Blog Action Day '08 - Φτώχεια

Έχουν περάσει περίπου 10 χρόνια από τότε που ως φοιτητής στην Πάτρα είδα για πρώτη φορά άνθρωπο να ψάχνει στα σκουπίδια για να βρει να φάει. Ομολογώ ότι σοκαρίστηκα τόσο που δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ήξερα ότι αυτό είναι συνηθισμένο φαινόμενο σε αρκετές χώρες της "προηγμένης" Δύσης, αλλά δεν είχα φανταστεί ότι είχε ήδη φτάσει και σε μας και μάλιστα στις επαρχιακές πόλεις. Για αρκετή ώρα προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτός ο άνθρωπος έψαχνε κάτι που του έπεσε κατά λάθος στα σκουπίδια. Δεν έπιασε. Μέχρι και σήμερα μετανιώνω που δεν βρήκα το θάρρος να του προσφέρω λίγο φαγητό. Ήθελα να του μιλήσω, αλλά τι να του έλεγα; Ήθελα να του φέρω λίγο φαΐ, αλλά φοβόμουν μην παρεξηγηθεί.

Το ίδιο και στους υπόλοιπους που άρχιζαν να εμφανίζονται με τον καιρό.

Στην αρχή έβλεπα έναν τη χρονιά, στο τέλος είχαν γίνει 2-3 τον μήνα. Αυτή ήταν η ανεπίσημη στατιστική μου, που μου έδειχνε ότι τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Και αν σκεφτεί κανείς ότι αυτή ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου, τότε συνειδητοποιεί ότι το πρόβλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο.

Πάρα πολλοί συμπολίτες μας που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της φτώχειας βρίσκονται "κρυμμένοι" γύρω μας. Ίσως λόγω της διαρκούς ανάγκης για εύρεση χρημάτων ή λόγω της στοιχειώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αυτοί οι άνθρωποι ζουν στη σκιά μας. Δεν συμμετέχουν στις καθημερινές μας κοινωνικές εκδηλώσεις είτς γιατί δεν μπορούν είτε γιατί δεν νοιώθουν άνετα. Και εμείς κάνουμε ότι δεν τους βλέπουμε. Δεν καταδεχόμαστε ούτε να τους κοιτάξουμε, μέχρι το πρόβλημα να φτάσει στη δική μας την πόρτα. Κι αν περάσει λίγος καιρός, τους ξεχνάμε. Μέχρι να ξαναεμφανιστούν.

Κατά πάσα πιθανότητα όσοι διαβάζουν αυτό το κείμενο, δεν χρειάστηκε ποτέ να ψάξουν για τροφή στα σκουπίδια. Ορισμένοι μπορεί να μην έχουν δει καν ανθρώπους να το κάνουν. Κι όμως, είναι ένα πρόβλημα που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Όσο ακολουθούμε το ανεξέλεγκτο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό οικονομικό μοντέλο, η κατάσταση θα χειροτερεύει. Μέρα με τη μέρα όλο και περισσότεροι βρίσκονται κάτω από αυτό το περίφημο όριο της φτώχειας. Μπορεί κάποια μέρα να βρεθούμε κι εμείς. Ή, όταν τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο και αυτοί που δεν έχουν τίποτα να χάσουν εξεγερθούν, μπορεί να είμαστε ο πρώτος στόχος. (Αυτός που δεν ζει σε «κάστρο» με τον προσωπικό του στρατό γύρω γύρω.)

