Τα πουλάκια κελαηδούν. Η γιαγιά σου είναι πάνω στο δέντρο.

Μα τον Βύρωνα Πολύδωρα;

Περί ΕΣΡ, ΣτΕ, νόμου αδειοδότησης καναλιών κ.ά.

Είναι σαφές πλέον ότι η Κυβέρνηση μας τρολάρει. Την πρώτη φορά στην συνεργασία με τους ΑΝΕΛ ευθυμήσαμε, την δεύτερη φορά με την επιλογή του Παυλόπουλου για Πρόεδρο της Δημοκρατίας μείναμε λίγο άναυδοι, τώρα με τον Βύρωνα Πολύδωρα για πρόεδρο του ΕΣΡ αρχίζει και γίνεται ενοχλητικό.

Η επίσημη εκδοχή είναι πως τον επέλεξαν για να αναγκάσουν την ΝΔ να τον ψηφίσει. Ή - αν δεν τον ψηφίσει - να εκτεθεί στους ψηφοφόρους της κλπ κλπ.

Το βασικό ερώτημα είναι: ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί να τον ψηφίσει; Πόσο πιο κάτω θα πέσουν αυτοί που έχουν απομείνει σε αυτό το κουφάρι;

Μα τον Πολύδωρα; Γιατί όχι τον Μιχάλη Λιάπη, που είναι αρτιότερα καταρτισμένος στις σύγχρονες τεχνολογίες, όπως δείχνει η παρακάτω ομιλία του για τα Τζι Έιτς Ζι;

Μα, θα πει ένας Συριζαίος (ποιος θα έχει τα μούτρα δεν ξέρω, αλλά τέλος πάντων), χρειαζόμασταν έναν υποψήφιο που να μπορεί να τον ψηφίσει και η άλλη πλευρά.

Κι εγώ θα απαντήσω: αν η αριστερά δεν μπορεί - σε 2 περιπτώσεις - να βρει έναν δικό της υποψήφιο ευρείας αποδοχής ή έναν διακομματικό (αλλά πραγματικά διακομματικό) κατάλληλο για τη θέση, ε τότε να το κλείσουμε το μαγαζί και να πάμε να καλλιεργήσουμε σαλιγκάρια.

Και τώρα, ορισμένες σκέψεις για την πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ που έφερε τα πάνω κάτω.

Προς Κυβέρνηση: Τα κάνατε μαντάρα. Και το ξέρατε πριν γίνει η αδειοδότηση ότι κινδυνεύει να κριθεί αντισυνταγματική. Λίγη αυτοκριτική δεν βλάπτει. Αυτό το "φταίνε πάντα όλοι οι άλλοι" έχει καταντήσει πολύ κουραστικό.

Για ΣτΕ: Όλα θα ήταν ωραία και καλά, αν δεν είχε προηγηθεί λίγους μήνες πριν η απόφαση για το "The Mall" που μέσες άκρες έλεγε: "χτίστηκε παράνομα, αλλά τι να κάνουμε τώρα, να το γκρεμίσουμε; στην Ελλάδα ζούμε, δεν κάνουμε καλύτερα μια ρυθμισούλα να το κρατήσουμε αφού το θέλει και ο κόσμος;"

Με δυο λόγια, έχουμε δύο περιπτώσεις αντισυνταγματικότητας που το κακό έχει ήδη γίνει, αλλά στην μια πειράζει ενώ στην άλλη δεν πειράζει. Και όλως τυχαίως και στις δύο περιπτώσεις ευνοημένοι βγαίνουν οι ολιγάρχες. Ίσως είναι τυχαίο, ίσως όχι. Nα το ξανακοιτάξουμε στο μέλλον.

Γενικό συμπέρασμα από τις αντιπαραθέσεις των κομμάτων γύρω από το ΣτΕ: Κυβέρνηση κατώτερη τον περιστάσεων, αντιπολίτευση κατώτερη των περιστάσεων, γενικά όλοι κατώτεροι των περιστάσεων. Θα μου πεις, εμείς δεν τους ψηφίσαμε; Ε, κι εμείς κατώτεροι των περιστάσεων. Διαχρονικά.

Γ.

Υ/Γ.1: Μα τον Πολύδωρα;

Υ/Γ.2: Αναλυτικότερα για τον Πολύδωρα τα λέει εξαιρετικά ο zaphod: http://aeisixtir.blogspot.com/2016/10/blog-post_29.html

.
.
.

Μα τον Πολύδωρα;

Πότε πάψαμε να είμαστε άνθρωποι;

Το συγκεκριμένο άρθρο δεν απευθύνεται στους ανθρώπους που χρόνια τώρα βοηθούν με όποιο τρόπο μπορούν τους πρόσφυγες και γενικότερα τους μετανάστες. Απευθύνεται σε όλους τους υπόλοιπους, που τους σκοτώνουν, τους βασανίζουν, τους εκμεταλλεύονται. Που δηλώνουν ότι θα έπρεπε να τους βυθίζαμε πριν φτάσουν στις ακτές μας. Που χρησιμοποιούν τον όρο λαθρομετανάστες. Που ξινίζουν τα μούτρα τους όταν βλέπουν μια οικογένεια προσφύγων στο σταθμό του Ηλεκτρικού. Απευθύνεται και σε αυτούς που ανέχονται με τη σιωπή τους τις παραπάνω συμπεριφορές.

Πρόσφατα ξαναδιάβασα την Οδύσσεια. Για την ακρίβεια, την διάβασα για πρώτη φορά ολόκληρη, αφού στο σχολείο είχαμε διδαχτεί μόνο ένα μέρος της. Ανάμεσα στα πολλά πράγματα που δεν είχα συγκρατήσει, υπήρξε κι ένα που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση.

Σε πολλά σημεία του έπους, ο Οδυσσέας ή ο Τηλέμαχος φτάνουν σε κάποιο παλάτι ως άγνωστοι ξένοι. Κι αν στον Τηλέμαχο είναι εμφανής η αρχοντική καταγωγή, ο Οδυσσέας είναι ρακένδυτος (ή εντελώς γυμνός) και καταταλαιπωρημένος. Οι οικοδεσπότες τους, τους ταΐζουν, τους πλένουν, τους ντύνουν και τους αφήνουν να ξεκουραστούν, πριν καν ρωτήσουν το όνομά τους. Μόνο αφού ξεκουραστεί ο ξένος είναι ευγενικό να τον ρωτήσουν ποιος είναι κι από πού έρχεται. Είτε στην Ιθάκη είτε στην Πύλο είτε στην Σπάρτη είτε στους Φαίακες, οι κανόνες υποδοχής είναι ακριβώς οι ίδιοι. Ακόμα κι η Καλυψώ έτσι υποδέχεται τον Ερμή στο νησί της πριν τον ρωτήσει τι δουλειά έχει εκεί.

Θα μου πεις, αυτά τα κάνουν οι θεοί και οι βασιλιάδες, που έχουν τα πλούτη και την δύναμη. Όμως κι ο Εύμαιος ο χοιροβοσκός σφάζει για τον άγνωστο ζητιάνο/Οδυσσέα δύο από τα γουρούνια του. 

Ο διάλογός τους περιέχει όλη την ουσία:

κι ο Οδυσσέας
χαιρόταν που έτσι, τον προσδέχτηκε κι αυτά τα λόγια του ΄πε:
«Ο Δίας μακάρι κι οι άλλοι αθάνατοι θεοί να σου χαρίσουν
ό,τι ποθεί η καρδιά σου, ξένε μου, που έτσι καλά με δέχτης!»
Εύμαιε, και συ του απηλογήθηκες, χοιροβοσκέ, και του ΄πες:
«Ξένε, σωστό δεν το ΄χω ο ξένος μου να νιώσει αψηφισμένος,
κι ας είναι πιο από σένα δύστυχος· φτωχοί και ξένοι έρχονται
όλοι απ΄ το Δία, κι είναι καλόδεχτο το χάρισμά μας πάντα,
όσο μικρό.

(Ξ 51-59, μτφρ Καζαντζάκη-Κακριδή)

Από τον πρώτο λοιπόν ως τον τελευταίο, όλοι κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να φιλοξενήσουν τους ξένους, γιατί ο ξένος είναι ιερός.

Οι μόνοι που δεν τηρούν τους κανόνες φιλοξενίας είναι τα τέρατα (π.χ. Πολύφημος, Κίρκη) και οι μνηστήρες. Και αν προσέξεις, όλοι στο τέλος τιμωρούνται.

Γινόταν και στην πραγματικότητα έτσι; Ίσως όχι. Όμως αυτή ήταν η κουλτούρα με την οποία μεγάλωναν οι Έλληνες κάποτε. Αυτές τις ιστορίες μάθαιναν για τη συμπεριφορά απέναντι στους ξένους. Αυτά ήταν τα πρότυπα στα οποία προσπαθούσαν να μοιάσουν.

Σήμερα όμως δεν θέλουμε καν να ξέρουμε ποιοι είναι οι ξένοι κι από πού ήρθαν. (Για να τους δώσουμε έστω λίγο νερό ούτε λόγος...) Θα τους βρίσουμε, θα τους ταλαιπωρήσουμε κι άλλο, θα τους φερθούμε απάνθρωπα. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να μας αδειάσουν την γωνιά, γιατί θα μας πάρουν τις δουλειές, θα μας κολλήσουν αρρώστιες, θα αλλοιώσουν την δομή της κοινωνίας μας (σιγά την δομή) κλπ κλπ. Στην πραγματικότητα, μας ενοχλεί ότι είναι πιο μαυριδεροί και πιο φτωχοί από μας, και μας χαλάνε την εικόνα.

Ακόμα χειρότερα, θα εμποδίσουμε κι αυτούς που προσπαθούν να κάνουν κάτι. Θα καλέσουμε την αστυνομία γιατί κάποιος άνοιξε την πόρτα της πολυκατοικίας ώστε να προστατευτούν οι πρόσφυγες από την καταρρακτώδη βροχή. Θα ζητήσουμε την σύλληψη του οδηγού που πήγε με το λεωφορείο εκτός υπηρεσίας να μεταφέρει πρόσφυγες σε ασφαλές μέρος.

