Μερικά σχόλια βγαλμένα από τα γεγονότα στις διαδηλώσεις της προηγούμενης εβδομάδας:
Καταρχάς, ένα μεγάλο μπράβο στην Ελληνική Αστυνομία, η οποία κλείνοντας τους σταθμούς του Μετρό Σύνταγμα και Ευαγγελισμός κατάφερε να δημιουργήσει το μεγαλύτερο επιβατικό κομφούζιο στην ιστορία του Μετρό.
Ειδικά την Πέμπτη που έκλεισαν και οι σταθμοί Μοναστηράκι και Πανεπιστήμιο, στην μπλε γραμμή έβγαινες κατευθείαν από Γκάζι Μέγαρο Μουσικής και στην κόκκινη από Ομόνοια Ακρόπολη. Αν τώρα ήθελες να αλλάξεις γραμμή, έπρεπε να περπατήσεις τη μισή Αθήνα. Και πάλι μπράβο.
Όσο και να διαμαρτύρονται κάποιοι, αν το ΚΚΕ δεν είχε παραμείνει στην Αμαλίας, η διαδήλωση θα είχε διαλυθεί από πολύ νωρίς. Η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ προστάτευσε πολλούς κομματικά ανένταχτους διαδηλωτές από τις αισχρά σκηνοθετημένες αψιμαχίες κουκουλοφόρων-ΜΑΤ.
Αυτό βέβαια δεν εξηγεί γιατί το ΠΑΜΕ αποχώρησε πριν ολοκληρωθεί η ψηφοφορία. Αφού έκατσε που έκατσε τόσες ώρες, γιατί δεν έκατσε ως το τέλος;
Με τον ρυθμό που εξαπλώνονται οι συγκρούσεις μεταξύ του στρατού καταστολής και του στρατού των κουκουλοφόρων/μπάχαλων σε όλη την Αθήνα, δεν είναι μακριά η μέρα που κάποιοι θα ρίξουν τις καγκελόπορτες των αρχαιολογικών χώρων και θα αρχίσουν να πετούν τα αρχαία μάρμαρα στα σύγχρονα τούβλα (αλλιώς ΜΑΤ). Προσωπικά βρίσκω το μήνυμα μιας τέτοιας εικόνας τραγικά επίκαιρο και χαρακτηρηστικότατο της σύγχρονης πραγματικότητας.
Το μόνο που έλειπε από τα ΜΑΤ στο προαύλιο της Βουλής την Πέμπτη ήταν ξηροί καρποί ή πατατάκια. Κατά τα άλλα, απολάμβαναν το θέαμα...
Την Πέμπτη στις 2:00 μμ, βγήκε από το Μετρό Μοναστηράκι ένας λόχος από κουκουλοφόρους, άλλοι οπλισμένοι με μεταλλικές βέργες, άλλοι με πυροσβεστήρες (ο καθένας ανάλογα με την ειδικότητά του). Υπήρχε ένας επικεφαλής που έδινε εντολές, τις οποίες οι άλλοι υπάκουαν, ενώ ένας εκτελούσε χρέη οπισθοφυλακής. Όσο αυτοί ήταν αντιεξουσιαστές, άλλο τόσο κι εγώ είμαι παπάς. Αν τώρα κάποιοι από αυτούς νομίζουν ότι είναι αντιεξουσιαστές, ας διαβάσουν την παραπάνω παράγραφο κι ας βρουν πού είναι το οξύμωρο.
Μπορεί να μην ξέρω τι ήταν ή τι πίστευαν ότι ήταν, από τη στιγμή όμως που φορούσαν κράνη και κουκούλες ανήκουν στην κατηγορία παρακράτος. Είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι, εξυπηρετούν τα συμφέροντα κάποιου (ή κάποιων), που έχει εντελώς διαφορετικούς στόχους.
Τελικά την Πέμπτη στο Σύνταγμα πέρασα την περισσότερη ώρα εντός του μπλοκ του ΠΑΜΕ, για πρώτη φορά σε διαδήλωση. Κατά τη διάρκεια, συνειδητοποίησα το εξής. Γύρω μου είχα τρεις στρατούς: ένας των ΜΑΤ, ένας του ΠΑΜΕ κι ένας των κουκουλοφόρων. Τρεις στρατοί, ο καθένας με τις δικές του εντολές και στόχους.
Τρεις στρατοί κι εγώ δεν άνηκα σε κανέναν...
Γ.