Πρέπει να αντιδράσουμε όσο είναι καιρός. Καταρχάς με το να σταματήσουμε να παραχωρούμε την εξουσία σε αυτούς που προωθούν την κοινωνική ανισότητα. Πρέπει να σταματήσουμε να ψηφίζουμε αυτούς που, παρακάμπτοντας τους νόμους, δίνουν γη και ύδωρ στους ήδη πλούσιους και αδιαφορούν επιδεικτικά για την πλειοψηφία των πολιτών. Πρέπει να αρχίσουμε να ψηφίζουμε αυτούς που πιστεύουν ότι η ευημερία σε μια κοινωνία (και ειδικά σε μια καταναλωτική κοινωνία) έρχεται μόνο όταν όλοι έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν τα βασικά, και παραπάνω από τα βασικά, αγαθά. Δεν είναι τραγικά δύσκολο να βρεθούν δουλειές με αξιοπρεπή μισθό για όλους. Χρειάζεται οργάνωση και πρόγραμμα. Και όραμα για το μέλλον. Κόμματα που καθορίζουν την πολιτική τους με βάση τις δημοσκοπήσεις δεν έχουν τίποτα από τα τρία. Από την άλλη, πολίτες που κοιτάνε μόνο το βόλεμα στο δημόσιο δεν αξίζουν καλύτερα κόμματα.

Σε δεύτερο επίπεδο λοιπόν, πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας. Πρέπει να απεμπλακούμε από το πρότυπο του υπερκαταναλωτικού πολίτη. Πολλές από τις ανάγκες που νομίζουμε ότι έχουμε, είναι πλαστές, δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Μας τις έχουν εμφυτεύσει στον εγκέφαλο, για να έχουν υπερκέρδη οι επιχειρηματίες από τη μια, και να μας ελέγχουν καλύτερα από την άλλη. Γιατί ο υλικά εξαρτώμενος πολίτης, ο υπερχρεωμένος από τα δάνεια και τις πιστωτικές πολίτης, δεν είναι ελεύθερος. Είναι σκλάβος, δέσμιος των αναγκών του. Είναι επίσης τόσο εξαρτημένος από την ατομική ιδιοκτησία που αδυνατεί να συνεννοηθεί με τους υπόλοιπους πολίτες. Δεν μπορεί (δεν θέλει) να «μοιραστεί».

Η βελτίωση των πραγμάτων είναι και θέμα παιδείας. Όχι μιας παιδείας που αδιαφορεί, αλλά μιας παιδείας που ασχολείται με το να δώσει στα παιδιά (και όχι μόνο) τα απαραίτητα εφόδια για να μπορούν να κρίνουν και να μην πέφτουν στην παγίδα της «μόδας». Και είναι θέμα παιδείας να ξέρεις ποιες είναι οι ανάγκες σου ώστε να είσαι σε θέση να πιέσεις τους κυβερνώντες να πάρουν μέτρα που ενισχύουν την κοινωνική συνοχή παράλληλα με την οικονομική ευημερία του συνόλου.
Είναι απαραίτητο να καταλαβαίνουμε πότε χρειαζόμαστε κάτι και πότε όχι. Και είναι απαραίτητο να ξέρουμε πώς να κάνουμε και τα παιδιά μας να το καταλάβουν. Πόσα από τα καινούρια κινητά, τα καινούρια αυτοκίνητα, τα καινούρια ρούχα κλπ ήταν πραγματικά απαραίτητα; Γιατί τα νοικοκυριά υπερχρεώνονται για να καλύψουν αυτές τις ανάγκες, με αποτέλεσμα όταν τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο να μην έχουν να φάνε; Γιατί οι γονείς δουλεύουν τόσο ώστε να μην προλαβαίνουν να ασχοληθούν με τα παιδιά τους; Γιατί κανείς δεν νοιάζεται για τον συνάνθρωπό του; Γιατί δεν υπερασπίζεται τα δικαιώματα των άλλων, αλλά περιμένει να έρθει η δική του σειρά για να φωνάξει ότι τον πνίγουν; Γιατί θα ψηφίσει ξανά αυτούς που αποδεδειγμένα δεν έκαναν τίποτα για να σταματήσουν την αισχροκέρδεια εις βάρος του; (του υποσχέθηκαν όμως μια θέση για το παιδί του στο δημόσιο)

Γιατί ανεχόμαστε όσα στραβά συμβαίνουν γύρω μας; Γιατί κάνουμε ότι δεν βλέπουμε όσα δεν θέλουμε να δούμε;

Νομίζω ότι ήρθε καιρός να αναλάβουμε τις ευθύνες μας - ατομικές, κοινωνικές και πολιτικές – αν θέλουμε να διορθώσουμε την κατάσταση.