Η πλήρης αντίθεση του τότε με το τώρα συμπυκνώνεται στην (βαθύτατα ειρωνική) απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης να ονομάσει την επιχείρηση σύλληψης και εγκλεισμού των μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης "Ξένιος Δίας". Τραγική ειρωνεία. Και ύβρις.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί έχω μια απορία, αλλά όχι αυτήν που γράφω στον τίτλο. Η πραγματική ερώτηση που θέλω να σου κάνω είναι άλλη:

Πότε πάψαμε να είμαστε Έλληνες;

Γ.

Τίποτα δεν γίνεται, αν δεν το διεκδικήσεις

Ας αρχίσω με μια ιστορία.

Το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής θητείας μου το υπηρέτησα στον Έβρο, σε μια από τις πιο αυστηρές ή "προβλεπόμενες" μονάδες του πυροβολικού. Γενικά στον στρατό συναντάει κανείς τις πιο αυστηρές συνθήκες στη ζωή του (πλην της φυλακής φυσικά), αφού οφείλει να υπακούει σε διαταγές χωρίς δικαίωμα άρνησης ή παραίτησης, αλλά η μονάδα μου ήταν φημισμένη για την αυστηρότητά της ακόμα και στους στρατιωτικούς κύκλους.

Όταν ήμουν περίπου 1 μήνα στην μονάδα ήρθε ένας καινούριος λοχαγός, που είχε τέτοια φήμη ώστε όταν περνούσε οι φαντάροι κυριολεκτικά σκορπούσαν δεξιά και αριστερά σαν τα κατσίκια (ή σαν τα ορκς στην Μόρια, όταν εμφανίζεται ο Μπάλρογκ).

Κάποια μέρα έτυχε να βγουν έτσι οι υπηρεσίες ώστε θα έμενα 24 ώρες άυπνος. Αξιωματικός υπηρεσίας ήταν αυτός ο λοχαγός. Στην αναφορά, του ζήτησα αν γίνεται να ξαπλώσω το απόγευμα, τις ώρες που δεν είχα σκοπιά, για να κοιμηθώ έστω λίγο. Μπορεί να σας ακούγεται αυτονόητο, αλλά για την συγκεκριμένη μονάδα ήταν κάτι ανήκουστο, αφού κανείς δεν επιτρεπόταν να κοιμηθεί σε ώρα εκτός των προβλεπόμενων ωρών ανάπαυσης. Ακόμα θυμάμαι τα έντρομα βλέμματα που μου έριξαν οι υπόλοιποι φαντάροι. Καθώς και την έκπληξή τους στα όσα έγιναν μετά.

Ο λοχαγός χωρίς δεύτερη σκέψη μου έδωσε άδεια να κοιμηθώ και επιπλέον μου είπε να μην βγω ούτε στην βραδινή αναφορά, αλλά να σηκωθώ μόνο για να κάνω τη σκοπιά μου. Οι υπόλοιποι έμειναν άναυδοι. Η αλήθεια είναι πως ούτε εγώ περίμενα τέτοια αντιμετώπιση, αλλά ήξερα ότι το αίτημά μου ήταν λογικό. Μόνο ένας παλαβός αξιωματικός θα προτιμούσε να αφήσει έναν φαντάρο να κάνει σκοπιά άυπνος, διακινδυνεύοντας κάποιο ατύχημα. Και ο λοχαγός μας, αν και ήταν εξαιρετικά αυστηρός, παράλληλα ήταν πολύ λογικός. Κάτι που βέβαια ανακαλύψαμε εκείνη την στιγμή, αφού κανείς στο παρελθόν δεν είχε τολμήσει να ζητήσει κάτι παρόμοιο.

Η ιστορία μας όμως δεν τελειώνει εδώ. Από τότε και μετά, οι φαντάροι στη μονάδα μου όποτε είχαν παρόμοια προβλήματα τα ανέφεραν στους αξιωματικούς και κανένα, μα κανένα, λογικό αίτημα δεν απορρίφθηκε. Και η κατάσταση στη μονάδα βελτιώθηκε σημαντικά, καθώς όσο δύσκολες κι αν ήταν οι συνθήκες ξέραμε ότι υπάρχει κατανόηση. Ήμασταν βέβαια και τυχεροί, γιατί δεν είναι όλες οι μονάδες έτσι. Είχαμε μόνο έναν μισοπάλαβο αξιωματικό, οπότε σπάνια είχαμε πρόβλημα. (Αυτοί που υπέφεραν σταθερά ήταν όσοι ανήκαν στην πυροβολαρχία του.)

Μετά το στρατό, συνέχισα να διεκδικώ πράγματα όταν θεωρούσα ότι τα αιτήματά μου είναι λογικά. Και μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει φορά που αίτημα (προσωπικό ή συλλογικό) δεν ικανοποιήθηκε, εφόσον αυτός που είχα απέναντί μου δεν ήταν παράλογος ή δεν εξυπηρετούσε άλλα συμφέροντα από αυτά της θέσης που υπηρετούσε. Αντιθέτως, συνειδητοποίησα ότι πολλές φορές ακόμα και η φωνή ενός μόνο ανθρώπου μετράει. Άλλοτε επειδή χρειάζεται κάποιος να κάνει την αρχή, άλλοτε επειδή έχουμε μάθει αλλιώς και δεν μπορούμε καν να διανοηθούμε ότι έχουμε τη δύναμη (βασικά την υποχρέωση) να αλλάξουμε ό,τι μας ενοχλεί. Για αυτό και μισώ αφάνταστα τη φράση "τι να κάνουμε, αυτή είναι η Ελλάδα". 

Τι μου ΄ρθε όμως και τα γράφω αυτά τώρα; Προφανώς η αφορμή είναι η συζήτηση των τελευταίων ημερών γύρω από το τι μπορεί να πετύχει μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αν ζητήσει αναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου κλπ κλπ.

Εγώ, από την παραπάνω εμπειρία και όλες τις ανάλογες περιπτώσεις που ακολούθησαν στη ζωή μου, έμαθα το εξής: αν το αίτημά σου είναι λογικό, οφείλεις να το διεκδικήσεις. Το αν θα ικανοποιηθεί εξαρτάται από το πόσο λογικός είναι ο συνομιλητής σου και μόνο.

Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, δύο είναι τα πιθανά ενδεχόμενα, εφόσον πάντα τα αιτήματά μας είναι λογικά.

Αν και η Τρόικα φερθεί λογικά (ουσιαστικά η Ε.Ε. και κυρίως η Γερμανία), τότε θα βρεθεί λύση που να μας ικανοποιεί όλους.

Αν δεν φερθεί λογικά και επιμείνει φανατικά στο σύνολο των τωρινών όρων, τότε έχουμε πρόβλημα. Γενικότερο πρόβλημα, ως Ευρώπη, όχι μόνο ως Ελλάδα.

Και το ερώτημα είναι τι κάνουμε στην δεύτερη περίπτωση, που αρκετοί φοβούνται ότι είναι πιο πιθανή; Θα πρέπει αρχικά να αναρωτηθούμε αν είναι αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση που θέλουμε, αν είναι αυτή η Ένωση στην οποία συμφωνήσαμε. Γιατί από όσο θυμάμαι δεν θελήσαμε μια σχέση αφέντη-δούλου, αλλά ισότιμων μελών. Είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση η οικογένειά μας ή το μαντρί μας;

Μεγάλωσα σε μια Ευρώπη που ήταν ενωμένη, που ήταν ισότιμη. Έχω δεκάδες εμπειρίες για τις οποίες είμαι περήφανος που είμαι Ευρωπαίος πολίτης. Για αυτό και δεν είμαι καθόλου διατεθειμένος να παραιτηθώ από αυτήν την ιδέα. Για αυτό και έχω αποφασίσει να διεκδικήσω, να παλέψω τόσο για την επιβίωση της χώρας μου όσο και για το μέλλον της Ευρώπης. Νιώθω ότι το χρωστάω και στην Ευρώπη που με μεγάλωσε και στις γενιές που θα ακολουθήσουν.

Υπάρχει και κάτι ακόμα. Είτε το αντιληφθούμε εγκαίρως είτε όχι, ο κόσμος γύρω μας θα αλλάξει. Αυτή τη στιγμή ζούμε σε έναν κόσμο ακραίας κοινωνικο-οικονομικής ανισότητας. Όμως όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες από τα προϊστορικά χρόνια έχουν ένα συλλογικό αίσθημα δικαιοσύνης. Κατά καιρούς η ισορροπία χάνεται προσωρινά και η ανισότητα φτάνει ένα όριο που πλέον δεν είναι υποφερτή. Σε αυτό το όριο βρισκόμαστε τώρα. Αργά ή γρήγορα, οργανωμένα ή χαοτικά, θα επιστρέψουμε σε πιο δίκαιες κοινωνίες. Είναι υποχρέωσή μας (αν θέλουμε να έχουμε περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουμε) να αποφύγουμε την χαοτική αλλαγή και να παλέψουμε για την οργανωμένη μετάβαση σε μια δικαιότερη κοινωνία.

Αν κάτι ελπίζω να έχετε καταλάβει από όσα έγραψα, είναι πως δεν πιστεύω σε σωτήρες. Εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι για το τι θα γίνει αύριο. Κανείς δεν θα μας χαρίσει τίποτα. Κανείς δεν θα διεκδικήσει για μας τίποτα, αν δεν το απαιτήσουμε. Και καμία αλλαγή δεν θα στεριώσει αν δεν την υποστηρίξουμε.

Το πραγματικό ερώτημα είναι: ξέρουμε τι θέλουμε;

Εμένα μου πήρε χρόνο, αλλά πλέον ξέρω τι θέλω, ξέρω για τι θέλω να παλέψω.

Το ίδιο εύχομαι και σε σας.

Γ.

Ένα αντίο

(Στον Ερμή)

Τον Ερμή τον πρωτοείδα κουτάβι μερικών εβδομάδων στην αυλή της θείας Χριστίνας στην Κεφαλλονιά. Ήταν ένα γλυκύτατο μελί-μπεζ μικροσκοπικό πλάσμα. Τον ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή.

[Εδώ θα μπει κάποια στιγμή η φωτογραφία του Ερμή-κουτάβι, όταν την βρω και την σκανάρω.]

Τα αφεντικά της μαμάς του δεν μπορούσαν να τον κρατήσουν και μας τον έφεραν. Ούτε η θεία μου μπορούσε και θα τον άφηνε στο νησί όταν θα έφευγε για την Αθήνα στο τέλος του καλοκαιριού. Καθώς δεν εμπιστευόμουν ιδιαίτερα αυτούς που θα έμεναν εκεί τον χειμώνα ότι θα τον φροντίσουν, αποφάσισα να τον πάρω μαζί μου φεύγοντας. Η απόφαση ήταν δύσκολη. Είχαμε ήδη 2 σκυλιά στο Αίγιο και πίστευα ότι η μάνα μου δεν θα χαιρόταν και πολύ με το να γίνουν 3. (Ευτυχώς τα πράγματα είχαν εντελώς διαφορετική εξέλιξη με το που τον είδε.)

Την ημέρα της αναχώρησης έφτιαξα ένα πρόχειρο λουράκι από σπάγγο για να μην μου φύγει και τον έβαλα σε ένα κουτί παπουτσιών που βρήκα. Στο πλοίο καθήσαμε αναγκαστικά στο κατάστρωμα, όπως ενδείκνυται, αλλά καθόλου δεν μας χάλασε γιατί όλα τα κορίτσια που βρίσκονταν στο πλοίο πέρασαν για να τον χαϊδέψουν. (Μιλάμε για φοβερή γυναικοπαγίδα...)

Ακριβώς μπροστά μας καθόταν ένα τεράστιο αρσενικό λυκόσκυλο με το αφεντικό του, που μπορούσε να κάνει τον Ερμή μια χαψιά. Μην ξέροντας πώς θα αντιδρούσε στην παρουσία του κουταβιού, προσπαθούσα να τους κρατάω σε απόσταση. Όμως, αμέσως φάνηκε ότι ο μεγάλος σκύλος είχε βάλει το σκυλάκι υπό την προστασία του και δεν άφηνε κανέναν να το πλησιάσει αν δεν τον ενέκρινε.

Πιάσαμε κουβέντα με το αφεντικό του, έκπληκτοι κι οι δύο με την στάση του λυκόσκυλου. Κάπου εκεί με ρώτησε: "πώς τον λες;"

Η αλήθεια είναι πως μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχα αποφασίσει πώς θα τον ονομάσω. Ήμουν ανάμεσα στο Ερμής και 1-2 άλλα αρχαιοελληνικά ονόματα.

Του λέω "σκέφτομαι να τον βγάλω Ερμή. Ο δικός σου πώς λέγεται;"

"Απόλλωνας", μου απαντάει και βάζω τα γέλια. Πόσο πιο ταιριαστό όνομα θα μπορούσε να έχει, από τον αδερφό και προστάτη του θεού Ερμή, τον Απόλλωνα; Και έτσι "κλείδωσε" το όνομα Ερμής.

Από τότε πέρασαν 15 χρόνια.

Ο Ερμής ήταν ο πιο γλυκός και παιχνιδιάρης σκύλος που έχω γνωρίσει. Λάτρευε τα παιχνίδια και ειδικά ένα μπαλάκι του τένις με το οποίο παίζαμε. Κάποτε όταν το μπαλάκι είχε σχεδόν διαλυθεί, του πήρα ένα καινούριο. Με το που του το έδωσα η χαρά του ήταν απίστευτη. Ξεκάθαρα αναγνώρισε πως δεν ήταν απλά ένα παιχνίδι, αλλά ένα δώρο αποκλειστικά για εκείνον, για να αντικαταστήσει το παλιό. Σοκαρίστηκα. (Από τότε βέβαια έχω δει πολλά ζώα να έχουν αντίληψη πραγμάτων που όσοι δεν είχαν ποτέ επαφή με ζώα νομίζουν ότι είναι αδύνατον. Πλέον το θεωρώ αναμενόμενο.)

Με το που με έβλεπε να πλησιάζω έπεφτε αμέσως ανάσκελα να τον χαϊδέψω. Οι περισσότερες φωτογραφίες του που έχω είναι τέτοιες, γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να προλάβω να τον βγάλω φωτογραφία πριν ξαπλώσει.

Παράλληλα ο Ερμής ανέλαβε και τον ρόλο του υπεδραστήριου φύλακα. Δεν άφηνε ευκαιρία να γαβγίσει να πάει χαμένη, ακόμα κι αν ήταν άγρια νύχτα. Όποτε κάποιος από εμάς ήταν εκτός σπιτιού, περίμενε δίπλα στην αυλόπορτα, ακόμα κι αν έβρεχε κι ας του φωνάζαμε να φύγει από την βροχή.

Ο Ερμής ήταν μαχητής. Από όσα σκυλιά πέρασαν από το σπίτι μας, ήταν ο πιο άτυχος. Δύο φορές αρρώστησε πολύ, την μια έχασε το ένα του μάτι και την άλλη παραλίγο την ζωή του. Την δεύτερη φορά, η πιο πιθανή διάγνωση ήταν καρκίνος, με μια ελάχιστη πιθανότητα να είναι κάτι άλλο που δεν θυμάμαι τώρα, το οποίο ήταν αντιμετωπίσιμο. Κάποιος άλλος μπορεί να αποφάσιζε να του κάνει ευθανασία τότε, και δεν θα τον αδικούσα. Τα έξοδα και η ταλαιπωρία των περαιτέρω εξετάσεων και της εγχείρησης-θεραπείας στην απίθανη περίπτωση να μην ήταν καρκίνος, ήταν μεγάλα. Αλλά εμείς αποφασίσαμε να το παλέψουμε και ο Ερμής ήταν τυχερός μες στην ατυχία του. Τελικά δεν είχε καρκίνο.

Τον Ερμή τον έκλαψα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) λίγες μέρες μετά την εγχείρηση, όταν δεν έδειχνε να αναρρώνει. Ο γιατρός μας είχε προειδοποιήσει ότι λόγω της ηλικίας του και της σοβαρότητας της εγχείρησης ίσως να μην μπορέσει να συνέλθει. Είχαμε κανονίσει να του κάνουμε ευθανασία και ήμουν σχεδόν έτοιμος να γράψω αυτό το κείμενο 3 χρόνια πριν, όταν ξαφνικά, το πρωί που περιμέναμε την κτηνίατρο, ο Ερμής ζωντάνεψε. Θυμάμαι τα σιωπηλά βλέμματά μας μέχρι κάποιος να τολμήσει πρώτος να πει ότι "ίσως πρέπει να πάρουμε την κτηνιάτρο και να της πούμε να μην έρθει", και την ταχύτητα με την οποία όλοι συμφωνήσαμε (και πέσαμε πάνω στο τηλέφωνο). Ήταν σαν να έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μας.

Αυτό το βάρος δεν γινόταν να ξαναδιώξουμε σήμερα. Ο γιατρός μας είχε πει τότε ότι ο Ερμής θα ζήσει άλλον έναν χρόνο περίπου. Τελικά - χάρη και στην αυστηρή δίαιτα που του έκανε η μάνα μου - έζησε πάνω από 3. Τον τελευταίο καιρό όμως, είχε γεράσει υπερβολικά. Τις τελευταίες μέρες δεν μπορούσε να σταθεί καλά καλά και ανέπνεε με δυσκολία. Τις περισσότερες ώρες κοιμόταν. Ήταν ήδη περισσότερο "εκεί" παρά "εδώ". Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν έκανε ευκολότερη την απόφαση και την εκτέλεσή της.

Η κτηνίατρος ήρθε σήμερα το μεσημέρι. Η διαδικασία κράτησε ελάχιστα. Του κρατούσα το κεφάλι και τον χάϊδευα μέχρι τέλους. Έκλαψα όσο δεν έχω ξανακλάψει ποτέ. Η λογική φώναζε, αλλά το συναίσθημα αρνιόταν να ακούσει.

Τον θάψαμε δίπλα στην σκυλίτσα μας την Ελίζα (που όλοι οι άλλοι την φώναζαν Λίζα), στην σκιά μιας συκιάς. Από ένα καπρίτσιο της μοίρας τον θάψαμε μαζί με ένα άλλο σκυλάκι που το βρήκαμε χτυπημένο με παράλυτα τα πίσω πόδια το Σαββατοκύριακο. Η κτηνίατρος αφού τον εξέτασε τον Μαύρο (και στην εμφάνιση και στην μοίρα) και έκρινε ότι δεν θα ζήσει πολύ ακόμα, τον κοίμησε κι αυτόν για να μην ταλαιπωρείται άλλο.

Την ώρα που έριχνα το χώμα ο κάφρος μέσα μου δεν άντεξε άλλο και είπε "το καλύτερο λίπασμα έχει αυτή η συκιά". (Τουλάχιστον οι αμυντικοί μηχανισμοί λειτουργούν...)

Για ένα πράγμα μετανιώνω μόνο. Κάποια στιγμή, όταν ο Ερμής συνεχώς προσπαθούσε να καβαλήσει την γριούλα πλέον Ελίζα και της είχε κάνει τη ζωή αφόρητη, αποφασίσαμε να του κάνουμε στείρωση. Ήταν μεγάλο λάθος. Η προσωπικότητα του Ερμή άλλαξε εντελώς. Από εκείνη την ημέρα και μετά, το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν το φαΐ. Έτρωγε με μια αρρωστημένη μανία. Έπαψε να παίζει όπως πριν, γάβγιζε πολύ λιγότερο, έχασε το θάρρος του, ήταν άλλος σκύλος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν σταμάτησε να προσπαθεί να καβαλήσει την Ελίζα. Η μόνη αναλαμπή που είχε ήταν μετά την σοβαρή εγχείρηση, όταν για μερικές μέρες αφού ζωντάνεψε δεν τον ενδιέφερε το φαΐ και ήταν ο Ερμής που ξέραμε.

Δεν ξέρω αν η στείρωση δεν θα τον επηρέαζε τόσο αν είχε γίνει σε μικρή ηλικία (ή αν απλά δεν θα προλαβαίναμε να δούμε τον πραγματικό του χαρακτήρα). Πάντως μετά από αυτή την εμπειρία αποφασίσαμε να μην ξαναστειρώσουμε αρσενικό σκυλί.

Όσο κι αν άλλαξε όμως, δεν πάψαμε να τον αγαπάμε και να βλέπουμε στο βάθος τον καταπληκτικό φίλο με τον οποίο περάσαμε τόσα χρόνια παρέα. Για μένα ο Ερμής ήταν και θα είναι πάντα αυτό το χαρούμενο σκυλί που πάντα πέφτει ανάσκελα μόλις με βλέπει για να τον χαϊδέψω.