Γεράσιμος

Οικονομική κρίση

(Νεοφιλελευθερισμό δεν θέλατε; Πληρώνετε τώρα...)

Από το Phd Comics

Από όλα τα αστεία κρατάω το κομμάτι που αναφέρεται στους μεταπτυχιακούς φοιτητές στα οικονομικά:

Ερ."Πούλησες τις μετοχές σου πριν καταρρεύσει η αγορά;"
Απ."Όχι."
Ερ."Νόμιζα ότι έκανες μεταπτυχιακά στα Οικονομικά."
Απ."Ναι, αλλά τα Οικονομικά είναι μια ασαφής επιστήμη."
Ερ."Δηλαδή εννοείς ότι δεν έχεις ιδέα τι κάνεις;"
Απ."Εεε..."

Ε λοιπόν, σε κάτι τέτοιους έχουμε αναθέσει τα ηνία της χώρας... Καλά να πάθουμε...

Συνέδριο

(Πού θα με βρείτε την επόμενη εβδομάδα...)

Δημοψήφισμα

Υπογράψτε κι εσείς online την αίτηση για τη διενέργεια δημοψηφίσματος για το ασφαλιστικό:

Όχι στο αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο

Γ.

Μετονομασία

Με την ευκαιρία της εαρινής ισημερίας, αποφάσισα ότι ήρθε καιρός για μια αλλαγή στο blog. Αφού πλέον δεν είμαι στην Αγγλία, ο τίτλος του είναι λίγο άκυρος. Οι "Adventures in England" δεν τελείωσαν βέβαια, αλλά δεν αποτελούν και το κυρίως θέμα. Το δίλημμα μου ήταν αν θα έπρεπε να φτιάξω νέο blog, ή απλώς να μετονομάσω το παλιό. Προτίμησα τη δεύτερη λύση γιατί α) έτσι κι αλλιώς αρκετά κείμενα ήταν ήδη άσχετα, β) δεν ήθελα να μαραζώσει αυτό το blog (έχω δεθεί συναισθηματικά μαζί του) και γ) και το καινούριο το ίδιο ακριβώς layout θα είχε. Οπότε, έβαλα όλα τα σχετικά με την Αγγλία κείμενα υπό την ετικέτα Adventures in England και διάλεξα νέο όνομα, το εξής:

Ουζουλάνδη: μια στάση στο δρόμο του ειρηνικού πολεμιστή.

Ο τίτλος μπορεί να σας φανεί ψιλομυστήριος, ωστόσο οφείλω να διευκρινίσω ότι έχει καθαρά χιουμοριστική διάθεση. Βασίζεται σε δύο γεγονότα που ελάχιστοι φίλοι μου τα γνωρίζουν και τα δύο, άρα για τους περισσότερους θα παραμείνει μυστήριο.

Και έτσι πρέπει.

Γεράσιμος

Άνοιξη ξανά

(Η εαρινή ισημερία έφτασε. Η ισονομία και η ευημερία θα αργήσουν λίγο.)

Από σήμερα έχουμε και επίσημα μπει στην άνοιξη. Η διάρκεια της ημέρας είναι πλέον μεγαλύτερη από αυτή της νύχτας. Το αντίτιμο για να μας αφήσει ο χειμώνας όμως, ήταν μάλλον βαρύ. Μες στο μήνα Μάρτιο οι οπαδοί των φανταστικών κόσμων θρήνησαν την απώλεια δύο από τους σημαντικότερους δημιουργούς τους.

Μόλις προχθές πέθανε ο Arthur Clarke, ένας εκ των σημαντικότερων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας. Αν και το πιο γνωστό του έργο είναι το «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» λόγω της ομώνυμης ταινίας, το αγαπημένο μου είναι «Η πόλη και τα Άστρα». Είναι ένα από τα βιβλία που με επηρέασαν βαθύτατα και στο οποίο χρωστάω ένα μέρος του τρόπου σκέψης μου, ειδικά σε ό,τι αφορά την τεχνολογική πρόοδο.