Αντίο παλιόφιλε.

Γ.

ΕΡΤ live

(Αναμετάδοση της ΕΡΤ από το thepressproject.gr για όσο ακόμα υπάρχει,)

ΕΡΤ


Αναμετάδοση από το ThePressProject.gr

Γ.

Πλατείες υπάρχουν

Ο δήμαρχος Αθηναίων Γ. Καμίνης δεν επέτρεψε σήμερα στην Χρυσή Αυγή να κάνει "Διανομή τροφίμων μόνο για Έλληνες" στην πλατεία Συντάγματος.

(Με τα κωμικοτραγικά επακόλουθα αργότερα, που οδήγησαν μάλλον στον τραυματισμό ενός μικρού κοριτσιού από τον νεοναζιστή Γ. Γερμενή.)

Διάβασα τις απόψεις του Αρκούδου και του Oldboy για το θέμα, και συμφωνώ εν μέρει και με τους δύο. Η κίνηση του δημάρχου να απαγορεύσει ένα συσσίτιο είναι επικίνδυνη. Οποιοσδήποτε έχει δικαίωμα να μοιράσει τρόφιμα, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική διαφορά. Με το να επιλέξεις ως τόπο του συσσίτιου την πλατεία Συντάγματος, αυτομάτως δίνεις στην ενέργειά σου πολιτικό χαρακτήρα. Μάλιστα, ο οποιοσδήποτε πιθανός φιλανθρωπικός χαρακτήρας που μπορεί να είχε το συσσίτιο, εξανεμίζεται μπροστά στο κραυγαλέο ρατσιστικό μήνυμα που επεδίωξε να περάσει η Χ.Α.

Υπό αυτό το πρίσμα η απόφαση του δημάρχου ήταν σωστή. Κανείς δεν δικαιούται να χρησιμοποιεί την πλατεία Συντάγματος με έναν ψευδοανθρωπιστικό μανδύα για να περάσει το πολιτικό του μήνυμα. Από όποιον χώρο κι αν προέρχεται.

Άλλωστε, όσοι βοηθούν πραγματικά τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη ποτέ δεν το διατυμπανίζουν, ποτέ δεν διοργανώνουν διανομές τροφίμων σε μέρη που προδίδουν άλλου είδους σκοπιμότητες.

Θα μπορούσε λοιπόν η Χ.Α. να ζητήσει άδεια να μοιράσει τρόφιμα σε οποιαδήποτε άλλη πλατεία της Αθήνας. Παρόλο που προσωπικά δεν μου αρέσει καθόλου η ρατσιστική λογική του συγκεκριμένου συσσίτιου, δεν θα μπορούσα να ζητήσω από τις αρχές να απαγορευτεί. Αν υπάρχουν πολίτες που δεν θα είχαν πρόβλημα να γεμίσουν το στομάχι τους με τρόφιμα από μια νεοναζιστική οργάνωση, ας το κάνουν. Αθώο δεν θεωρώ κανέναν. Όλοι ξέρουν, κι ας κάνουν πως δεν ξέρουν.

Αλλά όχι στην πλατεία Συντάγματος.

Γ.

«Ομάδα Αλήθειας» Νέας Δημοκρατίας, Χαλκείο με Πρωθυπουργική Σφραγίδα

Αν υπάρχει ένα περιοδικό που αξίζει αυτή τη στιγμή να διαβάζεις στην Ελλάδα, αυτό είναι το Unfollow. Αν δεν το διαβάζεις, χάνεις. Μαζί με τον Βαξεβάνη και 1-2 ακόμα, είναι οι μόνοι που ασκούν πραγματική δημοσιογραφία στην Ελλάδα και δεν κολώνουν να συγκρουστούν με τις αφανείς (αν και γνωστές) προσωπικότητες που έχουν την πραγματική εξουσία στη χώρα.

Το παρακάτω κείμενο είναι από τα πιο light των τελευταίων τευχών του Unfollow (σκάνδαλα να δουν τα μάτια σου). Το αναδημοσιεύω ως αντίδραση στην χθεσινή αισχρή επίθεση του Γ. Μουρούτη στον Πιτσιρίκο, κατά την οποία τον έβρισε και δημοσίευσε και το όνομά του (προφανώς ο κ. Μουρούτης παραμένει κάπου στην προεφηβική ηλικία), το οποίο όνομα απέκτησε παράνομα (όπως ο ίδιος ομολόγησε). Αλλά στην Τρικυβέρνηση, δεν ιδρώνει το αυτί κανενός.

«Ομάδα Αλήθειας» Νέας Δημοκρατίας, Χαλκείο με Πρωθυπουργική Σφραγίδα

Καλό είναι σιγά σιγά να μαθαίνουμε ακριβώς ποιοι είναι αυτοί που ορίζουν το μέλλον μας και μας κουνάνε επιδεικτικά το δάχτυλο. Όταν καταλάβουμε πόσο μικροί είναι, ίσως και να μπορέσουμε να τους βάλουμε στη θέση που πραγματικά τους αξίζει.

Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για τη δική μας επιβίωση.

Γ.

Σαν ψέμα

Χθες το βράδυ, την ώρα που μάζευα τα πράγματα για να φύγω για Αίγιο, ψάχνοντας μια τσάντα αναρωτήθηκα αν έχω βάλει το χαρτί της ασφάλειας αυτοκινήτου στο αμάξι. (Ήταν μέχρι πρόσφατα σε εκείνη την τσάντα.) Επειδή είχα αργήσει, υπέθεσα πως ναι και έφυγα.

Στα διόδια της Μάντρας, υπήρχε μπλόκο. Καθώς περνούσα, δυο αστυνομικοί μου κάνουν νόημα να σταματήσω. Σκέφτηκα "έχει γούστο..."

Σταματάω, έρχεται ο ένας στο παράθυρο και μου λέει (μετά τις καλησπέρες): "Άδεια, δίπλωμα και ασφάλεια." Στο τελευταίο δαγκώνομαι.

Του δίνω το δίπλωμα, του δίνω την άδεια, του λέω "μισό λεπτό να βρω και την ασφάλεια". Ψάχνω όλα τα χαρτιά που φυλάω στο αυτοκίνητο, πουθενά. (Παρεμπιπτόντως, βρήκα όλα τα ασφαλιστήρια από το 2010 και μετά.)

Του λέω "να ψάξω και στην τσάντα που έχω στο πορτμπαγκάζ". Ψάχνω - την ίδια τσάντα που έψαξα και στο σπίτι - τίποτα. Κάπου εδώ αρχίζει και με λούζει κρύος ιδρώτας. Ψάχνω και στην τσάντα του λάπτοπ (περισσότερο μπας και κερδίσω χρόνο παρά για να βρω κάτι), κι εκεί τίποτα.

"Δεν τη βρίσκω", του λέω.

Μου απαντάει: "σας ενημερώνω ότι το πρόστιμο είναι 500 ευρώ και θα σας αφαιρέσουμε άδεια, δίπλωμα και πινακίδες. Μπορείτε να ακυρώσετε την κλήση και να πάρετε πίσω τα χαρτιά σας αν προσκομίσετε την ασφάλεια εντός τριών εργάσιμων ημερών στην Τροχαία Νέας Περάμου."

"Μισό λεπτό να ξαναψάξω", του απαντάω.

Ξαναψάχνω όλο το αμάξι. Τίποτα.

Κάπου εκεί με ρωτάει: "έχετε σίγουρα ασφάλεια;" Του ρίχνω ένα βλέμμα του στυλ "όχι, ψάχνω όλο το αμάξι δεύτερη φορά περιμένοντας να φυτρώσει, εσύ τι λες;" Δεν με ξαναρώτησε.

"Δεν την έχω", του λέω στο τέλος.

Μου κόβει κλήση, παίρνει άδεια, δίπλωμα και πινακίδες. Φεύγω συγχισμένος.

Στον δρόμο σκέφτομαι 2 πράγματα.

Πρώτον, πόσο πιο απλό θα ήταν, αφού ήδη έχουν μια βάση δεδομένων για όλες τις άδειες κυκλοφορίας, να ενημερωνόταν αυτόματα το σύστημα για κάθε νέο ασφαλιστήριο από τις ασφαλιστικές εταιρείες, κατά την έκδοσή του.

Τεχνολογία - Τροχαία : 0 - 1

Δεύτερον, πες οκ, να πάρουν άδεια και πινακίδες, αλλά γιατί να μου πάρουν το δίπλωμα; Εντάξει, το συγκεκριμένο αμάξι χωρίς ασφάλεια δεν μπορεί να κυκλοφορήσει, αλλά εγώ γιατί να μην μπορώ να οδηγήσω κάποιο άλλο αμάξι;

Λογική - Τροχαία : 0 - 1

Το πρωί τηλεφωνώ στην Τροχαία Νέας Περάμου, τους λέω ότι την Τετάρτη το πρωί θα επιστρέφω προς Αθήνα, αλλά αφού δεν έχω το ασφαλιστήριο μαζί μου, τι θα μπορούσε να γίνει. Τους λέω επίσης ότι ο ασφαλιστής μου μπορεί να μου στείλει αντίγραφο της ασφάλειας με φαξ. Μου λένε να πάει ο ασφαλιστής σε κάποιο αστυνομικό τμήμα και να στείλει απευθείας το φαξ σε αυτούς.

Ενημερώνω τον ασφαλιστή, πάει ο άνθρωπος στην πλησιέστερη Τροχαία, όπου του λένε πως δεν δέχονται το αντίγραφο. Σημειωτέον, το αντίγραφο είναι ολόιδιο με το πρωτότυπο.

Λογική - Τροχαία : 0 - 2

Κι εδώ αναρωτιέμαι εγώ: Αν χάσει κανείς το πρωτότυπο έγγραφο, πώς ακριβώς αποδεικνύει στην Τροχαία ότι είναι ασφαλισμένος; Γυρνάει πίσω στο χρόνο και αρπάζει το χαμένο ασφαλιστήριο;

Τέλος πάντων, προθυμοποιείται η κοπέλα μου να πάει στο σπίτι μου μετά τη δουλειά, να ψάξει για το χαρτί και να το στείλει αυτή με φαξ από την εκεί Τροχαία.

Πάει, ψάχνει, δεν το βρίσκει, οπότε, δια της ατόπου απαγωγής, μόνο σε ένα μέρος μπορούσε να είναι. Της λέω "περίμενε", τρέχω στο δωμάτιό μου, παίρνω την τσάντα του λάπτοπ, βγάζω το λάπτοπ και - ως δια μαγείας - στον πάτο της τσάντας, τσαλακωμένο, βρίσκω το ασφαλιστήριο...

"Μωρό μου... Τσάμπα ψάχνεις..." Μπορείτε να φανταστείτε τη συνέχεια.

Αυτό που με τσαντίζει δεν είναι ότι έχασα μισή ώρα χθες στο μπλόκο, δεν είναι ότι θα χάσω τουλάχιστον άλλη τόση ώρα για να ξαναπάρω πίσω τα χαρτιά μου, δεν είναι ότι έτρεξα τόσο κόσμο που θα θέλει (δικαίως) να μου πετάξει κάτι στο κεφάλι...

Αυτό που με τσαντίζει είναι ότι έχασα την ευκαιρία να κάνω θεαματική έξοδο από το μπλόκο, όταν μετά από 15-20 λεπτά ψαξίματος, κι ενώ ο τροχαίος θα είχε ξεκινήσει να βγάζει τις πινακίδες, θα του εμφάνιζα το ασφαλιστήριο, θα έπαιρνα τα χαρτιά μου πίσω (αφού μου ξαναβίδωνε τις πινακίδες) και θα έφευγα κύριος!

Κρίμα...

Γ.

Υ.Γ. Από το πρωί τα χθεσινοβραδινά γεγονότα τα έμαθαν αρκετοί φίλοι και συγγενείς. Το περίεργο είναι ότι κανείς δεν μου είπε "πλάκα μου κάνεις;"

Θα το έχω υπόψη μου του χρόνου...

Έτσι απειλούν οι "άντρες"

("Γιατί εγώ είμαι άντρας και θα βάλω να σε σκοτώσουν στον ύπνο σου.")

Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του περιοδικού UNFOLLOW με κεντρικό θέμα το λαθρεμπόριο πετρελαίου.

Δείτε και το σχετικό βίντεο:



Μια μέρα μετά, οι συντάκτες του UNFOLLOW έλαβαν ένα απειλητικό τηλεφώνημα από κάποιον που συστήθηκε ως Δ. Μελισσανίδης (ο πρόεδρος της Aegean Oil).

Αντιγράφω την περιγραφή του τηλεφωνήματος από τον Πιτσιρίκο γιατί έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και συνυπογράφω τα αιτήματα των συντακτών του UNFOLLOW:


Απειλές εναντίον του UNFOLLOW από συστηθέντα ως Δ. Μελισσανίδη

Τηλεφώνημα με απειλές κατά της ζωής συντάκτη μας δεχτήκαμε χθες στα γραφεία του περιοδικού από συστηθέντα ως Δημήτρη Μελισσανίδη και αριθμό τηλεφώνου καταχωρημένο στην Aegean Oil, μετά τη δημοσίευση του ρεπορτάζ στο UNFOLLOW 14 για το λαθρεμπόριο ναυτιλιακού πετρελαίου.

Στις 31 Ιανουαρίου κυκλοφόρησε το 14ο τεύχος του περιοδικού UNFOLLOW (Φεβρουάριος 2013), όπου δημοσιεύουμε βασικό ρεπορτάζ για το λαθρεμπόριο ναυτιλιακού πετρελαίου, με τίτλο εξωφύλλου «Λαθρεμπόριο: Θα σπάσει ο νόμος της σιωπής για την Aegean Oil του Δ. Μελισσανίδη και τα ΕΛΠΕ του Σ. Λάτση;».

Την επομένη, 1η Φεβρουαρίου, στις 19.50, δεχτήκαμε τηλεφώνημα στα γραφεία του περιοδικού από τον αριθμό 210 4586000, στο οποίο ο καλών ζήτησε να μιλήσει με τον συντάκτη του ρεπορτάζ Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο, συστήθηκε ως Δημήτρης Μελισσανίδης και ζήτησε εξηγήσεις για το δημοσίευμα.

Ο συντάκτης μας συνομίλησε μαζί του σε ανοικτή ακρόαση, παρουσία δύο ακόμη συντακτών του περιοδικού. Ο συστηθείς ως Δ. Μελισσανίδης απείλησε το περιοδικό και τον συντάκτη με αγωγή. Ο συντάκτης του απάντησε ότι ασφαλώς μπορεί να πράξει όπως νομίζει.

Στη συνέχεια, παρά την προσπάθεια του συντάκτη μας να συνομιλήσει σε ήπιο τόνο, ο καλών ως Δ. Μελισσανίδης απείλησε τη ζωή του και ό,τι υπάρχει γύρω από αυτόν. Από τα 20 λεπτά που διήρκεσε το τηλεφώνημα, τα μισά περίπου αναλώθηκαν σε απειλές προς τον συντάκτη.

Μέρος όσων είπε ο συστηθείς ως Δ. Μελισσανίδης, τα οποία κατέγραψε ο συντάκτης παρουσία των δύο ακόμη συντακτών του περιοδικού, έχει ως εξής:

«Θα μπορούσα να στείλω να σε σκοτώσουν χωρίς να σ’ έχω προειδοποιήσει. Αλλά είμαι άντρας και θα βάλω να σε τινάξουν στον αέρα την ώρα που κοιμάσαι. Θα βάλω να σε σκοτώσουν, εσένα, τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου και ό,τι άλλο έχεις».

Όταν ο συντάκτης, σε στοιχειώδη αντίδραση αυτοπροστασίας, είπε στον συστηθέντα ως Δ. Μελισσανίδη ότι πρόκειται να καταγγελθεί το περιστατικό στις αρμόδιες αρχές και στον εισαγγελέα, απάντησε:

«Θα σκίσω κι εσένα και τον εισαγγελέα. Εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα, είμαι ο Μελισσανίδης. Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς. Δεν θα μπορείς να κυκλοφορείς, θα γίνω ο εφιάλτης σου. Ο φόβος μου θα σε καταδιώκει παντού. Εγώ είμαι ο Μελισσανίδης και δεν σηκώνω. Θα έρθουν στο σπίτι και την ώρα που κοιμάσαι θα σε τινάξουν στον αέρα. Εγώ έχω μάθει να μιλάω με μεγάλους δημοσιογράφους. Εψαξα για σένα και θα σε σκίσω».

Όταν ο συντάκτης μας τον ρώτησε αν μεγάλους δημοσιογράφους θεωρεί αυτούς που παίζουν το δικό του παιχνίδι και κάνουν δημόσιες σχέσεις, ο συστηθείς ως Δ. Μελισσανίδης απάντησε:

«Θέλω να μου τα πεις αυτά με το πιστόλι στον κρόταφο».

Η αναζήτηση στο διαδίκτυο για το πού είναι καταχωρημένος ο αριθμός τηλεφώνου που κάλεσε στα γραφεία του UNFOLLOW, έδωσε αποτέλεσμα:

«AEGEAN OIL SA (Μελισσανίδης Δημήτριος) Βιομηχανία και Εμπορία Πετρελαιοειδών – Κεντρικά Γραφεία».

Σύμφωνα με το 11888 του ΟΤΕ, ο ίδιος αριθμός ανήκει στις εταιρείες «AEGEAN AGENCY Εμπόριο Πετρελαίου», «AEGEAN BUNKERING SERVICES Εμπόριο Πετρελαίου», «AEGEAN MARINE PETROLEUM Εμπόριο Πετρελαίου», «AEGEAN OIL Εμπόριο Πετρελαίου» και «AEGEAN SHIPPING MANAGEMENT Εμπόριο Πετρελαίου». Όλες με διεύθυνση Ακτή Κονδύλη 10, Πειραιάς, 18545.

Κατόπιν τούτων:

Πρώτον, το περιοδικό UNFOLLOW συνεχίζει αταλάντευτα την πορεία του.

Δεύτερον, μετά τις πρωτοφανείς απειλές εναντίον της ζωής του συντάκτη μας, δηλώνουμε ότι στο εξής για οτιδήποτε θέσει σε κίνδυνο τη ζωή ή την σωματική ακεραιότητα του συντάκτη μας ή άλλων συντακτών μας ή των οικείων τους, θα θεωρήσουμε υπεύθυνο τον συστηθέντα ως Δ. Μελισσανίδη.

Τρίτον, καλούμε τις αρμόδιες αρχές να πράξουν το καθήκον τους.

Τέταρτον, ζητούμε τη συμπαράσταση κάθε δημοσιογράφου με συνείδηση.

Πέμπτον, καλούμε τις ενώσεις Τύπου να πάρουν θέση για το γεγονός και να κάνουν ό,τι χρειαστεί, ώστε η δημοσιογραφία να μην φιμώνεται.

UNFOLLOW

(Σημείωση του πιτσιρίκου: Παρακαλώ όλους τους φίλους που έχουν μπλογκ και σάιτ, και όλους τους φίλους αναγνώστες να διαδώσουν την είδηση της απειλής κατά του συντάκτη του Unfollow. Τα παραδοσιακά ΜΜΕ δεν πρόκειται να το κάνουν για ευνόητους λόγους. Ευχαριστώ.)

Γιατί δεν πρόκειται να πάρω iPhone ή οποιοδήποτε προϊόν της Apple

(Τουλάχιστον μέχρι να ζητήσουν συγγνώμη...)

Πίνακας με εξισώσεις από την διαφήμιση του iphone 5

Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια διαφήμιση του iPhone 5 που ως Φυσικός την θεωρώ απελπιστικά ηλίθια.

Η διαφήμιση, αφού ξεκινήσει δείχνοντας έναν πίνακα με διάφορες εξισώσεις και με τη διαπίστωση πως "η φυσική έχει τους νόμους της, σωστά;", μας ζητάει να εξηγήσουμε πώς μπορεί κάτι:

   α. να γίνει πιο μεγάλο... και συγχρόνως πιο μικρό;

   β. να είναι πιο πολύ(υυυ)... και πιο λίγο μαζί;

Και καταλήγει στο συμπέρασμα: "Τελικά μου φαίνεται πως οι νόμοι της φύσης είναι... απλά γενικεύσεις."