Διαβάστε και τα σχετικά κείμενα της Ελευθεροτυπίας και του Νεφέλικα.

Λίγες μέρες νωρίτερα πέθανε ο Gary Gygax, ένας εκ των δημιουργών του παιχνιδιού ρόλων (RPG) “Dungeons and Dragons”. Χάρη σε αυτήν του την έμπνευση, ο Gygax είναι υπεύθυνος για ατέλειωτες ώρες διασκέδασης και τη δημιουργία μακροχρόνιων δεσμών φιλίας, μέσω της περιήγησης σε αμέτρητους φανταστικούς κόσμους που ξεπήδησαν χάρη στη δημιουργική φαντασία όσων αγάπησαν τα RPG. Ο Arkin, ο Σίσυφος, ο Serah και όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες που κατά καιρούς έχω ενσαρκώσει τον ευγνωμονούν.

Δείτε και το κόμικς-φόρο τιμής στο “The Order of the Stick”.

Ο παγκόσμιος μέσος όρος ευφυΐας πρέπει να μειώθηκε λιγάκι.

Στα δικά μας τώρα, η άνοιξη μπήκε επεισοδιακά. Με διακοπές ρεύματος, λόφους σκουπιδιών και όλον τον κόσμο στους δρόμους να διαμαρτύρεται για την άδικη αρπαγή του μόχθου του ή του μέλλοντός του – ανάλογα. Μπορεί να μην κατορθώσουμε να ανατρέψουμε τα σχέδια της κυβέρνησης, αλλά τουλάχιστον όλο και περισσότεροι ξυπνάνε από τη χειμερία νάρκη. Μόνη ελπίδα τώρα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Μέσα σε όλα, ο Ε. Βενιζέλος κατηγόρησε τον Α. Αλαβάνο για λάθος timing σχετικά με την αίτηση δημοψηφίσματος. Άκου ποιος μιλάει! Τόσο γρήγορα ξέχασε το Ζάππειο; (Αλλά θα μου πεις, αν δεν είναι αυτός ειδικός, τότε ποιος είναι;)

Γεράσιμος

Μπορώ να ζήσω χωρίς ρεύμα για 2 ώρες την ημέρα

(Τόση ώρα κρατάει η μπαταρία του laptop μου.)

(από Σαλάτα Εποχής)

Αν πιστέψω όσα προβάλλονται όλη μέρα στην τηλεόραση, πρέπει να είμαι ένας από τους ελάχιστους Έλληνες που δεν διαμαρτύρεται για τις διακοπές ρεύματος και τη συσσώρευση των σκουπιδιών. Αντίθετα, συμπάσχω με όσους αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους (αν υπήρχε κάποια σελίδα για να δηλώσω ενυπόγραφα την συμπαράστασή μου θα το έκανα ευχαρίστως) και προσπαθώ να μάθω για τους λόγους που απεργούν, ώστε να σχηματίσω τη δική μου άποψη για το αν έχουν δίκιο ή όχι.

Όμως δεν πιστεύω πλέον όσα ακούω στην τηλεόραση. Νομίζω πως δεν είμαι ο μόνος που πιστεύει ότι αυτοί οι άνθρωποι καλά κάνουν και απεργούν. Ούτε πρέπει να είμαι ο μόνος που αναρωτιέται γιατί οι υπόλοιποι δεν απεργούν ακόμη. Ούτε ο μόνος που εξοργίζεται με την προπαγάνδα των περισσότερων ΜΜΕ, που σε πλήρη συμφωνία με αυτούς των οποίων τα συμφέροντα εξυπηρετούν προσπαθούν να στρέψουν τους πολίτες τον έναν εναντίον του άλλου. Και είναι ειδικά αυτό που με κάνει να πιστεύω ότι οι απεργοί έχουν δίκιο και ότι εγώ πρέπει να τους υποστηρίξω.