Αγαπητέ φίλε εκφωνητή, σου φαίνεται. Θα μπορούσες να λύσεις όλες σου τις απορίες... απλά γυρνώντας στον πίνακα που μας δείξατε στην αρχή της διαφήμισης, ο οποίος περιέχει τις βασικές εξισώσεις για να μπορεί να υπάρχει το κινητό σου (και οποιοδήποτε άλλο κινητό). Αλλά προφανώς εκεί στην Apple (Ελλάδας, τουλάχιστον) δεν ξέρει κανείς σας να τις χρησιμοποιεί, έτσι δεν είναι;

Σε ό,τι αφορά την πρώτη σου ερώτηση ειδικά, δεν χρειάζεσαι καν σύγχρονη φυσική. Αν αυξήσεις μια πλευρά οποιουδήποτε αντικειμένου και ταυτόχρονα μειώσεις μια άλλη πλευρά, ο όγκος διατηρείται ψιλοσταθερός. Επομένως, αφού στόχος της εταιρείας σου ήταν να μεγαλώσει την οθόνη, μπορούσε χαλαρά (μην σου πω ότι έπρεπε) να μειώσει το πάχος της συσκευής. Υποθέτω το ίδιο έκθαμβος θα έμενες κι αν σου έδειχναν ένα πρίσμα που να αναλύει το φως στα χρώματα της ίριδας. Μαγεία ε;

Όσο για το τελικό συμπέρασμα... Traaagic...

Για να είμαι ειλικρινής, η πρώτη μου σκέψη όταν είδα αυτή τη διαφήμιση ήταν να τηλεφωνήσω στην Apple και να ρωτήσω "τι βλακείες είναι αυτές;" και "ποιο βούρλο ενέκρινε αυτή τη διαφήμιση;"

Αλλά μετά το σκέφτηκα πιο ψύχραιμα και είπα πως, αν είχα τα λεφτά (που δεν τα έχω), θα έπαιρνα καπάκια τηλέφωνο στη Samsung και θα ρωτούσα αν σκοπεύουν να βγάλουν κι αυτοί στο μέλλον κάποια εξίσου ηλίθια διαφήμιση. Αν μου έλεγαν "όχι", θα αγόραζα αμέσως 3 Galaxy S3 και θα έστελνα την απόδειξη στην Apple με τη σημείωση:

"Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της νέας σας διαφήμισης. Για όσο καιρό θα τρέχει, θα αγοράζω ένα Galaxy κάθε μήνα και θα το χαρίζω σε κάποιον φίλο μου με iPhone, με την προϋπόθεση να μου δώσει το iPhone του για να το κάνω βίδες."

Και εις ανώτερα.

Γ.

Οι Φρουροί της Δημοσιογραφίας

Προφανώς και όλοι μας έχουμε σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθούμε από την διαστρέβλωση της πραγματικότητας του εκάστοτε κυβερνητικού στελέχους, αλλά υπάρχουν φορές που ο εμπαιγμός δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστος.

Την τιμητική σήμερα έχει ο Νίκος Σίμος, Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΡΤ, για την δήλωσή του σχετικά με την παύση της εκπομπής των Αρβανίτη-Κατσίμη. Ας δούμε τι είπε:

Δήλωση του Νίκου Σίμου για την «Πρωινή Ενημέρωση»

Ο Νίκος Σίμος, υπό την ιδιότητά του, όπως αναφέρει, του δημοσιογράφου, και όχι από τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ, έκανε την ακόλουθη δήλωση σε σχέση με τα πρόσφατα γεγονότα της «Πρωινής Ενημέρωσης» του προγράμματος της Δημόσιας Τηλεόρασης:

«Η Δημόσια Τηλεόραση, όπως επιβάλλει ο ρόλος της, θέτει ως πρώτιστο μέλημά της την έγκυρη και αντικειμενική ενημέρωση των τηλεθεατών, η οποία απαιτεί σοβαρή και τεκμηριωμένη δημοσιογραφική δουλειά.

Θα μπορούσα να γράψω πάαααρα πολλά για το τι έχει θέσει ως πρώτιστο μέλημα η ΕΡΤ και τι απαιτεί αυτό, αλλά ευτυχώς συνειδητοποίησα ότι μπορώ να τα συμπτύξω σε μια φράση:

Γενικός Διευθυντής Ειδήσεων της ΕΡΤ είναι ο Αιμίλιος Λιάτσος. Ο Αιμίλιος Λιάτσος.

»Δυστυχώς, στην περίπτωση της 'Πρωινής Ενημέρωσης', αυτοί οι αυτονόητοι και ταυτόχρονα απαράβατοι όροι δεν τηρήθηκαν, με αποτέλεσμα τη μονόπλευρη και τελικώς παραπλανητική παρουσίαση ενός πολύ σοβαρού θέματος, το οποίο ξεκίνησε από ατεκμηρίωτο δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Guardian περί δήθεν βασανισμών με ηλεκτροσόκ και κάψιμου με αναπτήρες.

Το "ατεκμηριώτο" του δημοσιεύματος του Guardian αναλύεται παρακάτω. Εδώ θα τονίσω μόνο ότι ο Νίκος Σίμος κάνει μαθήματα δημοσιογραφίας στον Guardian όταν έχει Διευθυντή Ειδήσεων τον Αιμίλιο Λιάτσο.

»Η μονομερής αναπαραγωγή του σχετικού δημοσιεύματος, χωρίς την απαραίτητη δημοσιογραφική έρευνα και η εξαγωγή συμπερασμάτων που δε βασίζονταν σε καμία περίπτωση σε τεκμηριωμένο δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, εξέθεσαν τη Δημόσια Τηλεόραση.


Πρώτον, η Δημόσια Τηλεόραση εκτίθεται και μόνο που έχει Γενικό Διευθυντή Ειδήσεων τον Αιμίλιο Λιάτσο.

Δεύτερον, η ΝΕΤ στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της 28ης Οκτωβρίου παρουσίασε ρεπορτάζ για την ανακάλυψη της Ατλαντίδας στο τρίγωνο των Βερμούδων. (Δείτε εδώ, στο 50:30 και μετά.) Για την Ατλαντίδα. Στο Τρίγωνο των Βερμούδων. Η "είδηση" δεν προβλήθηκε σε κανένα σοβαρό διεθνές μέσο ενημέρωσης γιατί δεν είναι καν υπαρκτή είδηση. Πρόκειται για την αναβίωση μέσω "Λιακοπουλικών" ιστοσελίδων (διεθνών και εγχώριων) της διαστρέβλωσης μιας περίπου ανακάλυψης του 2001 (δείτε εδώ κι εδώ). Επαναλαμβάνω: Πρόκειται για την αναβίωση της διαστρέβλωσης μιας είδησης του 2001, την οποία η ΝΕΤ αναπαρήγαγε άκριτα και κόντρα στη στοιχειώδη λογική! Και όχι μόνο αυτό, αλλά χρησιμοποίησε και ψεύτικες (ή κλεμμένες) εικόνες που δεν έχουν καμμία σχέση με την πραγματικότητα! Αλλά, κατά τα άλλα, ο Αρβανίτης μας μάρανε...

»Οι παρουσιαστές της εκπομπής συμπέραναν, χωρίς να μπουν στον κόπο να ερευνήσουν το θέμα, ότι τα ιατροδικαστικά πορίσματα που εξεδόθησαν σε σχέση με τους προσαχθέντες στη ΓΑΔΑ, για τους οποίους ο Guardian έγραψε ότι κακοποιήθηκαν, δικαίωναν την βρετανική εφημερίδα. Η πραγματικότητα όμως, η οποία ασφαλώς μπορούσε να επιβεβαιωθεί με απλή δημοσιογραφική έρευνα, έδειξε ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλαδή τα ιατροδικαστικά πορίσματα διαψεύδουν το δημοσίευμα περί βασανισμών. Επιπλέον οι παρουσιαστές δημοσιογράφοι όφειλαν στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και της πληρότητας της ενημέρωσης, να έχουν καλέσει και τον αρμόδιο υπουργό, ώστε να καταγράψουν και τις δικές του απόψεις και όχι μόνο του Guardian.

α. Εδώ ο κ. Σίμος ψεύδεται. Τα ιατροδικαστικά πορίσματα επιβεβαίωσαν το ρεπορτάζ του Guardian: Βασανιστήρια κατά των 15 αντιφασιστών διαπιστώνουν ανακριτής και ιατροδικαστές

• «Κατόπιν των ανωτέρω, και επειδή κατά την άσκηση των καθηκόντων μου ανέκυψε γεγονός που διώκεται αυτεπαγγέλτως, ήτοι τα εγκλήματα: α) της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης από κοινού κατά συρροή τετελεσμένη και σε απόπειρα (σ.σ. κακούργημα), β) της επικίνδυνης σωματικής βλάβης από κοινού και κατά συρροή, γ) της παράνομης οπλοφορίας, (ως προς το πιστόλι taser) και δ) της οπλοχρησίας σας ανακοινώνουμε τις πράξεις αυτές, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθου 38 ΚΠΔ και παρακαλούμε για τις δικές σας κατά τον νόμο ενέργειες».

• «Βασανιστήρια συνιστούν κάθε μεθοδευμένη πρόκληση έντονου σωματικού πόνου ή σωματικής εξάντλησης επικίνδυνης για την υγεία ή ψυχικού πόνου ικανού να επιφέρει σοβαρή ψυχική βλάβη, καθώς και κάθε παράνομη χρησιμοποίηση χημικών, ναρκωτικών ή άλλων φυσικών ή τεχνικών μέσων με σκοπό να κάμψουν τη βούληση του θύματος. [...]».

Επομένως, εκτός κι αν 2-3 πολίτες (όπως τους ανέφερε η ΕΛ.ΑΣ.) σάπισαν στο ξύλο (και με taser) περίπου 15 άτομα, τα τραύματα προήλθαν από τους αστυνομικούς κατά τη σύλληψη και την κράτηση. Ακόμα χειρότερα, δεν μετέφεραν τους τραυματίες -όποια κι αν ήταν η αιτία του τραυματισμού τους- σε νοσοκομείο, θέτοντας σκόπιμα την ζωή τους σε κίνδυνο.

β. Όσο για την πληρότητα της ενημέρωσης, πού να τον βρουν τον υπουργό στις 6-8 το πρωί που τους έχεις βάλει κυρ Σίμο μου;

»Η τεκμηρίωση και η διασταύρωση μιας πληροφορίας που μεταδίδει ένας δημοσιογράφος είναι βασικός κανόνας για την άσκηση δημοσιογραφικού λειτουργήματος, όπως άλλωστε ορίζει και το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ. Εκπτώσεις σε αυτόν τον κανόνα δεν μπορούν να γίνουν δεκτές από τη Δημόσια Τηλεόραση. Η πλημμελής άσκηση της δημοσιογραφικής εργασίας είναι και ο μόνος λόγος για τον οποίο ελήφθη η απόφαση της απομάκρυνσης των δύο παρουσιαστών της εκπομπής. Τα υπόλοιπα που λέγονται και γράφονται, περί δήθεν χειραγώγησης, λογοκρισίας και πολιτικών διώξεων, ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα, όπως άλλωστε αποδεικνύει η πολυφωνία και ο πλουραλισμός των απόψεων που εκφράζονται καθημερινά στη Δημόσια Τηλεόραση.

Ναι, ναι, αυτά τα είπαμε και παραπάνω. Βρέθηκαν υποθαλάσσια ερείπια στο Τρίγωνο των Βερμούδων, που δεν βρέθηκαν τώρα, ούτε είναι στο Τρίγωνο των Βερμούδων, και μπορεί να μην είναι ούτε ερείπια. Και η ΝΕΤ έχει και φωτογραφίες. Και η μια πυραμίδα είναι κρυστάλινη. Η τεκμηρίωση και η διασταύρωση σε όλο της το μεγαλείο. Καμμία έκπτωση.

Αλλά τι κάθομαι και ψάχνω τώρα, εδώ Γενικός Διευθυντής Ειδήσεων της ΕΡΤ είναι ο Αιμίλιος Λιάτσος.

»Και κάτι τελευταίο. Η 35ετής δημοσιογραφική μου πορεία αλλά και η επαγγελματική παρακολούθηση από εμένα του πολιτικού συστήματος, διαχρονικώς είτε από τη θέση του πολιτικού συντάκτη, είτε από τη θέση του διευθυντή εφημερίδων, με "νομιμοποιούν" να κάνω καλοπίστως την εξής σύσταση: μερίδα δημοσιογράφων καθώς και μερίδα πολιτικών, καλό θα είναι οι μεν πρώτοι να εγκαταλείψουν τη στρατευμένη δημοσιογραφία, αμφότεροι δε να απαρνηθούν το πλαίσιο της υποκρισίας στο οποίο αρέσκονται να κινούνται».

Κύριε Σίμο, κάντε εσείς το πρώτο βήμα και οι άλλοι θα ακολουθήσουν.

Γ.

Υ.Γ.1 Τα 2 από τα 4 βίντεο του Αιμίλιου Λιάτσου τα βρήκα στο σχετικό άρθρο του Θ. Γεωργακόπουλου, που με έβγαλε από τον κόπο του ψαξίματος.

Υ.Γ.2 Νομίζω ότι η ΝΕΤ και η Ατλαντίδα αξίζουν ξεχωριστό άρθρο...

Σκουριές: το νέο Κράτος του Τρόμου

Αναδημοσιεύω κι εγώ το κείμενο όπως ακριβώς το βρήκα στο blog του Γιώργου Μαργαρίτη. Είναι σοκαριστικό το μέγεθος της κρατικής βίας ενάντια σε μια ειρηνική διαδήλωση.