Αλλά η προσπάθεια δημιουργίας σύγχυσης δεν περιορίζεται στα τηλεοπτικά κανάλια. Μια απορία που έχω όλες αυτές τις ημέρες και ειδικά στην αρχή της απεργίας όταν οι διακοπές ηλεκτροδότησης ήταν δίωρες, είναι η εξής. Γιατί γίνεται αυτό το μπάχαλο στους δρόμους; Δεν μπορεί η τροχαία να συντονιστεί με το πρόγραμμα διακοπών της ΔΕΗ και να στέλνει τους τροχονόμους της (ακόμα και εκ των προτέρων) στις περιοχές που θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα;

Παράδειγμα: Παρασκευή (7/3), τα 2/3 των φαναριών της Λ. Βουλιαγμένης (άνοδος) χωρίς ρεύμα. Η κατάσταση σε κάθε διασταύρωση χαοτική. Κι όμως σε τόσα χιλιόμετρα δρόμου είδα μόνο 2 τροχονόμους, κι αυτούς στο ίδιο φανάρι! Πέμπτη (6/3), Κολωνάκι, διαδρομή από πλατεία προς Μετρό Ευαγγελισμού. Σε κάθε γωνία (μα σε κάθε γωνία) της Βασ. Σοφίας και της πλατείας υπήρχε και ένας αστυνομικός. Προφανώς περίμεναν κάποιον «επίσημο» να περάσει (δεν έμαθα ποιον). Νομίζω ότι αυτή η αντίθεση λέει πολλά για τις προτεραιότητες και τους στόχους των κυβερνώντων. Όμως για αυτά ούτε κουβέντα από τα κανάλια.

Νομίζω λοιπόν ότι ήρθε ο καιρός να κάνουμε αυτό που έχει προτείνει ο πιτσιρίκος. Να μποϋκοτάρουμε αυτούς που αψηφούν την κοινή λογική και τους κανόνες της δημοσιογραφίας και προσπαθούν να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου. Προσωπικά όταν παρακολουθώ μια «ενημερωτική» εκπομπή ξέρω εκ των προτέρων ότι θα εκνευριστώ, οπότε δεν το ‘χω σε τίποτα να τις κόψω και τελείως. Ήδη κάποιες τις έχω κόψει εδώ και καιρό (π.χ. Πρετεντέρης) γιατί βλάπτουν σοβαρά την υγεία.

Επίσης, έχω να κάνω μια πρόταση προς όλους τους φοιτητές που κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις. Παιδιά, στην επόμενη πορεία να πάρουμε μαζί τους υπαλλήλους στην καθαριότητα (κοινώς σκουπιδιάρηδες). Εκτός του ότι διαθέτουν τα πολεμοφόδια, ξέρουν και καλό σημάδι! (Και μερικούς εναερίτες για τις κάμερες.)

Γεράσιμος

Υ.Γ. Όταν το θράσος δεν έχει όρια:

Μήνυση από την Ένωση Αστυνομικών γιατί τους... πήραν με τις λεμονόκουπες

Η εκτόξευση σκουπιδιών μέσα σε σακούλες σε βάρος αστυνομικών που εμπόδιζαν την είσοδο απεργών-εργαζομένων στους δήμους σε κτίριο του υπουργείου Απασχόλησης, συνιστά κατά την Ένωσή τους «βάναυση προσβολή προσωπικότητας, η οποία καταρρακώνει το κύρος του εργαζόμενου αστυνομικού».

Γι' αυτό το λόγο χθες η Ενωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής μπήκε στο χορό των μηνύσεων σε βάρος απεργών εργαζομένων και συνδικαλιστικών σωματείων υποβάλλοντας μηνυτήρια αναφορά και ζητώντας «να αποδοθούν οι δέουσες ποινικές ευθύνες μετά την ανάλυση των σχετικών βίντεο που προβλήθηκαν από τους τηλεοπτικούς σταθμούς».

Δηλαδή οι έρημοι οι φοιτητές που πέρυσι τους σάπιζαν στο ξύλο, τους ψέκαζαν εξ επαφής με χημικά και τους στερούσαν στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα κατά τη σύλληψη και την κράτηση, τι θα έπρεπε να πουν;