Θα κάνω μόνο ένα επιπλέον σχόλιο: Όταν το επίσημο κράτος τρομοκρατεί τους πολίτες του, πλέον δεν εκπροσωπεί κανέναν.

~~~

Χωρίς πολλά, διάβασε όλο το κείμενο για να καταλάβεις τι κάνουν αυτήν ακριβώς τη στιγμή κράτος και Μπόμπολας (το “και” εδώ δε συνδέει δύο διαφορετικές διακριτές οντότητες) στις Σκουριές Χαλκιδικής.

Ακόμα και αν, λέμε, συμφωνείς με την δημιουργία εργοστασίου χρυσού (το οποίο δεν θα δώσει λεφτά στο κράτος, στον πολίτη, σε σένα, αλλά στον Μπόμπολα, ο οποίος αγόρασε μία επένδυση που υπολογίζεται πως θα του αποφέρει γύρω στα 1,5 δις με το αστείο και εξωφρενικό ποσό των 11 εκ.), ακόμα κι αν δε νοιάζεσαι για την οικολογική καταστροφή (δε μιλάμε για 2-3 δεντράκια κομμένα, αλλά για πλήρη οικολογική διάλυση τεράστιας έκτασης και ανεπανόρθωτες ζημιές), ακόμα κι αν δε σε ενοχλεί το γεγονός πως οι διαδικασίες κατασκευής του εργοστασίου έχουν ξεκινήσει χωρίς τις απαραίτητες εγκρίσεις, ακόμα κι αν δεν έχεις πρόβλημα με το γεγονός πως η αστυνομία βρίσκεται στο πλευρό του επιχειρηματία και σαπίζει στον ξύλο τους ειρηνικούς διαδηλωτές, κάτοικους και μη της περιοχής που το μόνο που απαιτούν είναι να μην καταστραφεί το περιβάλλον και η ζωή τους (αντί η αστυνομία να κάνει το ακριβώς αντίθετο όπως θα έπρεπε), διάβασε το και προώθησε το.

Από http://antigoldgreece.wordpress.com

~ ~ ~

Με το σοκ από την κόλαση που ζήσαμε χθες στις Σκουριές ακόμα υπερβολικά έντονο, βρίσκομαι μπροστά στον υπολογιστή προσπαθώντας να γράψω ένα “κανονικό” άρθρο. Αδύνατον. Δεν μπορώ να βρω τις εκφράσεις, δεν ξέρω αρκετά σχήματα υπερβολής, άλλωστε όσους υπερθετικούς βαθμούς κι αν χρησιμοποιήσω η πραγματικότητα αυτών που συνέβησαν χθες πάλι θα με ξεπερνάει. Οπότε θα τα γράψω απλά, όπως τα έζησα, και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Η χθεσινή πορεία στις Σκουριές ήταν ίσως η μεγαλύτερη που έχει γίνει για τα μεταλλεία και σίγουρα μια από της μεγαλύτερες στην ιστορία της Χαλκιδικής. Πολύ πάνω από δυο χιλιάδες άτομα από όλες τις μεριές της Χαλκιδικής και αρκετοί συμπαραστάτες του αγώνα μας από Θεσ/νίκη, Κιλκίς και Θράκη ήρθαν στην Ιερισσό από όπου ξεκίνησε η αυτοκινητοπομπή για τις Σκουριές. Για πρώτη φορά υπήρχε τόσος κόσμος, κυρίως νέοι άνθρωποι, από χωριά εκτός της Ιερισσού, που είναι ο μεγαλύτερος πυρήνας του αγώνα. Μ. Παναγία, Αμμμουλιανή, Ουρανούπολη, Νέα Ρόδα, Μεταγγίτσι, Γομάτι, Ορμύλια, Ν.Μουδανιά, Πολύγυρο, Πλανά, ακομα και άτομα από τα “μεταλλευτικά” χωριά Στρατονίκη, Στάγειρα, Παλαιοχώρι, που αψήφησαν την τρομοκρατία της εταιρείας και ήρθαν να διαδηλώσουν για το βουνό.

Αφήσαμε τα αυτοκίνητα πριν από το “Χοντρό Δέντρο”, τη διασταύρωση δηλαδή από όπου ξεκινάει ο δασικός δρόμος για τις Σκουριές, και από εκεί ξεκινήσαμε την πορεία μας. Μπροστά μας, σε απόσταση περίπου 300 μέτρα βρισκόταν αστυνομικές δυνάμεις και κλούβες, μπροστά από μια μικρή πορεία μεταλλωρύχων που είχε ξεκινήσει  από το Παλαιοχώρι. Δεν ήταν πάνω από 200-250 άτομα. Προχωρούσαν αργά προς το μέρος μας και η αστυνομία δεν τους σταματούσε, απλά τους συνόδευε. Τι ήθελαν άραγε; να χτυπηθούμε; Να έχουμε κανονικό εμφύλιο στην περιοχή; Μετά από λίγο αποχώρησαν, βλέποντας προφανώς το μέγεθος της δικής μας πορείας.

Ο δρόμος στο Χοντρό Δέντρο δεν ήταν κλειστός από ΜΑΤ, όπως άλλες φορές, μάθαμε όμως ότι υπήρχαν τέσσερις διμοιρίες επάνω, στις Σκουριές. Συνεχίσαμε με τα πόδια, άντρες και γυναίκες όλων των ηλικιών, μια μακριά, ειρηνική πορεία 7 χιλιομέτρων μέχρι τις Σκουριές, μέσα στο υπέροχο βουνό μας που θέλουν να καταστρέψουν. Μια μικρή ομάδα από εμάς, γύρω στα 200 άτομα, παρέμεινε στο Χοντρό Δέντρο, για να προσπαθήσει να κρατήσει πίσω τα ΜΑΤ αν επιχειρούσαν επίθεση από το Παλαιοχώρι. Τώρα πια, έχοντας δει την απίστευτη αγριότητα των Ματατζήδων, κάτι τέτοιο ακούγεται μάλλον αφελές.

Όταν φτάσαμε στις Σκουριές αντικρύσαμε ένα τείχος από αστυνομικούς να φράζει το δημόσιο δασικό δρόμο, λίγο μπροστά από τα γραφεία της εταιρείας. Από πίσω οι “πράσινοι” Ματατζήδες και ακόμα πιο πίσω στελέχη της εταιρείας και ασφαλίτες. Για να μην προκαλέσουμε επίθεση μπήκαμε μπροστά οι γυναίκες και τους ζητήσαμε να μας αφήσουν να περάσουμε. Απόλυτη άρνηση. Είμασταν εκεί μπροστά στις ασπίδες φωνάζοντας συνθήματα και προσπαθώντας να μιλήσουμε στους ανέκφραστους αστυνομικούς. Είμαστε οι γυναίκες, οι μανάδες, οι αδελφές και οι κόρες σας και είμαστε εδώ για να προστατεύσουμε τον τόπο μας. Αγωνιζόμαστε για παιδιά μας και για το αύριο. Γιατί μας χτυπάτε; Εσείς τι θα πείτε στα δικά σας παιδιά;

Στα δεξιά μας, σε απόσταση μικρότερη από είκοσι μέτρα από εμάς και από το μπλόκο, άναψε μια φωτιά μέσα στο δάσος. Ένα πυροσβεστικό που ήταν πίσω από την αστυνομία πήγε να τη σβήσει και πολλές από τις γυναίκες έτρεξαν να βοηθήσουν κι αυτές. Αυτό που είδαν ήταν ότι τα ξύλα ήταν στοιβαγμένα σε σωρό, έτοιμα από πριν για να τους βάλει κάποιο χέρι φωτιά. Βγάζει  μάτι η προβοκάτσια. Η γυναίκα που το λέει αυτό στο βίντεο είναι τώρα στο νοσοκομείο του Πολυγύρου, γιατί τα ΜΑΤ της σακάτεψαν το πόδι.

Κάποια στιγμή, όταν κόντευε να πέσει το βράδυ, η διοίκηση της αστυνομίας αποφάσισε ότι ήταν ώρα να τελειώνει μαζί μας και άρχισε η επίθεση. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε απολύτως καμμία πρόκληση από τη δική μας πλευρά, ούτε μία πέτρα. Εκτοξεύοντας τεράστιες ποσότητες δακρυγόνων και ουρλιάζοντας “καριόλες” και “πουστράκια”, άρχισαν να κυνηγάνε τους διαδηλωτές χτυπώντας άγρια όσους έμεναν πίσω. Δεν μπορούσα να τρέξω και μπήκα μέσα στο δάσος. Μπήκαν όμως και αυτοί μέσα στο δάσος και βρέθηκα να είμαι μπρούμυτα πάνω στα φύλλα, μέσα σε ένα σύννεφο από δακρυγόνα,  με αφηνιασμένους Ματατζήδες να τρέχουν κι από δεξιά κι απο αριστερά μου. Με είδαν, δε με είδαν, δεν ξέρω, πάντως γλύτωσα. Τους άφησα να περάσουν, πήγα λίγο παρακάτω κι ανέβηκα σ’ένα αγροτικό αυτοκίνητο που μαζευε κόσμο και κατέβαινε προς τα κάτω. Στο ίδιο αυτοκίνητο ανέβηκε και σωριάστηκε στην καρότσα σφαδάζοντας από τον πόνο ένα νέο παιδί, άσχημα χτυπημένο στα πλευρά.

Το άγριο κυνηγητό συνεχίστηκε για τουλάχιστον δυο χιλιόμετρα. Αυτοκίνητα δικά μας ανεβοκατέβαιναν στο βουνό για να κατεβάσουν όλους τους διαδηλωτές. Όταν έφτασα κάτω, στο Χοντρό Δέντρο, είδα ότι είχανε ρίξει κάθετα στο δρόμο ένα μεγάλο πεύκο και του είχανε βάλει φωτιά για να εμποδίσουν την επίθεση από την άλλη δύναμη των ΜΑΤ που περίμενε από τη μεριά του Παλαιοχωρίου. Αν λυπήθηκα για το ένα δέντρο; Όχι φυσικά. Λυπάμαι, κλαίω, για τα δεκάδες χιλιάδες δέντρα που κόβει επάνω στο βουνό η καλή εταιρεία που προστατεύουν τα ΜΑΤ. Σήμερα το πρωί διάβασα στο μπλογκ των υποστηρικτών της εταιρείας τον εξής υποκριτικό τίτλο:  ΣΟΚ! “ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ” ΑΚΤΙΒΙΣΤΕΣ ΕΚΟΨΑΝ ΚΑΙ ΕΚΑΨΑΝ ΔΕΝΤΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑ ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ . Δεν τους είδα να “σοκάρονται” από τη σφαγή των δέντρων που γίνεται τώρα στις Σκουριές, ούτε από τα τέσσερα μεγάλα δέντρα που έκοψε η εταιρεία για να εμποδίσει την πρόσβαση των διαδηλωτών στις Σκουριές, στην πορεία μας στο βουνό τον περασμένο μήνα.

Βρισκόμασταν συγκεντρωμένοι στο Χοντρό Δέντρο και περιμέναμε να βεβαιωθούμε ότι είχαν επιστρέψει σώοι από το βουνό όλοι οι δικοί μας, όταν είδαμε ΜΑΤ να κατεβαίνουν τρέχοντας από το δασικό δρόμο, τον ίδιο από τον οποίο είχαμε κατεβεί κι εμείς. Η πρώτη αντίδραση ήταν έκπληξη: πώς πρόλαβαν και κατέβηκαν από το βουνό αφού ήταν από πίσω μας και για να φτάσουν στο Χοντρό Δέντρο θα έπρεπε να έρθουν με τις κλούβες; Αργότερα μάθαμε ότι αυτά ήταν “φρέσκα”, ξεκούραστα ΜΑΤ, που είχαν περάσει μέσα από τη Μεγάλη Παναγία και έφτασαν πάνω από το Χοντρό Δέντρο από άλλο δασικό δρόμο.

Αυτή είναι και η τελευταία εικόνα που έχει καταγράψει η κάμερα μου. Τα ΜΑΤ να κατηφορίζουν τρέχοντας. Αυτό που ακολούθησε δεν περιγράφεται. Σα λυσσασμένα σκυλιά χύμηξαν πάνω στον κόσμο που προσπαθούσε να μπει στα αυτοκίνητα και να φύγει, πετώντας δακρυγόνα και χτυπώντας αδιακρίτως. Ποδοπατούσαν ανθρώπους, τραβούσαν γυναίκες από τα μαλλιά, χτυπούσαν με τα γκλομπς πάνω σε χέρια, πόδια, πλάτες. Τα αυτοκίνητα κινούνταν πολύ αργά γιατί ήταν πάρα πολλά και υπήρχαν και πάρα πολλοί πεζοί. Μέσα στον πανικό πολλοί τρακάρανε μεταξύ τους. Οι μαινόμενοι Ματατζήδες τρέχανε ανάμεσα στα αυτοκίνητα, τα χτυπούσαν με τα γκλομπς, σπάγανε τζάμια, ανοίγανε τις πόρτες και τραβούσαν τους ανθρώπους έξω, τους πετούσαν κάτω, τους κλωτσούσαν. Ματατζής άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου μου και μου φώναξε “Μασκούλα ε; Καριόλα!”, επειδή είχα στο μέτωπο μια χάρτινη μάσκα χειρουργείου κι άπλωσε το χέρι του να με τραβήξει έξω.  Τράβηξα την πόρτα, έβαλα την ασφάλεια και περίμενα να αρχίσει να χτυπάει το αμάξι, αλλά αυτός είχε ήδη φύγει και χτυπούσε άλλο αμάξι.

Είδα με τα μάτια μου μπάτσο να σπάει τζάμι και να πετάει δακρυγόνο ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ. Όλο το εσωτερικο ήτανε μαύρο από τους καπνούς, καπνοί έβγαιναν από τα κλειστά παράθυρα και οι μπάτσοι τράβηξαν έξω τον οδηγό και τον σάπισαν στο ξύλο. Όπως έμαθα, το ίδιο έκαναν και σε άλλα αυτοκίνητα. Ένας οδηγός που του πετάξαν δακρυγόνο μέσα στο αυτοκίνητο, έχασε τον έλεγχο και χτύπησε Ματατζή. Ο άνθρωπος αυτός είναι σήμερα κατηγορούμενος στο αυτόφωρο για “βαριά σωματική βλάβη” του Ματατζή!

Η εντολή προφανώς ήταν “ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ!” και το μήνυμα προφανές: “ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ ΝΑ ΞΑΝΑΠΑΤΗΣΟΥΝ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ”. Ο στόχος δεν ήταν απλά να διαλύσουν τη διαδήλωση, αυτό το έχουν ξανακάνει, δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες είναι υπεραρκετά απέναντι σε ανθρώπους που δεν είναι εξοπλισμένοι να τα αντιμετωπίσουν. Η επίθεση των ΜΑΤ στους διαδηλωτές που έφευγαν ήταν οργανωμένο δολοφονικό σχέδιο, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το περιγράψω, αν αυτά τα αφιονισμένα κτήνη είχαν όπλα είναι σίγουρο ότι θα τα είχαν χρησιμοποιήσει.

Έγιναν 15 συλλήψεις, τυχαίες συλλήψεις, δηλαδή όποιον κατάφερναν να πιάσουν. Το βράδυ στον Πολύγυρο, ο Διοικητής της Αστυνομίας, Ταξίαρχος κ. Παπουτσής, πήγε στο Νοσοκομείο Πολυγύρου όπου βρίσκονταν πολλοί από τους χτυπημένους διαδηλωτές και ζητούσε ονόματα. Οι γιατροί, προς τιμήν τους, επικαλέστηκαν το ιατρικό απόρρητο και δεν έδωσαν ονόματα. Χούντα.

Η λέξη “Χούντα” δεν έρχεται τυχαία στο μυαλό. Σήμερα δικάζονται στον Πολύγυρο οι 15 συλληφθέντες με την αυτόφωρη διαδικασία και με την κατηγορία της “στάσης”, δηλαδή της βίας κατά του Κράτους. Άρθρο 170 του Ποινικού Κώδικα. Η κατηγορία αυτή έχει να απαγγελθεί από την εποχή της Χούντας.

Στάση; Στάση εναντίον του Κράτους; Είναι η ιδιωτική εταιρεία το “Κράτος”; Είναι ο Μπόμπολας το “Κράτος”;

Τότε ένοχοι αυτού του εγκλήματος είμαστε όλοι. Οι 2500 άνθρωποι που ήμασταν χθες στις Σκουριές και η πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής μας που, αντίθετα από ότι λέει η προπαγάνδα, είναι ενάντια στα σχέδια της εταιρείας. Όλοι οι άνθρωποι που γνωρίζουν για το έγκλημα που πάει  να γίνει, συμπαραστέκονται στον αγώνα μας και αν βρίσκονταν στη Χαλκιδική θα ήταν σίγουρα μαζί μας στο βουνό. ΟΛΟΙ.

Αν αυτό είναι το “Κράτος” μας, τότε ναι, είμαστε όλοι ένοχοι “στάσης”.

~ ~ ~

Ενδεικτικό άρθρο της απίστευτης βαρβαρότητας: http://www.left.gr/article.php?id=10446

Για περισσότερα: http://antigoldgreece.wordpress.com